283 
ut novam conderet speciem (V. limosam). Et planta variat major, mi- 
nor, folis sub-integerrimis, interdum per caulem triphyllis. Item flores 
tune rosei, saepius tamen caerulei: corollae faux, et tubus, interne, 
modiee pilosi sunt. 
Contendit Robert (Cat. pl. Toulon p. 116.) vitam hujus plantae, 
quam generatim perennem dicunt, annuam esse. Dixit forte re super- 
ficie tenus tantummodo observata. Ego in hae planta video speciem 
ut V. officinalem, et V. pulchellam, Chamaeclemam hederaceam, Oxym 
corniculatum, ete., caule radicante praeditam, in qua vetus plantae 
pars obliteratur, dum nova quotannis exsurgit florifera,” et fruetigera, 
mox depressa, et exsiccata cito labens, sed resurgens e novo ramo, 
non e novo plantae semine. Floret ne planta junior, primo statim anno? 
cito, aliquando loco adversante, peremta? Hoc erit in vestigandum! 
Plures sunt plantae, quae superficiem minute punctatam offerant, prae 
iis, quae eam omnino laevem offerant. Sed haee species peculiarem sibi 
vindicavit attentionem, herba tota minutissime punetata, evidentius 
adhue in foliorum pagina superiori, petalorumve faeie interiori, Et ob- 
servavi quidem, quod minus prae filamentis punctatus est stilus. 
Brunfelsi locum ad superiorem speciem trahit Sprengel. 
Veronica urticifolia (Dalechamp.) Jaeq. A. 
V. maxima Dalech. Hist. pl. Lugd. 2. p. 1165. Koch p. 603. n. 4., Bert. 1. p. S1. n. 15., Gaud. 
1. n. 11.. DC. Dub. p. 358. n. 27. V. latifolia Willk. Lang. 9. n. 9758, La-Peyr. Herb., V. latifolia 
Lamk. Fr. Pourr. Hrb. Matr.; Circaea Lutetiana Costa Pl. exsicc. apud Dominos, et amicos Grau, et 
Riba! Cardia latifolia Dulc. Jacq. A. 1. p.37. t. 59., Schrank Fl. Monac. t. 11., Reichnb. Icon, C. 30. 
t. 1703. f. 1., et t. 1833. f. 2, fruct, J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 98. p. 286. f- super., vix. Moris, Hist. pl. 
Oxon. 2. S, 3. p. 322, t. 23, f. 18. 
9, Flor. Maj. Jul. Fruct. Iul. Aug. In nemoribus montanis, potius rara. 
Legi in P yr. Catal, supra Camprodon, contra Abeja, die 21. Jul. 1846. 
Observavi supra Luchon; in Pyr. Catal. m.* Cady, Collsacabre, Ca- 
ranzà ad Canellana, Camprodon, in Monseny ete. 
Plures ceu denominatorem speciei considerarunt L. fil. (Suppl), qui 
posthumum patris opus edidit anno 1781,, dum Jaequini Fl A, V. 1. 
feliciter apparuit anno 1773., ne dicam et totum Jacquini splendidum 
citatum opus jam confectum anno 1778., scilicet longe antequam L. fil. 
supplementum Patris ederet; ubi (p. 83. n. 2.) citatur ipsum Jaequini 
opus, patria ab hoc desumpta, descriptione etiam, tantillum corrupta! 
Fuerunt etiam, qui hane speciem habuerint pro V. latifolia L; scilicet, 
Lamrk. Fr. 2. p. 441., Pourr: s. c., Vil. Dauph. 2. p. 16. Vivian 
Ann. bot. 2. p. 137. n. 4., Wulf. Fl. Noric. p. 18. n. 38, Visian Dal- 
mat., aliique bene noti. cf. Reichnb. l. e. p. 50. 
Quis tute assequetur, cui speciei neotericorum respondeat Chamae- 
drys mas altera Camer. Hrt. med. p. 39. lin. 6-7., cum dubio ad 
V. urticifoliam allata a G. Bauh. Pin. p. 248. n. 11. ? Profecto errant ii, 
qui V. urticifoliae afferunt Buxbaumi locum, ad V. maximam Stev. 
laudatum a Ledebour. 
Veronica Sempervirens (Fagon) Lamk. Fr. 2. p. 436. 
Teuer. Pyr., non ramos., seu Chamaedr. unicaul. latifol. D.r Fagon; in Vaill. Herb., teste La- 
Peyr. V. oike (non Ponae) Gouan Ill, Bert. 1. p. 83. n. 16., Gmel. Bad. Als. p. 37. not., DC. Dub. 
p. 957. n. 18., Willk. Lang. 2. n. 2749. V. n. 5. Ass. Stirp. Arag. En., V. Guoani Moretti Decad., 
V. pseudo chamaedrys Pourr. Herb. Matrit. V. Ponae La-Peyr. Herb.; Cardia serrata Dulc. Gouan 
* Po n., t., f. 1. bene, autopsia loci etiam confirmata. 
. % Flor. Jun, Aug. Fruct. Jul. Sept. In editis, loca umbr. humi- 
diuse. exposcens. 
