211 
Mihi e longo tempore suspeeta fuit divisio in duas species, quam in 
Pyrenaeis plane rejiciendam esse confirmavi. E. verna est planta prae- 
eocior, inter herbas, vel inter sata, circumscripta proveniens: E. serotina 
est eadem planta serius, loco ampliori, sive magis aprico, commodius 
erescens. Vidi plura individua quae tute declarare nequiverim, num ad 
hane, an ad alteram si traherem; sed extabant extrema alia, de quibus 
separandis nulla superveniret dubitatio, tantum in eadem specie facies 
plantae mutare consuescit. Praestantiores disjunctionis characteres a 
Koch propositi, de foliis e basi latiore attenuatis, aut basim versus at- 
tenuatis, deque bracteis flore longioribus, aut brevioribus, cum Berto- 
loni sunt prorsus artificiales, non constantes, neque inter absolutos li- 
mites bene determinati. Videtur mihi quosdam desumpsisse sejunctionis 
notas e characteribus pendentibus ab aetate plantae diversa, ideoque 
fictitiis. Sie Grisebach cum Schenk de E. serotina dicunt folia brevis- 
sime petiolata, nee sessilia, antheras longius exsertas prae B. verna, 
cf. It. Hungr. n. 163., Reiehnb. Excurs, n. 2450. non dubitavit expo- 
nere dubium « Num E. serotina prioris (vernae) generatio secunda? ». 
Et ego persuasum habeo, quod stirpes cultura tentatae, facile prae- 
berent futilitatis specificae judicium altera in alteram transeundo. Ideo- 
que, adnotato jam dubio, de validitate specifica harum plantarum 
penes Willd. Sp. 3. p. 194. n. 6., Persoon (Syn. p. 150. n. 14.!). laudo 
Gaudin, qui Hallero duce, hasce stirpes specie separare noluit; iis ac- 
cesserunt La-Peyr. Hist. abr. pl. Pyr. p. 345. n. 3., Sprng. Syst. Vég. 
2. p. 773. n. 7., Chaub. Fragm. (1830.) p. 4., St. Amans Agen p. 241., 
Kunth Fl. Berol. 2. n. 82., Noulet Fl. bass. sous Pyr. p. 478. n. 2., 
et Add. corr. (1846.) p. 27., Boreau Fl. centr. Fr. p. 365-6. n. 1053., 
Visiani Dalm. 2. n. 902., Godr. Lorrain p. 166-7., Dietr. Fl. Bor. 2. 
n. 79. Coss. Germ, Par. l.c., Loisel Gall. ed. 2. T. 2. p. 42. n. 3., 
Ledeb. le., Caruel Pr. Fl. Tosc., Lindem. Elisab. Suppl. 2., denique 
Benth. m DC. Pr. Novi Ball. opuseulum On Odontites rubra and the 
allied forms, including a notice of a new species, in Magaz. of. Nat. 
Histor. Ser. 2. V. 4? 1849. n. 4., in quo conjungit E. vernam et se- 
rotinam, excludens Bertoloni plantam, ei Odontites Bertoloni, veluti si 
ista seorsim stare posset, quod nullimode sustineri potest. Idem Ball 
novam alteram proponit speeiem Angliae, et Hollandiae incolam, quam 
Odont. rotundatam appellat, de qua nullum judicium, defectu plantae 
dare ausim, minime miratus tamen rejectam eam reperire apud Hooker, 
Arnot, Babington. Meliores exposco characteres pro Langeana stirpe, 
ut ceu speciem admittendam. 
Euphrasia lutea (Gesneri, Caesalpin.) L. Sp. 
Gesn. Op. bot. ed. a Schmid. tab. aen. 11. f. 92. Caesalp. Herb. Tornab. 1563. fol. 178. n. 490. 
De Pints. 1. $ c. 36. p. 341. (Crist. aliud gen. secund.) Koch Sp. 629. n. 7. Bert. 6. p. 294. n. 5., 
Gaud. 4, n. 1372., Moris Sard. 3. n. 936., DC. Dub. p. 355. n. 3. Odontites lutea Reichnb., Wilk. 
Lang. 2, n, 1. visco: -Pey F is Gater. Montaub. Jacq. A. 4. p. 92. t. 398., Labr. 
g. 2. n, 2701. E. viscosa La-Peyr. Hrb., E. laevis Gater ue f e A ulhnb. Icon. C. 30. 
Heg. Ic. Helv. fasc. 8. t. 4., Coss. Germ. Paris. p. 302. n. 2. - 
t. d. rd 14129. fd, Rivin. Monpt. irreg. t. di J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 30. p. 433., Chabr. Sciagr. 
Pp. Lip Pu A 
(*) Flor. Aug, Sept. Fruet. Sept. Octbr. Per region. mediterr. cum 
Olea, quam interd. superat. ; 
Legi in Pyr. or. septr. (Conflent) ad Villefranche, die 23. Sept. 1845 
Folia saepius revoluta, et facile caduca, corollae barbato-ciliatae, 
Koch l.c., et bene, sed et staminum filamenta, inferne praesertim, pi- 
