150 
nitidas ipse Smith descripserit Fl. Br. p. 429. n. 8., et iterum Engl. FI, 
2, p. 238. n. 8., et altera nota tanti non fecerit nec ipse Gussone 
quidem si spectes nueum descriptionem de P. aviculari Ibid, n. 3., tune 
Moris sententiam amplectendam esse ratus sum. 
Pol. Bellardi All. (P. nudum Dulc.) mihi est P. aviculare solo fertili, 
inter segetes, vel loeis subumbrosis innascens. Conspiciuntur ad basim 
rami, qui saepius decumbant, alias vero: adscendentes fiant: sed oc- 
currit ramis adeo irregulariter assurgentibus, et contortis, ut planta 
apparet diffusionis industria, nisi obstaret potior amor lucis, quo fit ut 
sursum rami denique tendant. Dempto pondere de plantae habitu, notae 
ceterae, levioris momenti, parvi faciendae sunt. Caeterum ipse Allioni, 
qui FI. Ped. 2. p. 207. n. 2052. absque ulla haesitatione speciem 
proposuerat (1785.), paucos annos post (1789.) ulterius eam obser- 
vatam eeu dubiam habuit, Auctar. p. 36., quod dubium confirmavit cito 
Balbis, Adnotat. in Fl. Taur. (1806.) p. 66., dein Fl Lyonn. p. 616. n. 
9. Speciem vero mox negarunt Schmidt Bohem. C. 4. p. 91. i om 
Pollin. Ver. n. 748., et praestantissimi botanici plures, ast non omnes; 
inter postremos hosce Kanitz Reliq. Kit. It. 11-6. n. 27. 
Pol. crassinerve Cesat. Iconogr. ital. fasc. 2. (1842.), cum icon., 
exhibet plantam a P. avieulari haud absimilem. A gitur de eadem stirpe, 
cui Link nomen P. littoralis imposuerat, et quae varietatem P. avicularis 
dijudicata fuit a Mertens, et Koch, mox ab Hooker, et Arnott, a Ba- 
bington, a Dietrich, et a qua sententia vix abhorrebat Meisner, ut 
videre est apud DC. Pr. P. 14, p. 98. n. 59. 
Polygonum maritimum (Dioscor. ? Marant., Caesalpin. L. Sp., ex 
Maranta; Camer. et Caesalp. Herb. 
Diosc. 1. 4. c. 5? non repudiat. a S, : A i a È 
-a Spreng.: Cod. rer. medicar., cum Dioscor., Florent. Bibl. Laur. 
sig nate olygon. cum fig.a; Caesalp. Herb. Tornab, (1563. fol. 56. n. 133., De Pints IL 4. c. 36. 
Ek Phi p eres hunc Maranta Nov. herbar., sive Method. cognosce. simplic. 1559. p. 64. lin. 
n. 1497, Meisa Moro p. 712. n. 10., Bert, 4. p. 385. n. 18., DC. Dub. p. 405. n. 13. Willk, Lang. 
La-Peyr. Hrb.. Polyenuus non, 97: Moris Sard. 3. n. 1051., De Notrs. Repert. Fl. Lig. n. 1584. 
numer. ** 6, a Ji ie maritima Marant. Method, cognoscendi, etc. p. 64. lin. 27. vel Ind. in 
Pl. ut. vén AU ri 40. Flor. Graec, Sibth, C. 4. p. 95. t. 363., Engl. Bot. Suppl. v. 3. n. 2804., Duchsn. 
Icon, t 419. f, 9. 1. pau Te e. +. 560. f. t., Camer. Epit p. 691., f. inter., Pen. Lob. Adv. p. 179. 
MA b Dad 97. £4. Potiv, Herbr. Brit, t. 10. f. 5 ex J, Baule 
god vel 9; Flor. Jul. Sept. Fruct. Sept. Oct. In litoribus utriusque 
Legi ad Andaye, Cantabr., di 
ha » r., die 9, Sept. 1841.; in Pyr. or. Catal. al 
hai m "das Sept. 1860. Habui ex Bayonne a Darraeq. Ob- 
galette; ad Beas. ne a, San Sebastian, Socoi , Algortha contra Porto- 
gms admodum habitu herbaceo, suffruticoso , erecto, prostrato, 
Sarera adscendentibus, aut omnino erectis (quod non satis ani- 
erunt Desfontaines, Hochst,  Lestiboudois, Bertoloni, Grenier, 
Grusson i 
bred vaespitem. tum parvum, tune magnum, suffruticum more ef- 
grescentes, nitidas, spectandas offerens, 
