231 
Alus mediterranea (Dioscorid., Plin., Marcellin ) Nob. 
Diosc. l. 4. c. 9., Plin. Nat. h. 1. 27. c. 6., vel 24., et 1. 26., c. 7., vel 26., Marcellin. cap. 33. 
Coris monspeliensis L. Sp.. Bert. 2. p. 568., DC. Dub. p. 381. Cor. monsp. La-Peyr. Hrb.; Cor. mons- 
peliaca Pen., Lob Advrs. p. 174. C, monspel., et C. hispanica Lang., Willk, Lang. 2. n. 2867-68. 
Gaerln. Fr. Sem. pl. 3. p. 26. t. 183. f. 8. ir. sem.; Lamk. Ill. t. 102., Bpt. Mag. v. n. 2131., Bot. 
Reg. v. t. 536. Reichnb, Icon. C. 27. t. 1127. f, 4., Krock Siles, n. 212. t. 34.. Lang. Descr. Ic, pl. 
novr. etc. fasc. 1. t. 11. f. 4., nisi tot. tab., ubi figuratur C. hispanica, descript. in p. 8., ab unico 
specimine! Lob. Obs. p. 220. f. 1., Icon. t. 402. (ambae fig.ae); Clus. Hisp. p. 484-5., Rar. pl. Hist, 
l 5. p. 174., Camer. Epit. p. 699. fig.ae 3., Tabern. Krtb. 2, p. 1221. f. 3., Icon. t. 840. f. 1. 
©; €), Y? Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. Per regionem medi- 
terran. cum Oleo, vel super eam, locis calidioribus, et solo calcareo. 
Legi in Pyr. Atax. supra Alet, et supra Limoux, diebus 16. et 17. 
Jun. 1843.; in Pyr. orient. septr. ad Reynes , die 26 Maj. 1843. Se- 
mina legi ad Salinas de Grimou, l. d. Cuma de Ghet, die.21. Sept. 1860. 
Observavi ad Pamplona, ad Voltaiia, ad Camprodon, ad. Bisquarete, ad 
Berga, ad Custoja, in montibus Corbariensibus, ad Casas de Pena. 
Facies Camarinneae , characteres Primulaceae, cui ordini semper 
pertinebit. 
Vita plantae non eadem semper est: certe interdum annua, ut de- 
clarata fuit a Linnaeo, a Desfontaines Atl., a Willdenow. Sp., et Enum. 
hrt. Berol., a Smith Graec. Pr, a Tineo Cat. hort, Parnorm. Biennem 
dixit Scopoli, Delie. Fl. Faun. Insubr. 3. p. 59., itemve Savi sub cul- 
tura observata, Bot. Etr. 4. p. 139., Desf. Cat. pl hrt. Paris 1829., 
De Notrs. Repert. Fl. Lig. n. 1493., Don Hort. Cantabr. ig. ed 13. 
p. 135. Du Mont Courset, Castagn. Cat. pl. Bouch Rhon. Perennem dari 
eum Gerard (L.) Lamarck, Villar, Allioni Host, Gussone, Duby, Loi- 
seléur, vix eredo; sed interdum autumno evolutam in subsequentem 
annum durare credam. Hine sat bene dicta est species annua aut biennis, 
a Bertoloni, ©), et 9| a Gussone Sicil. Clusius autem seriptum reliquit: 
“ Multis fruticat ramulis , quod, pro tempore intelligi debet dietum 
potius de habitu, qui revera interdum rigidissimus est (lignosus a Dio- 
scoride dietus), praesertim in senioribus individuis! Attamen, fruti- 
cantem plantam cum Schousboe Marok, p. 90., eum DC. Cat. pl. hrt. 
Monspel. p. 21., vel cum Link En. pl. hrt. Berol. alter. p. 156., Spach 
Suit. Buf. T. 9. p. 969., qui insuper radicem lignosam descripsit: 
sive caulem. sublignosum basi, cum Juss. Gen. pl. vel Venten. Tabl. 
Regn. Végét. cumque Le Mahout et Decaisn. Botanig. 1868. p. 219. 
plantam arbusculam nuneupare, quod non datur in toto Ordine, Endl. 
Cat. h.. Vindb. n. 4563., ego dicere abhorrerem, quia pro certo veri- 
tati contrarium est, sive rectum loquendi modum excedit. Rejicio item 
suspicionem de duobus distinctis speciebus una confusis, qua exagi- 
tabatur Schousboe lc. Pers. Syn. p. 171., aut ardet Lange, nam et 
folia quidquam variantia, per marginem etiam, plures hodie cogno- 
Semus, et aliae notae a Lange traditae non satis valeant. In ovariis 
ad Pamplona dissectis (8. Jul. 1853.) vel ad Gerona (anno 1860.), 
ovula saepius tria, sed quatuor etiam vidi, et quatuor saepe inspexi 
ad la Conca de Tremp, rarius duo tantum. Semina matura generatim 
tria, raro quatuor observavi ad Toledo Pyr. Arag. (11. Aug. 1853.), 
measque observationes ibidem iteratis vicibus confirmavit amicus Eman, 
onzales a me excitatus, visa referens, die 27. Jul. 1861. Hine de- 
scriptio fructus penes nonnullos auctores, Gaertner l.c., Nees ab Esenb. 
Gen. fase. 12. n, 16., Duby in DC. Pr. 8. p. 59., Gren. Fr. 2. p. 465., 
Spach Suit. Buf. T. 9. p. 369., Le Mah., Decaisn. FI. Jard. ch. p. 311., 
