314 
mina aeque tubereulata scabra dari in utraque stirpe (arv., et simpl.) 
plane compertum habui, quidquid in contrarium dictum fuerit ab aliis. 
Et florem esse minorem, et constanter flavum in L. simplici, majorem, 
et caeruleum semper in L. arvens? praedicant, non animadvertentes 
corollam versicolorem deseribi in L. simplici etiam a distinctionis fau- 
toribus; et magnitudo corollae quidquam varia, ceu nota specifica non 
meretur attentionem. Jam Dillenius‘ l. e. p. 200., stirpibus bene ob- 
servatis, docuerat de maxima quae intercedit affinitate simplicem et 
arvensem inter «similior est (simplex) mostrae (arvensi), mec fere alia 
in ve differt, quam floribus luteis, folia enim eadem, idem nascendi modus, 
et flores ejusdem magnitudinis, ut ni lutei essent flores distingui non 
posset planta.» Et ceu varietatem alteram alterius habuit Fabricius 
etiam, En, pl. Helmst. ed 2. p. 210., duce, ut puto, Heistero; item 
fecerat Zinn, Catal. pl. hrt. agr. Gotting. (1757.) p. 283-4. (non ita 
firmiter Haller, Gottng. p. 307.) et semper alteram alterius varietatem 
existimavit Gerard Gall. Prov. p. 291. n. 10., et in Mns. pro Ed. 2. 
Cf. ad rem etiam Gaud: Helv. 4. p. 150. Obs. 2., Sm. Fl. Gr., Mut. 
Fr. 2. p. 384. n. 24. 
Denique Chavannes ad Linneum reversus hasce stirpes ceu varie- 
tates ejusdem speciei confirmavit. Ab eo descivit Bentham, in DC. Pr. 
P. 10. p. 280. ns. 70-1., sed non potuit quin sub L. simplici (n. 71.) 
observaret «paulum differt a Linaria arvensi, quacum forte non im- 
merito junzit Cl. Chavannes ». 
Desfontaines denominatorem evocavi, quia in Flora Atl. 2. p. 45-6., 
nihil video quo impediar. Si dein, Catal. hrt. Paris 1829. p. 107. 
stirpes eeu specie separavit, haee est conversio serotina. Sed super- 
venit Moris declarans in praeclarissimi viri Herb. FL Atl. sub nomine 
L. arvensis A., vidisse se speciem, quae nec unam, nec alteram stirpem, 
de qua loquuti sumus, referebat. Piget Prof. Taurinensem nobis non 
dixisse quae species erat illa. Lux de hac re non erat expectanda a 
Munby; nec iste porrexit eam; neque nobis dedisse Cosson memoriae 
subvenit. Linr. 2.« Morav. 1. Clus., ut puto, cum Desf. Atl, ad no- 
stram speciem est reducenda: quomodo autem Clusii iconem, quae nulla 
extat apud Clusium, excludi voluit Desfontaines? Ego vero anceps fui 
in prolatione auetorum septentrionalium, nam quae L. arvensis ex Ger- 
mania mihi olim ostendebatur Monspelii a Salzmann, non prorsus iden- 
tica eum illa regionis mediterraneae mihi videbatur, ut jam dixi Sched. 
meis criticis (1842.) n. 63. De illa ef. descriptiones Leers Herb. n. 490., 
Poll. Palat. n. 593., Krock Siles. n. 989., quorum postremus ei retulit 
Lin. arvens. purpur. Sabb. Hrt. Rom. 3. t. 5. (quam Bertoloni It. 6. 
p. 360. n. 19. ad L. purpuream recte adducit), illamque a nobis mi- 
nus laudatam Dillenii figuram., Et cf. Griseb., Rum Bith. 2. p. 21. 
n. 22. qui speciem tractans nomine L. arvens. e specim. germ; ei re- 
tulit fig. Clus. Rar. pl. h. p. 323., quae tamen perennis visa est Clusio, 
et quae faciem ZL. alpinae prae se fert. Non video Chavannes hac 
Clusii prolatione usum fuisse uteumque. 
Linaria parviflora (Tournefort) Desf. Atl. 2. p. 44. 
Tourn. Coroll, 9. Lin. 8. (innumer.), fide Willd nec abnueri ink Bn 258; 
e * dao p à 4 nec m. Link, Hoffm. Fl. Port. p. = 
Rei 24., Ta Sard. 3. n. 918., Benth. in DC. Pr. P. 10. p. 279. n. 67. L. micrantha Spr. Chav. - 
"ELI "eis 156. n. 70. Willk. Lang. 2. p. 570.*, Ant. parviflorum Willd. Sp., Bert. 6. p. 357. 
è 5 » 3 micranthum Cavan. Ic, Descr, 1. p. 91. n. 77.; A. micr., et A. parviflor. Willd. Sp. ns. 
> 99. Flor. Graec. Sibthrp. C. 6. p. 70. t. 587.. Des. Lc. t. 137., Cav. l.c, t. 69. f. 3. 
