218 
Pourr. Andr, Laggeri Huet., Timb. Primula carnea Griesselich Statist. Gaud. l. c. t. 1., Gmel, l. c, 
t. 8., All. Pedem. n. 327. t. 5. f. 2.. Hall. Helv. n. 619. t. 17., Bot. Cab. 1. t. 40., Reichnb, PI, er, 
C. 6. t. 579. f. 786., Icon. C. 27. t. 1112. f. 1, 2, 3. Pluknt. Phyt. t. 108. f. 5. 
9) Flor. Jun. Jul. Fruet. Jul. Aug. In editis, editioribusque etiam. 
Legi ad le Port de Puig Morain, die 2. Aug. 1851. in m® Cam- 
bresdazes, die 12 Jul. 1836., in Valle d'Eynes, die 17. Jun. 1837. 
Habui e Pyr. septr. med. a Deville, loco cireumseripte non indicat. 
Distinetio duarum specierum (carneae et Halleri) a Linnaeo olim emissa 
(Sp. pl. ed. 1. p. 142. n. 4), dein relicta, iterum resumpta a Gmelin 
l. c., sempiterno relinquenda est. Varietati elongatae, a me lectae sub 
l^ Port de Puig Morain, reperiendae au Port de la Hourquette, alibique, 
puto respondeat Androsace Laggeri Huet, Pl. Nouv. Pyren. (1858.) 
p. 6., quam ille in mont d'Oo se observavisse dicit, ubi mox (1857.) 
planta visa a Zetterstedt eum ne minime quidem eommovit, 
SECTIO 3.* MEGISTA Scurkonr. 
Aretia elongata (Jacquin) Nob. 
Ipse Linnaeus, Sp. pl. Append. p. 1688., ex Jacquin speciem agnovisse declarat. Richer de Bel- 
lev. t, 163, ex T Pug. 2. p. 40. Androsace elongata L. Sp., Koch p. 672. n. 11., Dub. in DC. Pr. 
8. p. 53, n. 36., Retz Obs. fasc. 2, p. 10. n. 14, Schmidt Bohem. C. 2. p. 39. n. 136., Wullf. Noric, 
È; 242. n. 467. Andr. occidentalis Pursh. Amer. p. 137. Jacq. Obs. p. 31. t. 19., durior et rigidior., 
l. Austr. 4. p 16. t. 330. luxur. (forte cult.); Schk. Handb, t. 33., Pereboom Mat. vég. Dec. 3. t. 25. 
f. 12., Reichnb, Icon. C, 27. p. 46. t. 1110., Gmel. Fl. Sibir. 4. t. 43. f. 2. B., nec amplius. 
? Flor. Apr. Maj. ineunt. Fruct. Maj. Jun. in Pyr. or. merid. 
Cerdaña. 
Detexi et legi paululum supra Puycerda, die 3. Maj. 1861. Ob- 
servavi ad Osseja. Au Pech de Bugarach Pourret, ex La-Peyr. Pro- 
veniens locis apricis, agrisque incultis, offert formam densiorem, et dif- 
fusam, qualem ego legi: dum vitam degit locis arenosis, sub-humidis, 
elongatur, et gracilescit, reapse sub hae postrema forma notior, ut vi- 
detur, Jaequino, quod judico e prolatis ex eo figuris. Tota planta pal- 
maris describitur a Lumnitz. Fl. Pos. n. 193. Est aliquid in hujus 
plantae habitu Lynderniae pyridariae, cui cum Veronicis maxima est 
affinitas. Illius distributio geographiea explicatu perdifficilis, a DC. 
Alph. intacta relicta est. Habitus , faciesque plantae Ar. maximae, 
sed minor, gracilior, insuper elegantior. Videtur annua planta, nisi 
sub autumni tempore sua exoriatur vegetatione promens foliorum ro- 
sulas, e quibus superveniente vere flores exeant. Scopolius, Del. FI. 
Faun. Insubr. 3. p. 56., eam biennem esse significat, de qua sententia 
ne minime quidem ego miratus sum. Schk. Handb. n. 840 , 9; decla- 
ravit. Radix subtilis, sed sat tenax, simplex, vel tenuissimis ditata fi- 
brillis, flexuosa, plerumque fuscescens, Caulis depressus, folia stipata 
ferens, unde nodosus, densus, saepius sese praebet; reapse simplicius- 
culus est caulis, quamvis plerumque valde ramosus appareat, et ditis- 
sima peduneulorum copia. Folia lanceolato-obovata, vel cuneato-lan- 
ceolata, integra, vel dentata, dentibus inaequalibus, in eorum suprema 
sd ERR iei apparentibus; folia insuper patentissima. Exeunt e 
ie axıllis pedunculi filiformes, centrali erectiusculo, reliquis pa- 
fot us, et divaricatis ; Quorum magnam copiam plerumque planta 
ft, qnt dico ramodsima appare e peltenlorn apicibus exar 
rati Rees s cum foliis similia, sed minora, angustiora, gene- 
; et quidem magis inaequalia, scilicet hoe declaratum 
