236 
ademerit, ut florifera eveniret. Nee desunt exempla e plantis Ordinum 
differentium, hortulanis subinde sese offerentia siquidem flores in spicis 
sessiles declarat Linnaeus Hort. Upsal, qui tales nec sunt in figuris 
- ab ipso citatis (Tilli, et Buxbaum; nam illa Commelini Rar. Exoticor. 
(post Praelud.) p. t. 33., quae tamen nec flores omnino sessiles por- 
tendit, ad Lys. atropurpwream retulit ipse Lin. Sp. pl) Et Lys 
orient. angustif. fl. purpur. Tournef. Inst. Corollar. p. 7. Commel. 
Le. ad Lys. atropurpuream quidem a Linnaeo adducta refert plantam 
a L. salicifolia nostra longe diversam, de qua certe Linnaeus, se re- 
ferens ad Lys. Ephemerum sub sua L. atropurpurea, dicere non po- 
tuisset: “ Affinitas nimia cum praecedente , Sp. pl. p. 209. n. 3. Supra 
citatus Commelini locus ad Lys. atropurpuream confirmatur a Smith, 
Fl Graec. Sibth. C. 2. p. 72. (t. 187.) Eam pro L. atropurpurea 
laudant Roem. Schult. Syst. Veg. 4. (1819) p. 121. n. 4., Treviranus, 
Symb. Phytol fase. 1. p. 85. (1831.) Denique Lys. Ephemerum L., 
quomodo ego eam intelligo, cum suis synonymis praecipuis tradam, ob- 
servans nihilominus, quod rationibus mox exponendis nomen hocce spe- 
cificum in capite sustineri nequit, ut ad Lamarckianum confugendum sit. 
Lysimachia orientalis Lamk. Dict. T. 3. (1789.) p. 570. n. 4., con- 
firme Poir. Suppl. T. 3. (1813.) p. 476. (ubi sub L. dubia Ait. dictum 
est, L. orientalem eamdem esse plantam). 
L. Ephemerum L. Sp. p. 209., Hrt. Cliff. p. 51. n.2., Hrt. Ups. p. 37. n. 1. 
L. dubia Ait. Hrt. Kew. ed. 1. p. 199. n. 4., ed. 2. p. 314. n. 3. 
Buxb. Cent. 1. p. 22. t. 38. Till. hrt. Pis. p. 106. t. 40. f. 2., Kniph., 
et Tramp. Herbar. viv. Cent. 7. n. 48. 
Putat Boissier, Voy. botg. Esp. p. 922. n. 1385., Lysimachiam Py- 
renaeorum, et Hispaniae indigenam ipsissimam esse Lys. Ephemerum L., 
cui Linnaeus, et antiqui patriam Graeciam, et Orientem perperam tri- 
buerunt. Quocumque modo Ephemerum Dioscoridis 1. 4. e. 85., l 6. 
c. 5., cum Lilio comparatum obscurissimum est, a Lysimachiis, ut fir- 
miter eredo, longe diversum. Antiquorum interpretationes de eo labidae, 
neotericorum quidem non majorem sibi vindicant fidem. Adnotavit 
Ruellius (De Nat. Stirp. l. 1. c. 20, p. 117. lin. 16.) Ephemerum dictum, 
quod intra diem jugulet; aliis unius diei flos putatus: innocuis, vel 
perennantibus speciebus male applicitum nomen. Scitum hoe vocabulo 
designatum quoque fuisse Colehicum commune. 
Alus Plinii, qui et Zalum, gallico more scripsit. Coris Tourn., et Auct. 
- Coris Dioscoridis 1 3. c. 164. ex Matthioli, Laguna, Anguillara, 
Caesalpino, Pona, Tabernemontano, aliisque, suffragantibus neotericis, 
Sibthorp etiam, Hypericum Coris est, eujus nomen nunquam afferre 
debuissent ad nostrum genus (cum Rondelet, et Alsat) Lobelius, Tour- 
nefort, Linnaeus et nostri adhue aevi Botanici. Reapse Lobelius mox de 
hoe Judicio, dubitavit, Obs, p. 220., verae et falsae Coridis figurasin eadem 
pagina referens. Miraberis Sprengel, Gen. pl. n. 679., ad Coridem Tour- 
nefortii, L., Jussieu, et Neotericorum adposuisse Dioscoridis, et Matthioli 
auctoritatem! s 
Optime factum ratus sum Plinianum nomen restituendo, cujus plantam 
Jam ita judiearunt Matthioli, Sprengel, Fée. Fateri debet, eodem nomine 
infauste usum fuisse Plinium ad designandum quoque Allium campestre, 
ut suo loco (p. 2443.) citatum reperies. 
