241 
Semina vero aliquando quidquam grandiora esse in A. caerulea non 
denegabimus, et talia reperimus ad San Felice de Guixols, quo die 
(19. Jun. 1860.) omnes hasce observationes iterum ad examen revoca- 
vimus: sed mox ad Gerona (die 10. Jul. 1860.) semina ejusdem prorsus 
magnitudinis, mutuo confundenda, in utraque varietate vidimus, pace 
Schm., Reg. Fl. Bonn. (1841.) p, 167. 
Differentia desumpta e florum colore, quam unicam fatentur quidam, 
pondere caret. Jam Desfontaines, « A. caerulea certissime varietas A. 
rubrae...... saepe corollam partim. caeruleam, partim rubram observavi » 
Desf. Atl. p. 169. Item individua corollis partim caeruleis, partim 
carneis ad Monspelium observarunt De St. Hilair, De Girard; et 
ego quidem; et specimima corollis partim rubris partim caeruleis 
in Barbaria a Desfontaines collecta vidit Poiret, cf. Dict. Suppl. 
T. 4. p. 9. Varietas corolla earnea, quae A. carnea Schrank Baier., 
scilicet corolla tota carnea (A. orientalis Hortuls. quibusd.), vel 
eum maeula atro-sanguinea in illius fundo, interdum ad caeruleum 
colorem vergente, mihi obvia saepe fuit per Pyrenaeos Cantabros, 
mixtim interdum cum corollis carneis, et phoeniceis. Relatum etiam 
ab Hook. et "Arn. repertam A. arvensem a Dillwyn. corollis albis 
cum fundo phoeniceo. Ad Rosas Pyr. orient. vidi, locis admodum 
speciei propitiis planta caule admodum protenso, ramosissimo, vere 
luxuriante, et mixtim, eodem loco solo salso, status flore caeruleo, et 
flore rubro, sese ita tegentes, et immixtos, ut ab eodem pede enatos 
dixisses, caules diversi eoloris flores gerentes, et hoc per longum soli 
spatium continuari. Observavi insuper, ad Rosas pariter, corollas cae- 
ruleas cum illorum fundo purpureo, quod optime quadrat cum supra 
allatis observationibus Desfontaines, St. Hilaire, De Girard, meisque. 
Nihil interest, si hujuscemodi observatio fidem non obtinuit penes 
Poiret, Dict. T. 4. (1797.) p. 336. n. 2., ut amplecteret distinetionem 
plantarum specificam falsis innixam characteribus. Interim in memoriam 
lectorum revocamus, A. collinam Schousb. Marok. p. 64. quidem, flore 
generatim rubello praeditam, aliquando proferre corollas caeruleas, ex 
Link Hrt. Ber. En. alt. p. 161. n. 1492., et Mikan fil. apud Bertol. 
It. 2. p. 427. 
Dantur corollae caeruleo-pallidae; fuere qui viderint corollas albas, 
uti G. Bauh. Pin. p. 252. n. 2., Pontedera Compend. tabulr. bot. p. 84., 
Pollich Palat., Dillwin (J.) ex Hook Br. Fl, Roth Germ. 2. p. 226. 
Denique plures colorum variationes adnotantur a Boreau de unaquaque 
forma, Fl. centr. Fr. (1840) ns. 1082, 1003. Tres species, flore caeruleo, 
Phoeniceo, et carneo distinxit olim Erndtelius (Chr., X.), Viridar. Warsav. 
in Warsavia illustrata, ete. Dresdae (1730.) p. 13., et tres itidem 
species, caeruleam, phoeniceam, et albam, enumeravit Hoffmann (Maur.) 
Flor. Altodorf. Delic. ed. 1. 1762. , ed. 2. 1777. qui eodem modo et 
quartam versicolorem sustinuissent, si eorum oculos aeque ista afficisset. 
Occurrunt quidem Asperifoliae, Malvaceae, Compositae, plures ludentes 
corollis caeruleis, violaceis, rubris, et albis; item plures Polygalae 
Species, europeae etiam, lusitant corollis caeruleis, roseis , et albis, et 
ita ludit etiam Vinca minor, aliaeque species plures, de quibus eur non 
eodem modo actum est? An. arvensem reperiri quoque floribus luteis 
praedicavit J. Bod. Stapelius, Comment. in Theophr. Hist. pl. l. 7, c. 1. 
P. 818. b., sed suscipiens, ut firmiter credo, Lysimachiam nemorum 
16 
