305 
Woodv. Hook. Med. bot. 2. p. 360. t. 131., Rivin. Monpt. irreg. t. 106., Zannich, Vnz. 134, t. 293. 
Matth. p. 697., Camer. Epit. p. 464., Dod. Purg. p. 119-20., Pempt. p. 362. f. 1., Lob. Obs. p. 938. 
f. 1. Icon. t. 435. f. 2. Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. p. 2. fasc. 2. p. 64. n. 31. f. 100., Cord. Hist. 
crt, 86. a-b. fig. quidq. erron. 
9) Flor. Æstat. Fruet. Jul. Oct. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Pamplona, die 19. Jun. 1844. Habui ex 
vieiniis de Bar?ges a Deville. 
Speciem istam in agro Ticinensi, Italiae, observabat illius auctor, 
forte, primus Jacobus De Manliis: ef. Noce. Balb. Fl. Ticin. Introd. 
p. 27. Forte primus, nam dubitari potest num de hae specie loquutus 
sit Matthaeus Sylvaticus, JPandectr. medic., ete., vel ejus editor Pa- 
piensis J. Bauhinus, Pin. p. 279., qui Matthiolum in eapite posuit; 
eique fidem praestitit Kostrzewski, De Gratiola Viennae 1715. p. 8. 
Fuisse autem Matthioli primum, qui stirpem tunc temporis obscure 
notam, Gratiolam e vulgo nuncupaverit, hoc facile cum G. Bauhino 
recipio: ef. Matth. Comm. in Dioser. ed. 1. 1544. p. 227. C. et Epist. 
Medie I. 3. (ad Herold., in edit. Lugd p. 353.; in edit. G. Bauh. p. 123). 
Dortiguea Nob. Zrinus nomen est falsae applicationis; nam 
Dioscoridis (l. 4. c. 29.); et Plinii (Nat. h. 1. 23. c. 7., vel 65. Erineon) 
alia omnino planta est, forte Campanulacea quaedam. Erinus Dioscoridis, 
et Nicandri Columnae prius fuit Campanula Rapunculus qui mox et Camp. 
Erinum subjecit et hane postremam sententiam alii plures acceperunt. 
Fraas. Fl. Class. p. 196. dubius sese vertebat ad C. ramosissimam: 
DC. in primam Columnae sententiam sistebat, quae reapse clarior. 
Penes quosdam praevaluit sententia de statuenda pro Erino Rapunculi 
T. (Phyteumatis L.) species; istis accessit Adanson (Fam. pl. 2. p. 591); 
nullus hodie eos sectatur. Guillandino et Matthiolo Erinus fuit Hie- 
racium sabaudum? admodum est hujus icon dubia! Trago Tithymalus 
verrucosus. Erinum Ruellii (Stirp. h. 1. 3. e. 90. p. 786. lin. 14), 
aquaticum, foliis superne laciniatis, lactiferum, mens mea non capit. 
Billerbeck Zrinum Dioscoridis, et Plinii videbat in Ocymo minimo, 
FI. Class. p. 159. Quocunque modo sat patet nomen arbitrio, abhor- 
rente Patrum descriptione, in Scrofularineae speciem a Linnaeo in- 
latum, perperam genus Dioscoridis conclamatum a Linnaeo, Philos. 
bot. 241. a Venten., Tabl. 2. 5. 356., a Spreng. Gen. pl. n. 2387. 
Porro non minus reprehendendi fuerunt Tournefort, Inst. r. hrb., 
Ludwig, Defin. Gener. pl, Adanson, Fam. pl. qui genus de quo di- 
cimus Ageratum cum Dalechampio, J., et G. Bauhinis, cumque Bar- 
relieri nuncuparunt. Ego eum, novo esse salutandum nomine persuasus, 
Dortigueam dixi in honorem Jacobi Dortiguć, domo Asté, Pyrenaeorum 
septentrionalium mediorum in Valle Campan, penes quem magnus 
hospitatus est Tournefort, eum ducem suscipiens per circumstantium 
montium explorationem. Dortigué J., totaque ejus familia, honori sibi 
adscivit, et hodie quoque se gloriatur illustrem et celeberrimum virum 
familiarem penes se habuisse. Domum Dortigué ego primitus salutavi, 
die 26. Apr. 1841., et iterum, 3. Jun. 1862. — 
Dortiguea alpestris (Gesner) Nob. 
Moscatellina alpina Gesneri C., ex G. Bauh. Erinus alpi 
412., Gaud. 4. n. 1415., Moris Sard. 3. n. 920.. DC. Dub, p. 347., 
et Suppl. p. 87., Willk. Lang. 2. n. 2729. Er. alpina La-Peyr. Herb., 
nus L. Sp., Koch p. 602., Bert. 6. p. 
I Port, h. abr. Pl. Pyr. p. 357., 
et Chaixia lyrata La-Peyr. Herb., 
20 
