322 
du Gatt prope Limousin », ubi plantam viguisse non improbabile mihi 
visum est: et reapse, eam communem dici video a Delastr. Vienn. 
p. 339. n. 8. Boissier, Voyag. botq. Esp. p. 461. n. 1249., et Cosson, 
Notice. pl. midi Espagn. (Paris 1851.) p. 124., loquuntur de hujus speciei 
varietate in editioribus montibus Sierra Nevada, et Pyrenaeorum pro- 
veniente, insigne seminibus tuberculosis (et talem ego habeo lectam in 
Valle d Aure ad Vielle), quod variationi obnoxium dicunt in quibusdam 
aliis Linariis etiam, videlieet in Z. tristi Mill., Boiss. Le. p. 460. n 
1248., Cosson Le., qui eamdem variationem quoque se observavisse 
testatur in L. glaciali, l.c. (1852.) p. 113. Palam ergo fit, quam male 
gesserit suas de hoc genere subdivisiones Bentham in DC. Pr. P. 10. 
p. 280., 282., et quanta urgeat necessitas revocandi ad ineudem pu- 
tatas species huie praecipuo characteri insidentes! Et ego veritus sum 
ne L. polygonifolia Benth. l.c. p. 282. n. 86., sive L. verticillata Boiss. 
Voy. s.c. p. 462. n. 1250. t. 132.*, et L. Fontanesii Chavann., Benth. 
in DC. p. 283. n. 87., sint tantum L. supinae varietates, quamvis 
harum prima eeu perennis planta descripta fuerit: infra ad L. lilaci- 
nam Lange quoque me extendo. 
In varietate thymifolia percepi flores, mane praesertim gratum Violae 
odorem ferme aemulantes. Corollae in ea magnitudine variant, folia 
latiuseula fert, sed quidquam angustiora fieri per litus Bayonense et 
Cantabrum in quibusdam individuis abunde observatum est; nec ego 
notam aliam firmam, qua putata species sustineri possit percipere potui: 
et miror fuisse plures, qui non solum specie a supina separaverint, 
quin etiam ab ea valde distraxerint; Chavann. ls. As., Mut. Fr. 2. 
pl. 380, 385. ns. 15., et 25., Dietr. Syn. pl. 3. ps. 489, 493. ns. 41., 
et 80., Spreng. Syst. Veg. 2. ps. 792. n. 28. 795. n. 65. (sect. divers.). 
Varietas, quae L. maritima DC. staturam, faciemve typi omnino ostendit, 
a quo tantummodo florum colore dilutiore, et statione maritima rece- 
dere videtur. Labium corollae inferius ad faucem ut in typo sulphu- 
reum, tubus, et cireumseriptio corollae albentes, calcar striis caerule- 
scentibus striatum; istud evidenter non est reetum, ut in illorum phrasi 
dictitant DC. Duby, fingitque DC. in icone. Occurrit ista varietas co- 
rolla tota sulphurea, sed lutea, ut alibi L. swpina obvia est, in litore 
Cantabrico non inveni. Revera per Cantabriam maritimam hane of- 
fendes tantum varietatem, sive vere, sive autumnali tempore plantas 
Inquiras. Attamen notae Candolleanae, quibus ceu speciem distinguere 
possis non extant, et formam istam varietatem £L. supinae declaratam 
a Loisel. Gall. ed. 2, T. 2. p. 30. n. 12., talem confirmarunt, quidem 
Chavannes l.c., Mut. Fr. Le. n. 25., Benth. in DC. Pr. P. 10. p. 282. 
n. 81. Gren. Godr. Fr. 2. p. 581., Willk. l.c. Vix ego dubitarem, quin 
citata DC. figura (t. 12.) sit aliquantulum abnormis, vel desumpta €. 
singulari perquisito specimine, in quo erant rami multi, diffusi, graciles, 
glabri, folia omnia verticillata, flores et capsulae approximatae. L. caesia 
DC. est planta praecocior, magis glauca, superne glauco-caesia; annuam 
vidi, sed et perennem dari vix dubito: altera calycis lacinia caeteris 
longior evidenter est: corollae ad basim, et per calcar quidquam e 
violaceo caerulescentes, et plus minus fauce barbatae: calcar rectius- 
culum, dependens, striatum: semina reniformia, marginata, laevia. 
Credam cum Bentham, le. n. 80., Ant. aerugineum Gouan Ill. p. 38. 
n. 2. ad hane potius varietatem, quam ad L. tristem Mill. Dict., cut 
“ 
