184 
Folia inferne marginata, superne simplicia, et triquetra, mucrone 
albo terminata. Sanum consilium est certe considerare Pol. pumilum 
Hoppe, ceu plantam minorem, erectiusculam; et P. inundatum Schrank, 
caulibus magis elongatis, magisque ramosis, atque diffusis, majorem, ceu 
status aut formas ejusdem speciei. Prodit haec planta e solo caule 
erecto, rami successivi patent, mox ramosissima facta tota per terram 
strata conspicitur, ramo centrali quidem cum aliis genuflexo, ut nullus 
in loco aprico steterit amplius ramus erectus. Favent aliqui distinetio- 
nibus in varietates, Schrader Germ., Wallr. Sch. crit., Gaudin, Helv., 
Roemer et Sehultes, Moquin in DC. Pr., Kirschleger, Alsat. a erectum, 
et b proeumbentem praecipue, quod quantum naturae repugnet illius 
vegetationis modus satis demonstrat. Item damno varietatem b recur- 
vam Gussone (Rar. p. 15. t. 4. f. 2., Gaud. Helv. l.c. p. 99.) foliis 
sub-reeurvis, mollioribus, basique (si verum exponunt) angustioribus, 
quod vix bonum reputo pro uno aut altero individuo: hine P. recurvum 
Loisl. Not. (1810) p. 151. merito ceu speciem non amplius habitum est. 
Et rejieiuntur quidem jure formae, vel varietates aliae immerito a typo 
sejunetae nominibus P. viatici Pallas, Ill., P. triandri Schrank, Hoppe 
Taschnb., et P. majoris Al. Braun. 
Primus qui speciem botanicis exhibuerit mihi sese officit Dalechamp, 
qui tamen eam falso Chamaepeucem Plinii aexistimavit. Plinii planta 
(Nat. h. 1, 24. e. 86.) Chamaepeucem muticam DC. dijudicatur. Insuper 
palam est, ipsum Dalechamp. nec flores, neque speciei fructus vidisse, 
quos mepte negavit: imitatus a miserrimo compilatore Jonston, qui 
hujuscemodi stirpem eonfixit in illo suo opere Hist. Nat. Arbor. Frutie. 
(fol. 1662.) p. 453, n. 9, t. 199. f. 2. 
Sub-Trib. 2* AMARANTEAE Endl. 
Galliaria Nob. Unieuique facile est percipere quam inconside- 
rate nomen Amaranti datum fuerit neotericorum generi, quantaque fa- 
cilitate, invita Minerva, receptum, ac confirmatum. Praevalet opinio, 
antiquius illum fuisse applicitum plantae, quae reapse ejusdem est Or- 
mr tes aliena a neotericorum genere, scilicet Celosiae cristatae L. 
= Pens Nat. h. l. 21. e. 8., vel 23. Sed neque Blitum huc admodum 
ute referri posset, et Phloæ Theophrasti (Hist. pl. 1. 6. e. 6.) male 
se Interpretari sinit. A renatis litteris primus, qui hocce Amaranti 
nomen suscepit fuit Matthioli, sub quo ille descripsit Celosiam marga- 
Po (Fior velluto Etruse.); cf. illius Comment. in Dioscor. ed. 1548. 
[UE 5 mox praestantiorem, a nobis citatam, editionem item Valgris. 
- P. 1046-7. fig. Sed prim qui Amaranti nomine nostri generis 
plantas nuneuparunt fuerunt Gesner C. Hort. German., Pena, Lobel 
entes sub eo etiam Celosiae species. Sistunt no- 
rome dr Qu propria in genere nostro, quae in eis sumi possent. 
pira € comperitum sub Am. caudato, adducente jam Clusio, 
; piente G. Bauhino (Pin. p. 121. n. 1.); quia facile inducor 
/ eruan, esse potius Vulvariam Quinoam. 
idm M pe quo Brasilienses , Pisonio teste, Am. da 
traxerit Dalechom.: multa obstant quin libenter recipiatur. Unde 
Mpius (Hist. pl. Lugd, p. 540.) Syphoniam Plinii, relata 
