309 
larum copia inspiciebatur, et insuper folia rubella evenerant; ipse Ant, 
majus floridus primo aetatis anno conspiciebatur; unde magis atque 
magis specifica stirpis separatio a Robillard et Castagne eum DC., du- 
cibus G. Bauhino et Magnol, proposita, mihi suspecta evenerit, Dubius 
speciem admittere Loiseleur; eam rejicere Bentham Cat., sequutus a 
Noulet, Fl. bass. sous Pyr. p. 456. n. 2., sed observationes quibus in- 
nixi rem tum valde disputatam, et dubiam confirmarent, isti non pro- 
tulerunt: tam parum, caeterum de re persuasi horum uterque, ut primus, 
in DC. Pr. P. 10. p. 287, n. 112., speciem admiserit; asseela relatum 
olim synonymon ad L. origanifoliam non amplius recordaverit in sua 
FI. anal. Toul. Reapse L. rubrifolia in agro Tolosano desideratur. Delile 
mecum (Maj. 1836.) stirpium separationem laudabat; itemve Requien 
existimabat plantas esse specifice distinguendas, monens L. rubrifo- 
liam copiosam circa Avenionem, in L. origanifoliam pro certo non se 
vertere, quae ad Avenionem non reperiebatur, ut non reperitur L. ori- 
ganifolia in Provincia, in Sardinia, in Sicilia, in Italia, quibus in terris 
Lin. rubrifolia tantummodo provenit. Insuper ipse Requien me cer- 
tiorem fecit, se cultura ambas stirpes tentavisse, qua illico ab exortu 
ei demonstrata est plantarum differentia , prodiendo Lin. rubrifolia 
erecta, simplex, origanifolia cito ramosa, et se diffundens. Scitum se- 
parationi specierum favere quidem Cosson Voy. Alg., Tenor. Nap., 
Guss. Sicil., Bois. Voy. botq. Esp., Spreng. Syst. Mutel, L.c., non solum 
hasce plantas ceu species separandas esse censuit, sed perverso ductus 
consilio, speeifieum rubrifoliae nomen in crassifoliam mutavit nov, Sp.? 
Loret L. Muteli Hrb. Prost. p. 30. Chaubard (Fragm. 1830. p. 4) 
stirpium separationem amplexus est, et primus videtur, qui identitatem 
L. rubrifoliae cum Antirrhino crassifolio Cavanilles admiserit. Sed A. 
erassifolium Cavan. Ie. Descr. 2. p. 11. n. 123. t. 114. mihi omnino 
alia planta est, non solum characteribus, sed facie et habitu a rubri- 
folia diversis, cumque organifolia affinior. Quae mea sententia convenit 
cum observationibus a Bory de St. Vincent expositis in Florula Sierr. 
Nevad. n. 14.; et ita ut illa Cavanillesii planta cadit sub L. origani- 
folia b grandiflora Benth. in DC. Pr., cui speciei jam retulerat Spr. 
Syst. Vég. 2. p. 191. n. 24.; insuper, ex inspectione Herbarii Lagasca 
(cum Herb. Hort. Bot. Matrit.), qui ab ipso Cavanilles plantam habuit, 
pernovi, Ant. crassifolium Cavan. accedere praesertim ad eum statum 
L. origanifoliae in humilioribus, calidioribusque locis provenientem, 
qualem ego observavi ad le Pech de l'agnelo Pyr. Corbar., Narbonne 
prope. Huie formae pertinet A. thymifolium Pourr. Herb. Matr., ad 
quam ipse retulit Pourret Barrelieri tabulam 131., quae faciem plantae 
satis refert, Video Kunze ex eadem Cavanilles stirpe confecisse L. 
erassifoliam suam (Chlor. Austr. Hisp. ps. 11-2. m. 101.), cui retulit 
mox citatum Barrelieri locum t. 1313., ast ego non video in corolla 
carnea, fauce flava profunde canaliculata de hac, violacea, fauce pal- 
lida leviter excavata in origanifolia, labiique - inferioris laciniis ap- 
proximatis in prima, distantibus in secunda, ad hoc seminibus in 
prima compressis, in secunda convexis, notas distinctionis sat tutas 
et firmas; sed potius lusus ab aetate organorum forte dependentes: 
verum tanti viri respectu commotus, rem ulteriori botanicorum studio 
commendo, conferendo et L. crassifoliae apud Dufour Diagnosim, Obs. 
pl. Esp. in Bull. Soc. botg. Fr. T. 7. (1860.). p. 427., et Chaenorrhi- 
