231 
bituminosa, quidam in Polygala vulgari. Glaux Ruell., Nat. Stirp. 1. 3. 
e. 134, obscura est, nec suspicienda praeceps Matthioli sententia, qui 
eam Galegam officinalem existimavit. Mihi pro Ruelli Glauce non re- 
pugnaret interpretatio de Astragalo monspessulano, in agro Parisiensi 
reperto, sed quum flores in hac specie parvi diei nequeant, hoece ju- 
dieium non sustineam. Non novi quem Linariae speciem pro Glauce 
Dioscoridis habuerit, ut fert Leman. Video Fraas, Synops. FI. class. 
p. 125. Dioscoridis plantam judicavisse Sennebieram Ruellii N 4 et Bil- 
lerbeck se figere nominatim in Medicam maritimam, FI. Class, p. 198. 
Nullus vero si exeipias Dodon. in primis suis operibus, sibi animo 
depinxit Glaucem Neotericorum tegere tam controversam iliam Diosco- 
ridis. Genus ergo nostrum male denominatum, quod ab illius inventore, 
Dodonaeo, nuncupari nequit, opportune factum existimavi eum con- 
vertere, vel dicare Johanni de Vroede, Herbolario Belgico, qui cum 
Dodonaeo plures communicavit species, maritimas, tumque ignotas etiam, 
landatus inde ab ipso Dodonaeo, prasertim in opere Hist. pl. (gall.) 
1557. p. 70. lin. 7. 
Vroedea maritima (Dodonaeus) Nob. 
Dod. Stirp. h. Comm. (1553.) p. 53. Glaux maritima G. Bauh. Pin. p. 215., L. Sp., Koch p. 681., 
Bert. 2. p. 737., Dub. p. 385., Kirschleg. in Bull. Soc, botq. Fr. T. 12. (1865.) p. 262-8., Willk. Lang. 
2. n. 2866., Bromf. Fl. Vect. p. 406. Engl. Bot. v. 1. n. 13., Curt. FI. Lond. cd. Grav. V. 5. t. 15., 
Dietr. Fl. Bor. v. 8, n. 512., Fl. Dan. t. 548., Fl. Batav. v. 2. t. 82., Schk. Handb. t. 50., Sv. Bot. 
v. 7. n. 443., Reichnb. Icon. C. 27, t. 1127. f. 1, 2, 3., Berger Phytonomat. 2. p. 79. cum tab., Gaertn. 
Fr. Sem, pl. 3. p. 37. t. 184. f. 11; Lobel, Obs. p. 227. f. 2., Icon t. 415. f, 2., Dod. Hist. pl. (gall.) 
p. 93. f. 1,, Ger. Herb. em. p. 562., Pluk. Phytgr. t. 53. f. 3. ex Sm., sed mihi repugnat. Loesel Pruss. 
p. 13. t. 3., Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 487., "l'abern. Krtb. 2. p. 1220. f. 1., Icon. t. 838. f. i. 
9| Flor. Maj. et per Æstat. Fruet. stat. in Autumn. In littore 
Cantabrico, 
Legi ad St. Jean de Luz, die 8. Maj. 1841. Habui Bayonne a 
Deville. 
Retulit Gay. J. ipsam reperiisse hancine speciem in Gallia cen- 
trali ad St. Nectaire; cf., Bull. Soc. botq. Fr. T. 9. (18623 p. 104.: 
rara exceptio, quae nomen specifieum mutare non suasit. Virtutem lac- 
tiferam hujus plantae citavit adhue Bertoloni, non considerans, eam 
tributam Glauci Dioscoridi, a qua nostra species longe- aberrat. 
Astrolinon Baud. Ind. 1843. 
Astrolinon pusillum (G. Bauhin) Nob. 
„G. Bauh. Prodr. p. 107. n. 3. sin. fig. Asterolinum stellatum Link, Hoffm. Port., DC. Dub. p. 380., 
Moris Sard, 3. n. 788. Villk. Lang. 2. n. 2873. Lysimachia Linum stellatum L. Sp., Koch. p. 668. n. 7., 
Bert, 2. p. 417. n. 3, La-Peyr. Herb., partim ; et Radiola Millegrana Herb. La- eyr., quoad specimen 
unam; Astr, stellatum Baud., Asterol. lysimachioideum St. Lager. Flor. Graec. Sibthrp. p.£.p 7. 
t. 189., Reichnb. Icon. C. 27, t. 1086, f. 4, 5., Gaertn. Fr. Sem. pl. p. 229. t. 50. f. infr. intr. Magnol 
Bot. Monspel p. 162. 
(*) Flor. Maj. Jun. Fruet, Jun. Jul. Per region. mediterr. eum Olea. 
Legi in Pyr. or. (Roussillon), die 13. Maj. 1843, ad Oms. Obser- 
vavi ad Sanguessa, ad Rocafuerte, ete. « Haec singularis planta, a re- 
liquis Lysimachiis diversa. Ex corolla putaverim esse Centunculi florem, 
sed quinquefidum , sed capsula -valvis est Lysimachiae Centunculi , et 
Anagallis capsula est circumcisa. Si me liceat conjungere Anagallidem 
cum Lysimachia, neque licet distinguere Linum stellatum a Lysimachia ». 
