274 
Sequentem Pourret observationem reperii in illius Herbario Matriti 
asservato: « Nullo modo Bartsiis associari potest haec planta, quae forsan 
genus novum melius constituere posset. ......... Calyx est Euphrasiae, corolla 
ad Melampyrum accedit; stamina Bartsiae; pistillum Euphrasiae » Fuit 
et Rhinanthus Lamk Fr.; Lasiopera Link. Hoffm. Portoug.; Trixago 
Reichenbach.; denique de hisce omnibus judicium a neotericis datum 
est, et plaudimus. Crista Galli affinis planta romana, ete. J. Bauh. lac. 
figura mala declaratur (quae potius imperfecta dici debuisset) a Desf. 
Atl. 2. p. 84.; attamen ab eo allata, et ego afferre malui, ne plantam 
in Italia a Cherlero lectam, absque declaratione relinquerem, ut mei 
fecerunt Itali. Sed mox, inspecta nota addititia Chabraei, Seiagraph. 
p. 416. (£. 3), dubius steti, num locus iste potiori jure ad _Rhinanthum 
majorem adduceretur. L 
Boissier, Voy. bot. Esp. n. 1275. citat Barrelieri figuram, e speci- 
mine italico deductam, eodemve tempore stirpem in Italia non indicat, 
nee eam alere Lusitaniam novit. 
Reperitur in Anglia, Scotia, et Hibernia: abunde in Gallia occidua, 
inque Cantabria meridionali, humiliore. Provenit in Pyrenaeis septen- 
trionalibus mediis, humilibus, calidioribusque. Magis sese extendit per 
Pyrenaeos mediterraneos, Oleae amica, sed eam superexcurrens. Va- 
gatur quoque per Galliam mediterraneam, inque adverso litore Alge- 
riensi, et Tunetano: versatur per Hispaniam, et per Lusitaniam. Ob- 
venit in Italia sat diffuse, adeo ut spectanda sese praebeat in quibus- 
dam ejus insulis, Corsica, Sardinia, Capraria , Sicilia, Ischia, Occurrit 
in Dalmatia, /Egypto, Graecia, Macedonia, Thauria; in Asia occidentali, 
in Provinciis Caucasicis; inque insula Soera, maris caspii ex Ledebour. 
Deest in Germania, inque Helvetia; non dieunt repertam stirpem in 
Insulis Balearicis, Canariensibns, Azoricis; in Istria, in Borussia. Non 
enumeratur in Floris Rumeliae, Bithyniae, Transilvaniae, nec indicatur 
inter stirpes orientales ab Ascherson, et Kanitz. Exterritus eam non 
consideravit DC. Alph., Geogr. Botq. 
SECTIO. 3. BELLARDIA Aur., (7rirago Steven.). 
Contra susceptum a neotericis genus disceptavit Visian. l. jam c., 
et insuper Fl. Dalm. 2. p. 106. n. 905; Moris locum speciei sequentis 
sub Bartsia laudavit. 
Legitur apud Plinium (Nat. h. l 94. c. 15., vel 80.) Triraginem 
Chamaedrys esse synonymon, hine falsum nomen pro hae sectione re- 
spumus. Mirum Allioni genus statuisse peculiare, nomenque Trixaginis 
cum Columnae denominatione ipsum non suscepisse, quum a 7riraginis 
nomine non abhorreret, recepto pro speciei cognomento. Columnae de- 
nominationem serius exaltarunt Steven, ac Bentham; et hoc magis 
magisque ostendit. quot nomina sine necessitate mutata protulerunt 
botaniei in Scientiae damnum, rebus minus attente perpensis, et 
segniter actis, Nam Columna attente perleeto, Lc. p. 199., percipitur, 
eum e quadam eum Dioscoridis putata Trixagine similitudine, non 
vero quia eamdem putaret, suam plantam T'íraginem apulam dixisse. 
Euphrasia versicolor (Gesner) Nob. 
"Ha b rx bot. ed. a Schmied, tab. lign. 9. f. 78. Trixago apula Steven. Mém. Mosq., Benth in 
x Se wer P. 543., Willk. Lang. 2. n. 9736. Bartsia Trixago L. Sp. ed. 1., Bert. 6. p. 270. n. 
Guss, Sie. Synops. 2. p. 113, n, 1., Moris Sard- 3, n. 935., DC. Dub. p. 351. n. 6, Guss. Sie, Syn. 2 
