185 
ab eo ad Am. tricolorem, nec ego vidi, neque alius videbit. Item 
Theombrotion Persarum (Plin. Nat. l 24. c. 102.) a Pena et Lo- 
belio (Adversr. p. 95.). vel ab Aldrovando Ul. (cf. J. Bauh. Hist. pl. 
2. |. 23. p. 970. è, lin. 30.) sub eadem specie adductum, excluditur 
nominis ethymologia, Deorum cibus, insulsa, et plantae repugnanti, ne 
dieam et toto generi. Novam ergo propono denominationem; genusque 
antiquae notionis, lubenterque in hortis susceptum, antiqui botanici, 
et cultoris nomine merito illud salutari duxi, eumque Galliariam voco 
in honorem Bernardini Galliari, qui primus Italorum, homo privatus, 
hortos botanieos sibi composuit, exornavitque, tum ad 7riviglio, mox 
ad Adorno (ubi natales susceperat), quique per longa itinera suscepta, 
botaniees, et botanophilorum amator fervens, scientiam continuo ex- 
coluit, et species plantarum plures importavit, quae ante eum per su- 
periorem Italiae partem ignorabantur. Vixit praeterito saeculo, fuitque 
picturae scenicae repostor eximius; cf. de eo Epoch. lumin. bot. agric. 
a Sangiorgio script. 1807. 
Galliaria albida (Micheli) Nob. 
Blit. 4. Mich. apud Till. Cat. hrt, Pis. p. 24., et Cat. brt. Florent. p. 16. n. 2. Amarantus albus 
L. Sp. it. Bert. 10. p. 187. n. 1., Moris Sard, 2. n. 1037., DC. Dub. p. 394. n. 4., Willk. Lang. n. 1091., 
Cesat. Not. bot. (1872.) ps. 15-8. Am. albus La-Peyr. Hrb.; Am, graecizans Willd. Amar., ut L. Sp. 
(non Herbr., fide Planchon). Willd, l.c. p. 8. n. 1. t. 4. f. 7., Hayn. Term. bot, t. 24. f. 4. 
() Flor. Aug. Sept, Fruet. Sept. Oct. in Pyr. or., praesert. ubi 
Olea vivit, alibi forte advena. 
Legi ad Argelles Pyr. or., die 5. Sept. 1843: ad Rosas, die 24, 
Aug, 1860. Vidimus ad Tarbes cum Deville: vidiq. ad Toulouse, plu- 
rimis locis. 
Variat hae illac microphylla, et pallidissima. 
Specimina lecta ad Rosas, offerunt varietatem, in qua observatur 
color plantae intense viridis, caulis erectus, ramis paucioribus, bre- 
vioribus, laxioribus, apicibus non adeo in aliis acutis; folia ad basim 
ramorum sita majora, longius petiolata, superiora tantum setulosa; ae 
ramus e centro generatim prae aliis longior, et planta magis circum- 
scripta, ita ut habitus quasi alienus videatur, faciesque quidquam di- 
versa. Folia subtus aliquando erubescentia; flores et in hac forma 
triandri. Non carui ego suspicione foeminas Gall. albidae e polline 
Gall, sylvestris foecundatas abiisse. Haec adnotata planta appropinquat 
4. tristem. Willdenow Sp. pl. Monoec. p. 382. ns. 3, 4. aliquantulum 
obseuravit ea quae fecerat in Hist. Amar. Qui auctores Loisel. Gall. 
éd. 9. T. 9. p. 319. n. 1., Noul. Fl. p. 541. n. 4., Pollin. Ver. i, Pi 
114, De Notrs. Repert. Fl. Ligust. n. 1547., Bert. It., Moris Sard. 
ls. cs., Gren. Godr. Fr. 3. p. 6., Mut. Fr. 3. p. 99., adducunt ad 
illorum A. album, Europae spontaneum, illum Willd. Hist. Am. p- 
EQ» C142 2., dicerentur hune librum ipsos non vidisse, et 
ex Willdenow Sp. e. n. 4. haneine prolationem inconsulto sumpsisse. 
Citatas hasce prolationes Willdenowii adhibitas fuisse uon vidi a Moquin 
apud DC. Pr. Nec opinioni eorum subseribere possum, qui Galliariam 
Vel Amar, album et graecizantem unicam esse speciem contendunt. 
ecens est hujus speciei notitia, eujus origo Americana in dubium 
pom nequit. Videbunt eam posteri magi per Europam diffusam, cujus 
zona mediterranea iam praetergressa est. 
