250 
duas de hoe genere conficere, Syst. Veget. T. 1. p. 48., imitatus a 
Dietr. Synops. plntr. (1839.) ps. 53-4. Ridicule Loiseleur suis quinque 
speciebus Gallicis eunetis, inter characteres, et scapum uniflorum tribuere. 
Bertoloni hasce species viventes vidit, sed earum diagnoses, e siccis 
plantis depromptas, minus feliciter elaboravit, postremo dubius an recte 
separaverit. Quoad capsulae formam ovatam ex eo in P. Gesneri, co- 
nicam in P. grandiflora (quod ex Facchini observationibus dein confir- 
mavit) ego illam ambas praebere formas in P. Gesneri Pyrenaeorum 
viva percepi, prout latere (ovatam) facie (conicam) intuebar. Quae vis siq 
alio charaeteri, apud Bertoloni, de staminibus ovario lateralibus pro P 
Gesneri, aut ovario suppositis, pro P. grandiflora, ego non bene intelligo: 
Pinguicula longifolia Ramond! apud DC. Fr. 
DC. Fr. 3. Add. corr. p. 728. n. 2620.*, Mut. Fr. 2. p. 399. n. 5. La-Peyr. Herb. Reichnb. Icon. 
C. 30. t. 1821. f. 2. 
9) Flor. Jul. Aug. Fruct. Aug. Sept. In Pyr. med. editiss., meridion. 
praesertim, solo calcareo. 
Legi in Pyr. Arag. circa Bielsa, supra el puente a bajo, dein ad 
rupes de Montinier, diebus 8., et 28. Aug. 1845. Habui e Pyr. edit. 
rupibus de St. Bertrand, et ex Ceréadure a Deville. Observavi ad Ser- 
ravillo, ad Torla, in valle de Ordèsa, ubi et Ramond eam reperit. 
Vivit ad rupes caleareas, turfosas, madidas. Folia admodum viseida 
plura deprehendunt insecta. Haec folia 4-6-pollicaria occurrunt, ut lon- 
gitudine omnes alias Europae species valde superent; notantur nervo 
medio, cum venulis lateralibus sub-violaceis, suntque per marginem 
undulata, facie modice pubescentia, et viscida, dorso pallidiora. Scapus 
vix folia superat in plurimis individuis, in quibusdam folia pro tertia 
parte, et ultra etiam excedit; plerumque glaber, erectus cum flore; frue- 
tigerus incurvatur, Flos maximus; corolla caerulea in limbo (qui color 
etiam in exsiccata planta perdurat), ad faucem albescit, ostenditque 
lineam luteam villosam; calcar est longitudine corollae, ex caeruleo 
in viridem colorem vergens; capsula ovoidea. 
Haec optima species bene descripta fuit a DC. Fr. l.c., sed ipse 
mox Voyag. bot. agric. p. 18., et Suppl. p. 404., eam subvertit, lusum 
P. grandiflorae Lamk. declarando. In hac secunda fallacique sententia 
secum traxit Duby Gall. p. 379., Loisel. Gall. ed. 2. p. 13. n. 1., 
Spreng. Syst. Veget. p. 48., filium Alph. in Prodr. P. 8. p. 29. n. L., 
Zetterstedt Pl. vase. Pyr. princip. p. 176. n. 843., Reuter, ex litteris 
hujus apud Godet Fl. Jur. p. 570., Grenier cum Godr. Fr. 2. p. 442., 
Willk. Le. ad P. gr andifl. Ego jam perceperam P. longifoliam Auctorum 
non esse semper eamdem : nune in opinionem veni, P. longifoliam Ramd. 
speciem esse Pyrenaeorum peculiarem. Mirabar La-Peyrouse, qui spe- 
cem in Herbario habuit, eam validius non defendisse in Hist. abr. pl. 
Pyr. P. 12. n. 4. contra postremam DC. sententiam. 
Lentibularieae repudiatae. 
Utricularia neglecta Lehmann! Hamb.; U. minor La-Peyr. hrb. &., 
sed Bpeem. imperf., et dubium. Latet in Hrb. La-Peyr., forte exoticae 
ongini; Ipse La-Peyr. de unica tantum specie loquitur, quae U. vul- 
garis L. La-Peyr. Hrb., Hist. abr. pl. Pyr. p. 12. 
