317 
Tauriae meridionalis sumeretur a Chr. Steven, Bullet Soc. Natur. 
Moscou (1851. n. 2), mox et a Jordan pro Juratensi specie, de qua 
ef. Gren. FI. Jurass. T. 2. p. 561. Interim natura caulium, ut et di- 
stinetionis considerata, speciem fragilem nuncupavi. 
Linaria repens (G. Bauhin) Ait. hrt. Kew. 
G. Bauh. Pr. p. 106. n. 4. Hook. Brit. FI. ed. 1. p. 287. n. 4., Willk. Lang. 2. n. 2659. L. striata 
DC. Fr., Koch p. 601. n. 12., Chav. Mongr. Ant. p. 152. n. 67., Benth. in DC. Pr. P. 40, p. 278. n. 64., 
Loisel, Gall. ed. 2, T. 2. p. 33. n. 25., De Notrs. Reprt. Fl. Lg. n. 1340. DC. Dub. p. 246. n. 23. 
Antirrh. striatum Lamk., Gaud. 4. n. 1399, A. repens L., Bert. 6. p. 361. n. 20. A. rep., et A, mons- 
pessulanum L., La-Peyr. Herb.; Liur. min., repens, inod., fl. alb., foliis radiatis Vaill. Bot. Paris. p- 
118.* post n. 3., ex Martyn., infr. cit, Engl. Bot. v. 18. n. 1253., Schk. Handb. 2, t. 172. f. integ., 
Reichnb. Icon. C. 30. t. 1684. f. 2., Dill. Hrt. Elth. p. 198. .t. 163. f. 197,, Mart. Hist. pl. rar. (Lond, 
1728.) t, 33. f. extr., e pl. cult.? luxur., ramosior, flor. saturats. J. Bauh. Hist. pl. 3. 1, 30. p. 459. 
AK T5. 
9) Flor. Jul. Sept. Fruct. Aug. Oct. 
Legi in Pyr. septr. med. ad l Hospice supra Bagneres de Luchon, 
die 19. Jul. 1838; in Pyr. Catal. supra Setcasas l. d. Triadé Boté, 
die 28. Jul. 1846. Habui Perpignan a Deville. 
Radix repens absolute dici nequit; rhizoma multiplex, crebro plures 
emittens caules aereos, raro sub terra repens. Planta pallida, glauca, 
palmaris, sesquipedalis, et ultra, habitu Lin. purpureae similis, erecta, 
gregatim saepe crescens. Corolla sub carnea, striis in labio superiore, 
et per tubum violaceis praedita, magis prae iis inferioris labii conspi- 
cuis; pars tumida lutescens, os (quasi labia) violaceum, palatum au- 
rantiaco-violaceum, et violacea sunt filamenta, et stili, caleare minus 
prae caeteris floris partibus colorato. Stamina longiora basi pilosa; pi- 
stillus glaberrimus. Flores, si odorati fragrantiam similem eum illa 
L. odorae Chav., sive Violae odoratae spirant, sed debiliorem: non 
tantum alpestria, et montana individua tali pollent odore, quin et ea 
in humilioribus regionibus, ubi cum Olea vivunt, flores ita odoratos 
portendunt, ut me certiorem feci ad Figueras, ad Castelló de Ampurias 
Pyr. Catal., et sub la Peña inter et Murillo Gallego, in Pyr. Arag.; 
et insuper in agro Monspeliensi, memorans tune inter amicos Linr. 
odorat. Monspessul. J. Bauh. Iste tamen florum odor, mane et vespere 
manifestior, evanescit sub horis meridianis, aut quum planta sole ver- 
tebatur, pace Mérat. Variant flores albescentes, luteo-maculati, eaerule- 
Scentes, aut violacei purpureo-maculati, quae postrema varietas obvia 
supra Aa, Pyr. aurig., die 10. Aug. 1840., mihi patria exulanti menti 
revocabat ZL, purpuream in Apennino lectam. Et quae similitudo! Ant. 
purpureum Schk. Handb. huic L. repenti, praeeunte jam Reichenbach, 
à Monographo citatum, et ego libentissime recepi. ; 
,,In L. procera DC., Cat. hrt. Monspel. p. 121. n. 120., quidam 
vident hujus speciei formam, caule simpliciori, foliis latioribus, minus 
glaucis, et magis glutinosis, racemis densis, corollis majoribus, passim 
odoratis, labio superiore majore, magisque luteo. Planta Chavannesio 
Ignota, 
. Lin. quamdam nomine versicoloris , hujus repentis faciem sat pro- 
Pinquam ferentem, e Pyrenaeis, loco indicato Cap-vern, dedit Franque- 
ville (maxime pertimescendus, et infidus botanicus, a quo nihil ego 
accepissem) pro Herb. Ital. centr. Quamquam ea planta a frequentiori 
statu L. repentis abludat, attamen mihi probabile, ictu oculi, visum est, 
Ut attente inspecta, et perquisita, pro L. repenti luxurianti sese detegat. 
