183 
Polyenemon Dioscoridis (1. 3. e. 108.), duce jam Sprengel (h. r. hrb. 
| p. 179.), ad Presliam cervinam laudavit Desfontaines (in Plin. ed. Lemair, 
V. 7. P. 2. p. 166.). Haec species desideratur in Fl. Graeca, cui rei 
quum dein attendisset Sprengel, priorem determinationem amplius non 
sustinuit, inque Dioscoridis Commentario suo doctissimo stirpem Ana- 
zarbei injudicatam reliquit. Indieatae sententiae proxima ea est, quam 
dederunt Pena, Lobelius (Advers. p. 217.; vel iste Obs. p. 210.) Mentham 
arvensem pro Dioscoridis Polyenemone proponentes. Caesalpinus (De Plnts. 
l. 11. e. 37. p. 453.) Prunellam vulgarem expedite suscepit. Dalechampius 
(Hist. pl. Lugd. p. 932.) Corsicanam stirpem, Rubiaceam, habitu. Galii 
rotundifolii; sed potius ad Asperulam taurinam subjungendam, praestitit : 
ego illius plantam plane definire non ausus fueram, nec eam statuere 
ausi sunt G. Bauhinus (Pin. p. 229., b, n. 1.), Jussieu (A. L.) in Dict. 
Se. Nat. T. 42. p. 329., Sibthorp Polycnemon Dioscoridis daemonio re- 
liquit, rediens ad Valer. Cordum, qui tria saecula ante scripserat: 
“ Polyenemon quale sit hodie omnino ignoratur „ (in Dioser. ert, 57. b). 
Matthioli, eodem ac Cordi modo, obscuram Dioscoridis plantam ju- 
dicavit, eamque definire ausus non est: nec aliter fecerunt viri pru- 
dentissimi Ruellius, H. Barbarus. Plinius, de more (Nat. h. 1. 26. c. 88.) 
aliquid sui in Dioscoridis textum ingessit: hune seorsim considerare se- 
quioris consili mihi ferme videbatur, Nicander (Alex. . v. 57.,. Ther. 
v. 559.) Polyenemum. ceu plantam Origano Onitidi affinem indigitavisse 
percipies. Polycnemon | Galeni (Simplie. medie. l 8. c. ) a paucis 
animadversum non fugit C. Gesnero, qui illud ad Melissam Clinopodium 
evocavisse diceres (Ep. med., ex edit. 1577. ert. 74. a). Anguillara 
(Sempl. Par. 12. p. 218.) propendebat ad Melissam arvensem N. (M. 
Acinos Auctor.) Haec mihi sententia subridet, qui Acinos Dioscoridis 
cum hae specie reluctari video, 
Nomen denique falsae applieationis removemus, genusque Rovilliam 
dicimus in honorem Gulielmi Rovillii (Rouille) typographi Lugdunensis, 
actuosi, cui seientiae plures, ne ultima quidem Botanica, debent diver- 
sarum operum impressionem, multis euris, laboribus et impensis sat fe- 
liciter susceptarum. Et species quidem in agro Lugdunensi reperta est 
Latourr, Chl. Lugd. (1785.) p. 2., (Balb. Fl. Lyonn. T. 1. P. 2. p. 611.) 
ac e praelo Rovilliano primissime prodivit, et inibi figurata fuit. 
Quoad nomen specificum Bauhinianum glabrum, prae Linnaeano ar- 
vensi, praeferam, occurrunt reapse individua caule non prorsus glabro, 
sed magis adhuc mihi repugnat stirpem declarare a secundaria, nimium- 
que circumscripta statione. 
Rovillia glabra (Dalechamp.) N. 
Hist. pl. Lugd. 9. p. 1179. f. 4. Polycnemum arvense L. Sp., Koch p. 694. n. 1., Bert. 1. p. 200., 
Gaud, 1, n Ti., DC. Dub. p. 305., Willk. Lang. n 1097 Moq. in DC. Pr. 13. P, S. 2, p. 335. n. 2. 
Fenzl. in Ledeb. Fl. Ross. 3. p. 860. Pol. arv. La-Peyr. Herb. P. minus Jord.; P, verrucosum Lang.; 
et P, Heutfelii Lang., confr.e Neilr, Camphorata glabra G. Bauh, Basil. p. 113.; P. viaticum Pall. Ill. 
ex Fenzl. Jacq, A. 4. p. 34. t. 365., Schk. Handb. t. 5., Guss. PI. rars. p. 15. t. 4. f. 2., Kroch. 
FI. Siles. r 9. t. 7. Gaertn. Fr. Sem. pl 2. p. 241: t. 128. f. 2., Dietr. Fl. Bor. v. 9. n. 628., 
Nees. ab Esenb, Jun. Gen. pl. fasc. 7. t. 19. Zannich. Vnz. p. 65. t. 276. 
© Flor. ZEst. Fruct. a media ZEstat. in Autumn. exord, In agris 
arenosis, sed locis calidioribus; praesert. mediterraneis. 
Legi in Pyr, Arag. ad la Buerda (Sobrarbe), die 25. Jul. 1845. 
Observavi ad'Barcabò supra Huesca, ad Pech David (agr. Tolosan.); 
ad Olette (Conflent), ete. 
