253 
praesertim. violaceus; stigma brunneum. Odor florum caryophyllaceus, 
sed parum intensus, aliquando fere nullus. Adnotarunt Bory, Chaubard, 
La-Peyrouse suam plantam deseripsisse staminibus glabris, et bracteis 
calycinis integris, unde penes eos dubium exortum de specierum iden- 
titate; sed erravit La-Peyrouse, et plantae procul dubio identicae sunt. 
Item, quae differentiae adnotantur a De Notaris lc. de sua planta de- 
scriptioni La-Peyrousianae subjecta, a minus accurata hujus imperiti 
scriptoris descriptione aeque procedunt. 
Nonne de hac specie loquutus est Plinius? « Circa Philippos ateram- 
non nominant herbam, qua faba necatur ». Nat. h. 1. 18. c. 17., vel 44. 
Dixissem et Geoponicorum Graecorum, nisi contra Paxamum staret 
verbum circumplicando « Orobanche necat Fabas, et Cicer se circumpli- 
cando » Paxam., ex edit. latin. Needhami (Cantbr. 1704.) 1. 2. c. 43., 
p. 68.; Orobanche dicitur Leguminum Leo, Ibid. e. 42. p. 66. Non dis- 
simile a Plinio « Est herba, quae Cicer enecat et Ervum circumligando 
se; vocatur Orobanche ». Plin. Lc. Palam est Plinium Le. (non l. 22.) 
imitavisse Theophrastum, Caus. l. 5. c. 22., discedendo a Dioscoride, 
eujus Orobanche nostri generis est, non sie illa Theoprasti, et Plinii, 
le. quae nos incertos reliquit inter Polygonwm convolvulaceum, Convol- 
vulum minorem, Cuscutas. 
Orobanche variegata Wallr. Orob. 
Bert. It. 6. p. 443. n, 2i., Gren. Godr. Fr. 2. p. 630., Reut. in DC. Pr. P. 11. p. 17. n. 8. O. 
Genistae cinereae Vauch. Mongr. p. 41, Or. superba De Notrs. Catodiacrum variegatum Dulc. Reichnb. 
Pl. er. C. 7. p. 38. t. 671. f. 903., et t. 672. f. 904., Icon. C. 30. t. 1781. 
9| Flor. Maj. Jun. Fruct. Aug. Sept. Rara. 
Habui ex la Coume grande à Bize, et ex Nestier a Deville. Obser- 
vavi ad Mont-Louis parasiticam supra Genistam purgantem. Reperta est 
in Valle Lesponne, alibique. Viveret ad Toulouse, ex Mut. Fr. 2. p. 448., 
indidem non enumeratur a Noul. Fl. anal. Toul. 1861. Ad Baniuls sur 
mer vidit Timbal. 
Orobanche Epithymum DC. Fr. 
Rivin. Monop. irreg. t. 89. f. 1. (inter.) credo. Koch p. 614: n. 7., Bert. 6. p. 434. n. 12., Gaud. 
4. n. 1424-? DC. Dub. p. 949. n. 8., Willk. Lang. 2. n. 2813. O. minor La-Peyr. Hrb., et O. elatior 
La-Peyr. Hrb. partim; O. caryophyllacea ITooreb., ex Kicks. Not. pl. Belg., O. rubra Sm: confirm.e 
Reiehnb. suspicaverat jam Benth, Cat. p. 109., Catodiacrum sparsiflorum Dulc. Engl. Bot. v. 25. n. 
1786., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. V. 4. t. 72., Coss. Germ. Paris. p. 309, n. 3. t. 19. f. C., Wight 
Ill. Ind. bot. t. 158, b. f. 1. anal. fl., Chat. Anat. comp. Veg. Dicot. p. 50.-4. t. 9. cum pl. anat., 
Mut. Fr. 2. p. 342. n. 3. t. 40. f. 305., Reichnb. PI. cr. C. 7. t. 698. f. 887-8., et t. 659. f, 889., et 
t. 657. f. 885-6, (rubrs.), Icon. C. 30. t. 1784., Dietr. Fl. Bor. v. 4. n. 251.?, et n. 252. (rubigin., 
quae var. ex Reuter.). 
% Flor. Jun. Jul. Fruet. Jul. Aug. i = 
... Legiin Pyr. septr. auriger supra St. Girons et Ancourtich m.° Garrié, 
die 7. Jul. 1862.: in Pyr. Catal. ad Rosas, die 5. Jun. 1851.; habui 
a Deville ex Mont Sacon,? junior.; sed adultiorem etiam. Sepala tubo 
corollae longiora cum Koch, Lloyd Ouest Fr., Reuter in DC. Pr., 
aliisque non dicerem. Caeterae datae notae correctae. Dum tribuit 
Vaucher suae Or, Thymi Serpylli labium superiorem corollae rotun- 
datum; videre mihi videor a veritate ipsum aberrasse; aliae notae 
de corollinis lobis crenatis aut dentatis, nisi e sicca planta desumptae, 
apparent potius arte compositae, quam e natura erutae. Color plantae 
variat, sordide lutescens, et purpurascens; sive, junior planta gene- 
ratim lutescens, adulta, vel a sole percussa, colorata, Des Moulins, 
