934 
SECTIO 3.* PALLADIA Morxci. 
Lysimachia salicifolia (lournefort) Miller Dict. ed. S. 1768. n. 6. 
(ed. Gall. Paris 1785. T. 4. p. 560. n. 6.) 
L. Spic. fl. alb. Salic. fol. Tournef. Elém, botqs, p. 118. (excl. Lobel. prolat.); Inst. r. hrb, p. 
141. (excls. syns.). S. Otani Asso Syn. Arag. p. 22. n. 168., et Mant, p. 182. n. 168. (excls. syns. 
praeter Tournef.) L. Ephemerum Ait. Kew. ed. 1. p. 198. n, 2.; ed. 2. T. 1. p. 314. n. 2., Loisel, Gall. 
ed. 2. p. 162. n. 4., DC. Dub. p. 380, n. 2. (non Antiquor.. non L., nec Spreng.), Loisel. in Dict. Se, 
Nat. Strasbourg (1823.) p, 449., et Richrd. A, in Dict. class. Hist. Nat. T. 9. (Paris 1826.) p. 580., 
Lamarck Dict. T. 3. 1789. p. 570. n. 2., Willk, Lang. 2. n. 2869. Palladia Ephemer. Spach Suit Buff. 
840. p. 364. (excl. L. syn.) L. Ephem. La-Peyr. Herb., Bernardina salicifolia Baud. in Ann. Sc. 
Nat. Paris 1843., sed cur non fecit potius Lubiniam salicifoliam? Bot. Mag. n. 2346., Ass. l.c. t. 9. f. 1. 
9, Flor. Jul. Sept. Fruet. Sept. Oct. Per region. mediterr. cum 
Olea, e& super eam: rarior in Pyr. septr. med. 
Legi in Pyr. septr. med. supra Bagnères de Luchon, ad le Chateau 
Blancard, l.d. la fontaine de Barbat, die 1. Sept. 1838; in Pyr. orient. 
supra Olette, ad font de Canavellas, die 22. Aug. 1857. Observavi ad 
Sanguessa et Rocafuerte, in valle di Roncal, ad Jaca, ad Huesca; vidique 
inter Quillan, Axat, au Pont de la Fou, alibiq. 
Rhizoma validum, et multiceps, Caules cylindracei, laeves, simplices; 
folia lanceolata. Tota herba glaucescens, praesertim folia in inferiori 
pagina, quae ibidem et punctata videbis, ut in Anagallide arvensi, pace 
Asso qui ea impunctata declarat, ls.c. 
Species Linnaeo ignota, Iste, Hort. Cliftort. p.51, duas Lysimachiae 
species distinxit, quas dein Sp. pl. ed. 1. (1753.) p. 146. n. 2., ed 2. 
(1162.) p. 209. n. 2., videtur aliter intellexisse, ita ut quae prius egerat 
nil valerent, quum dein eam conturbaverit relinquens Tilli locum 
(Lys. oriental. min. foliis glauc. annuentibus, fl. purp. Hrt. Pis. p. 106. 
t. 40.) ed. num. 2.; addito loco Buxbaumii (Lys. spic. purpr. min. 
Buxb. Cent. 1. p. 22. t. 33.): sed citationes Bauhini (Ephemerum Mat- 
thioli J. Bauh. Hist, pl. 2. 1.21. p-905.), et Dodonaei (Pempt. p. 203.) 
in Hrt. Cliffort. ad. n. 1. absque dubitatione allatas, dein seorsim 
examinandas proponens, S. p lun2, utpote quae sibi obseurae 
et dubiae apparebant. Synonyma antiquorum a Linnaeo Hrt. Cliffort., 
et Upsal., inque Sp. pl. adducta, aeque illa fere eadem a Lamarck 
alata, Enc. meth. s.c. ; (si tamen et Lamarck confusione caruit?) 
attentam, et severam indaginem, exposeunt. Probabile admodum est 
nullum horum synonymorum ad L. salicifoliam pertinere, sed ea esse 
aut L, Ephemeri, aut L. atropurpureae. Suae L. Ephemero vitam annuam, 
et patriam Mediam assignavit Linnaeus. Reichard, Syst. pl. (1719.) 
p. 419. n. 2., Linnaeum suscepit nonnullis additis prolationibus, Mill. 
Gmel. It., Kniph. Cntr. 7. n. 48., Sabb. Hrt. Rom. 2. t. 43., et patria 
Sibiria omnia in confusionis augmentum. L. Ephemerum Thunberg 
Jap. p. 83., ex auctoris descriptione, aliena species judicatur, et ego 
a.i esse speciem dubito, quam Duby, apud DC. Pr. P. 8. p. 61. n. 4., 
distinxit nomine Lys. elethroidis Willdenow, Sp. pl. Pentndr. p. 817., 
graviter de hisee erravit: Tilli, et Buxbaumii synonyma inseparabilia 
dispertivit, adducens Buxbaumianum ad ZL. dubiam, Tillianum L. Ephe- 
mero relinquens, cui insuper retulit synonyma illa incerta Dodonaei, 
et Bauhini a Linnaeo indigitata; hisce permiscendo et L. Otani Asso, 
et L. salicifoliam Milleri, quae speciei nostra sunt, silens insuper de 
l'ournefortio, deque Lamarckii Diction., desumens descriptionem suae 
male versatae Lys. Ephemeri a Linnaeae Sp. pl. Lys. dubiam qualem 
