189 
Sub-Glassis 2^ COROLLIPLORAE 
Ord. 24. PLUMBAGINEAE Juss. 
Trib. 1° EUPLUMBAGINEAE (Endl.) N. 
Plumbagineas proximum esse ordinem Tamariscineis et Franke- 
niaceis dictitatum est a Planchon apud fratrem Gustavum, Globular. 
Montpell. 1859. p. 24. Tam saltatoriis affinitatibus non attendidi. Minus 
adhue attendendum est Arnaud (Hippol), qui Plumbagineas in tres fa- 
milias dispertivit, Staticeas, Plumbagineas , et Limoniastraceas: eum ct. 
apud Sering. Fl. Jard. 3. p. 291-309. 
Plumbago Plin., Clus., Tournef. 
Plumbago europaea (Plinii) L. Sp. 
Plin. Nat. h. I. 25, c, 13. vel 97. Koch p. 685., Bert. 2. p. 4341., DC. Dub. p. 387., Moris Sard. 
3. n. 809., Willk, Lang. n. 2200. Koch p. 685., Bert, 2. p. 431., DC. Dub. p. 387. Moris Sard. 3. n. 
809., Willk. Lang. n. 2200, La-Peyr. Hrb.; Isatis sylvestris Caesalp Hrb. Tornab., Dentell, Monspel. 
et Flamula Gesn. hrt. Germ. crt. 256. b., P. Plinii Ger. 1. Em. Flor. Graec. Sibthorp. C. 2. p. 75. t. 
191., Plenck. lc, pl. med. T. 4, p. 56. t. 95., (fig. incompl.); Turp. Fl. med. 6. t. 149., Gaertn. Fr. 
Sem. pl. p. 234. t. 50. f. 11., Schk., Handb. t. 26., Reichnb. Icon. C. 97. t. 1138., Sabb, Hrt. Rom. 3. 
t. 39., Roques Phytogr, med. p. 311. t. 30., Bot. Magaz, t. 1249,, W., W., F., N. ab Esenb. PI. offic, 
3. t. 84. f.ae 1-12., et. t. 85., Gesn. Op. bot. ed. a Schmied, tab. lign. 10, f, 83., Clus, Hisp. p. 433-4., 
AH. h. 5. p. 124., Column. Ecphr. p. 160-1., Le Maout Decsn. Botnq. 1868. p, 215. Pena Lob. Adv, 
p. 136., Lob. Ic. t, 321, f. 1., Tabern., Krtb. 2. p. 1241., Icon. t. 858. f. 2., Moris Hist. pl. Oxon. 3. 
S. 5. p. 599. t. 1. f. 2. 
% Flor. Jul. Sept. Fruet. Aug. Oct. Per region. mediterr.; raro 
Oleam superans. 
Legi in Pyr. Navarr. inter Lumbiere et Liadena ad dirutum pontem 
de Casus, die 10. Aug. 1844. i 
Caulis, trium quatuorve pedum, vel minor secundum loca; a medio 
ad apicem ramosus, valde striatus, sulcatus, flexuosus, facilis ruptionis, 
ut tota planta pruinoso-scaber. Bracteae glanduloso-ciliatae. Calyx ad 
costas glandulosus, glandulis pedicellatis. Corolla pallide-lilacina, stris 
qunque lividis fere ad basim notata. Staminum filamenta ad basim 
paululum dilatata. Stilus inferne conspicue pubescens, apice glaber, 
et glabrum est ovarium. Odor florum potius ingratus. Host (A. p. 259.) 
describit stigmata villoso-glandulosa! cf. etiam Spach Swit. Buff. T. 10. 
P. 335. lin. 85 praestat ea papillosa declarare. 
Hae planta utuntur Ruscinonenses contra scabiem; et unguentum 
pro scabie, herpetibusque sanandis parant Arabes, ex Desfontaines, 
Fl. Atl. p. 172., ef. et Garid. Aix p. 368., All. Ped. n. 315., ete. 
Optimum contra scabiem specifieum mecum praedicabat Coder 
fil, tantique, et adeo vulgati usus, ut circa Prades planta olim sat 
frequens, hodie rarissima facta sit. Fama etiam currit hac illac per 
yrenaeos Hispanos, illius radice contusa mederi posse dorsum equo- 
rum sella male habitum; et hoc evulgavit Columna, l.c. p. 163. Laudata 
etiam fuit planta contra canerum, sed multi illius usum pertimescerunt, 
Tripolium Dioscoridis dubitanter retuli: respuo vero absolute, eum 
Prengel, aliisque, eorum sententiam, qui hue vellent unam vel al- 
teram /satidem Dioscoridis (2. e. 215.); inter hosce enumerandus est 
: ust aes 
Caesalpinus (De Pints. I. 8. e. 60. p. 358.) Dubitavit Sibthorp, num 
"polium Dioscoridis responderet Statici sinuatae, Gr. Pr. n. 741. 
