249 
Respuo Gesneri figuram, tab. aen. 68., ab Hallero, Helv, n. 292 
allatam, quia, si recte video, non Pinguiculam, sed Primulae speciem 
refert. Et revera in Indice figurarum, hujus figurae nomen est Artri- 
ticae luteae species minor. A. G. 132. b, Wolph in G. Op. bot. ed. a 
Sehmied. P. 1. p. 125. Seitum Arthriticae nomen fuisse a Gesnero et 
a Camerario usitatum ad species Primularum designandas. Citata icon 
refert plantam foliis obovatis, integris, planis, scapis eis fere triplo lon- 
gioribus, si tres pedicellos capsuliferos computes, et pedicello basi brae- 
teati inspieiuntur. Qualem sistat speciem declarare non audeo. 
Semina hujus speciei descripsit St. Hilair., eodem loeo citato ad 
P. lusitanicam. 
Pinguicula grandiflora (Burser.) Lamk. Dict. 
P. fl. maj. caerul, Burser Act. Svec, 14. p. 508. Bert, 1. p. 117. n. 2., et V. 3. p. 571.?, Gaud. 
1. n. 37, Wilson. apud Hook. Jour. of. Bot. 4. (1834.) p. 13. DC. Dub. p. 579. n. 4. P. leptoceras 
Reichnb., et P. grandiflora Willk. Lang. 2. n. 9841-2. (excl. ab hac var. b.) P. vulgaris g Koch p. 
655, n. 2, P. longifolia Gaud. 1. n. 36., Koch p. 579. n. 4. La-Peyr. Herb., partim., et P. vulgaris Hb. 
La-Peyr., partim.; P. leptoceras Reichnb., Gren. Fr., Engl. Bot. v. 31. n. 2184., Curt. Fl. Lond. ed. 
Grav. V. 4. t. 2", Plenck Ic. pl. medic. p. 9. t. 16. ita judic.; Lamk. Il. t. 14. (non t. 24.) f£. 2., Tenor. 
Nap. 3. p. 17. t. 201. f. 2., dubia. Reichnb. Pl. er. C. 1. t, 83. f. 174. , et t. 82. f. 171., Icon. C. 30. 
t. 1820., Mut. Fr. 2. p. 399. n. 3. t. 46. f. 341. 
9, Flor. Jun. Jul. Fruet. Aug. 
Legi in Pyr. or. supra Mont Louis au bac de Bolchera, die 13. Jul. 
1839. Habui ex Mondarran (Pyr. Cantabr.) a Darraeq; ex Mont-Sacon 
a Deville, 
Duas stirpes quas eum auctoribus nominare ausim grandifloram, et 
vulgarem in Pyrenaeis abunde vidi, et specimina legi; quae si non bene 
determinatae denique reperiantur, tune dubito num duae probe distinctae 
Species ita determinandae existant in montibus istis, et forte in natura, 
Bentham, Cat. p. 111., unieam tantum indicat P. grandifloram, et 
unicam voluisse ex hisce concedere Pyrenaeis speciem DC. Alph., in 
patr. Pr. P. 8. p. 29. n. 11., ferme diceretur. 
Reapse harum stirpium distinetio non omnibus satisfecit , et denuo 
cam rejecit Koch, ut Stokes Bot. Comm. (1830.) p. 121. n. 2., Benth. 
Handbook. 
Mirari quis posset, ad infirmandam earum sejunetionem, protulisse 
Bertoloni Pollini sententiam ; quum ex ipsa Flora Italica pateat male, 
P. grandifloram agnovisse Pollini quum illius plantam hoc insignitam 
nomine, ex ipsis hujus auctoris speciminibus, ad P. vulgarem, seu Gesneri 
amandaverit ipse Bertoloni le. n. 1. Sed respicienda erit serior Pollini 
sententia in litteris datis ad Gautier, allatis in Bibl. Ital. T. 45. (1827.) 
P. 413., loco a Bertoloni quidem citato. Videndum denique erit num 
ipsa P. grandiflora Bertol. pertineat ad P. Gesneri? cf. Caruel Tose. 
p. 435., qui P. grandifloram Bert. fallacem declarat. Corolla certe ma- 
gnitudine, atque colore plus minus intensa variat in utraque pyrenaea 
stirpe. In P. grandifloram praecipue intendi in m.* Haya (Cantabror., 
die 24, Maj. 1844.), quo loco in hac specie observavi capsulam pyra- 
midatam, lateraliter compressam, anterius basi inflatam. Pro certo ea- 
dem est planta quae in Pyr. mediis indigitatur a Boiss, Voy. botg. Esp. 
P. 921. n. 1384., nomine P. leptoceras, ex Collect. Endress. De P. 
esneri male quidam (DC. Duby, Desvaux, Lloyd.) dicere scapum 
glabrum, qui gradatim ab inferiori, ad superiorem partem evidentius, 
Scatet pilis glanduliferis. Pejus Sprengel e nota tam ludibunda sectiones 
