307 
ignavus; nam reapse haec debuisset tractari species potius in opere 
Flor. Coron., Odoratrg., quam in Purg. illa, ut ipse fatetur Dod, 
l. s. c, p. 398. 
Hujus speciei distributio geographica nulli adhue theoriae sub- 
mitti posse mecum facile reputavi: eam ne minime quidem tetigit 
DC. Alph. 
Linaria Brunfels (1532.), Tournef. Nec nomen hocce, a simili- 
tudine foliorum cum illis Lini, aptum prorsus est; neque aptius foret 
illud Elatines (Dioscoridis), e similitudine cum Strobilo Pineae; totum 
ferme genus obstaret Cymbalariae (Matth.). 
SECTIO 1.* CHAENORRHINUM DC. 
Linaria origanifolia. (Barrelieri) DC. Fr. 
Barr. Ic. t. 598., et t. 1102, Desf. Atl., Link. Hoffm. Port., DC. Dub. p. 343. n. 1., Chavann. 
Monogr. Ant. p. 94. n, 3. (excl. forte var. g crassifol.); Gren. Godr. Fr. 2. p. 983., cum Lin. villosa 
Ibid. Chaenorrhinum origanifolium cum Ch. macropodo Willk. Lang. 2. ns. 2699.. 2700.? Antirrhinum 
origanifol. La-Peyr. Herb.. et A. villosum La-Peyr. Herb.; A. thymifolium Pourr, Herb. Matr., et 
A. cerastoides, et A. molle var. Pourr. Hrb. Matrit.? Linr. Bourgaei Jord., et Linr. La-Peyrousiana 
Jord. Pug.; L. villosa Dulc., L, Gangitis Duv. Jouv.? Chavann. l.c. t. 6., Verl. Plnts. alpns. p. 117. nigr. 
9j, Flor. Apr. Jul. Fruct. Jun., et per ZEstat. In Pyren. mediis, 
orientalibusque. 
Legi in Pyr. septr. med. ad Bagneres de Luchon, die 19. Jun. 1838. 
in Pyr. Corbar. m.* St. Victor ad rupes, die 7. Maj. 1813; in rupina 
vulgo Pech de l'agnelo, die 2. Jul. 1836; in Pyr. Cantabr. ad Oñate 
(unde adultiorem habui a Mieg), die 27. Jun. 1853. Habui a Deville, 
ut judico ex MN., ad Agos lectam; e Pierre pertuse (Corbières) ob- 
tinui a Gautier, sub nomine Linn. crassifoliae. 
Corollae tubus est compressus, inque inferiori parte excavatus, linea 
tamen media saliente, sulcis longitudinalibus duobus ad calcar excurren 
tibus, etin parte superiori, ubi latior est excavatio, lineae duae laterales, 
breves, salientes, cum sulco, qui marginem excavationis attigit; intus 
sulei, et proeminentiae respondentes duobus proeminentiis, ad faucem 
praecipue conspicuis, quae illam ferme claudunt. Lin. minor Desf. quoque 
gaudet structura cum hac simili: superior pars corollae in parte inferiori 
profunde cava est, et ad faucem fortiter gibba, ita ut faucem ex toto 
ferme claudat, magis adhuc ac in L. origanifolia; adstat etiam in medio 
gibberis foveola, quae in centro cavitatis exterioris protrudit gibberem 
parvum, sphaerieum, attamen faux corollae semper clausa est. Hisce 
observatis, non percepi quomodo e plantis hujuscemodi structurae effe- 
cerit DC, Sectionem primam Linariarum fauce aperta, palato prominulo 
destituta cf. DC. Fr. 5. p. 410. ad n. 2651., et cum Dub. Gall. p. 343. 
Melius statuta fuit Sectio a Koch, qui de corolla dixit faux plerum- 
que palato non penitus clausa, Synops ab edit. 1.* (1836.) p. 521. Spe- 
cies variat simplex, ramosissima, erectiuscula, adscendens, diffusa, vil- 
losa, et fere omnino glabra, foliis aequalibus, crassiusculis, omnibus 
viridibus, et inferioribus rubris, floribus majoribus, minoribus, illorumve 
colore violaceo, roseo, albo, calcare plus minus producto, sicque pe- 
dunculo longiore, et breviore. La-Peyrouse vidit foliis omnibus alternis, 
Varietates bene multas adnotarunt auctores Florae Lusitanicae citati, 
