224 
Inst. r. hrb. p. 124., videtur solemnior orae cireummediterraneae, ibidem 
saepius reperienda ad limitem Oleae, et in montibus circumstantibus 
super Oleam, solum praediligens calcareum. 
Sed fateor me dubium baerere, num sit, potius quam peculiaris species, 
varietas P. veris; hoc dubium dimisit Koch Syn. ed. 2.: emissum a me in 
schedis meis eritieis, (1842.) n. 18., non est diminutum, imo, iteratis 
observationibus ampliatum: item suspecta haec est species Boissier, 
Voy. botq. Esp. p. 524. n. 1395., quam rejecit prorsus Neilreich Croat., 
mox et Grenier Jur, p. 499., ut jam cum Godr. Fr. 2. p. 448. 
Et Bertoloni habuit prae manibus specimina, de quibus aut primo 
male judicaverat, aliaque de quibus incertus mansit; cf. Fl. It. 2. p. 774, 
Ad hoc dum ego P. pyrenaicam Miég. (Bull. Soc. botg. Fr. T. 15 (1868) 
p. XLIV.) judico formam P. suaveolentis; Timbal-Lagrave (Ibid. p. 
XLVII.) eam simplicem. formam P. veris declarat, Meam sententiam 
si egerem, eonfimaret Loret, Bull. Soc. botq. Fr. T. 6. (1859.) p. 404. 
Obs. 3. Robert. Cat. pl. Toulon (1838.) p. 115., dicit de Pr. suaves- 
lente: « c'est la P, veris de tous les auteurs du midi de la France », 
ignarus jam speciem Florae Gallicae addidisse Aug., De St. Hilaire, 
apud Brongn., et Guillem Annal, Se. Nat. Sér. 2., Paris, T. 5. (1836.) 
p. 90-4, et p. 881., quod factum est pone amici Dunal observationes. 
Quae additio antiquior adhuc foret, si comprobare possem, quod suspi- 
catus sum P. laterifloram Goupil, Obs. Prim. in Mém. Soc. Linn. Paris, 
T.,3. (1825.) p. 243., et p. 250. n. 4. (ubi per err. latifloram legitur), 
cum adnexa tabula, ad P. suaveolentem pertinere, neque sistere varie- 
tatem, aut lusum P. elatioris, ut reputarunt Raspail, et Soyer Willemet 
Ls.e. T. 4. (1826) pr. 286, 288. vix abnuente ipso Goupil ef. Féruss. 
Bull. Sc. Natur. T. 6. (1825.) p. 381-2. 
De P. suaveolente duplicem judicium edidit Lehmann, in sua Pri- 
mulacear. Monogr. p. 25., et p. 35., quippe qui non novit identitatem 
(facile percipiendam e synonymo Columnae ab utroque auctore citato, 
ne dicam et e descriptionibus) stirpis Bertolonianae eum Tenoreana. 
llla specimina, sub Bertoloni nomine accepit a (tutissimo) Balbis, et 
msignem. speciem appellavit, p. 25.; mox, sub P. elatiori var. g, p. 94., 
retulit ceu synonymon P. Columnae Ten., hac addita observatione: « P. 
Columnae nil nisi varietas e loco natali producta, lururiosam Italiae ve- 
getationem prodit » Ibid. p. 35. Quae observatio, caeterum, conversa 
ad stirpem Europae borealis solemniorem, aliquid absurdi secum gerit. 
egg m (imitatum a Dietrich syn. p. 643.) sequutus est. Duby in 
JU. Pr. Primulac., quoad synonymon Tenoreanum ad P. elatiorem (fal- 
sissime) allatum, P. 8. p. 96. n. 10,5; dum P. suaveolens Bert., Leh- 
ras ; ad P. officinalem amandavit, Lc. n. 9., Duby; ita dividens, ju- 
ue; res synonyma unius ejusdemve plantae, extante jam 
rt, An, F l. It. ete. Non ego recipio ceu candide dicta omnia ea, 
e ad sustinendam denominationem suam, tradidit Bertoloni Le. ps. 
piena ace» revocare, ut jam feceram in primo meo mnse., 
alpino, Non cu E quo compertum habui innotuisse speciem Cae- 
ergo tà ila up xs aequitatis speciem Columnae declarare. Maneat 
Sen ome rx inn : um species manebit, Bertoloni denominatio. 
200. n. 2 J d : | oci Herb. paral. sylv. Trag., St. h. comm. p. 
feque dla f picatus quidem sum, sed planta concinne indigitata; 
l gura condecorata, Argentinentibus tantummodo statuenda 
