333 
V. phlomoidem judicavit, alii Godr. Gr. Fr. 2. p. 550., amici mons- 
pelienses aliqui, V. australe DC. Fr. reputarunt, et quam Bentham in 
DC. Pr. (P. 10.) praetervidisse judicabere. Primo oculorum ietu pe- 
euliarem eam esse speciem putavi; attente inspectam, nil aliud nota- 
bile in ea vidi quo distingueretur a V. thapsiforme, praeter folia per 
omnem merithallum non decurrentia; ipsaque folia non sunt aequaliter 
deeurrentia in utroque latere. V. phlomoides, ex ltalia media mihi 
notum, est planta, a qua narbonensis et monspeliensis longe fugit. V. 
australe e Port Juvenal (Candolleano) cum Delile et Requien in loco 
classico collectum (die 14. Oct. 1836.) est stirps ab ea de qua diximus 
diversissima, intermedia inter V. montanum, et V. phlomoidem. 
Schraderiana denominatio mihi non placet, nam si formas habuisset 
V. Thapsi cur separatum ivit? Sed minus apta est denominatio V. 
nigri Fuehsii, quae melius cecidit in speciem, cui eum antiquis plu- 
ribus, neoterici etiam sisterunt. V. cuspidatum Schrad. varietatem esse 
hujus thapsiformis suspicatus jam fuerat Gmelin, Bad. Als. 4. p. 169., 
quum ad eum mox ceu varietatem adduxerunt Mert., et Koch Deutschl. 
FI. 2. p. 206., et hoc bene actum fuisse confirmarunt Fries Nov. Fl. 
Sv. ed. 2. n. 74., W., W., F., et N. ab Esenb. le. Spreng. Syst. Cur. 
postrs. p. 63., Boreau F}. centr. Fr. (1840.) n. 1012. b, Crépin, FI. 
Belg. p. 153. Obs., Ledb. Fl. Ross. 3. p. 194. n. 2., Mey. Fl. Hanv. 
p. 381. n. 2. Fuss. Trans. n. 2124. Sed ego non percipio quomodo 
V. cuspidatum Bert. Amoen. Ital., evocare potuerit Reichnb. ceu sy- 
noymon ad nostram speciem, quum de eo ne minime quidem verbum 
fecerit Bertoloni in suis mihi notis (dicerem omnibus) operibus. 
Verbascum montanum (Micheli) Schrad. Commnt. Gott. Sect. 1. (1813.) 
p. 33. n. 13. 
Michel. apud Till. Pis. l. infr. cit., et Cat. hrt. Caesar. Flor. p. 98. n. 4. Koch p. 987. n. 4., 
Bert. 2, p. 378, n. 7., Moris Sard. 3. n. 891., Willk, Lang. 2. n. 2606. V. crassifolium Schleich., 
Gaud. 2. n. 468. V. phlomoides Noul. ad Fl. Bass. sous Pyr. Add. corr. p. 25., et Fl. anal, Toul. 
(1861.) p. 115. V. Thapsus Lagr. Foss. Tarn. Gar.; an et Chaix Herb., ex Timbal, qui Noulet erro- 
rem suscepit et confirmavit. Schrad. Hrt. Gotting. fasc. 2. (1823.) p. 18, t. 12., Reichnb. Icon. C. 30. 
p. 12. t. 1642. Mich. apud Till. hrt. Pis, p. 170. t. 50. f. 1., et 2, 
C) Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. In montan. Pyren. medior., 
orientalibus. i 
Legi in Pyr. septr. med. supra Toulouse et St. Agne ad Pech David, 
die 18. Sept. 1852.; in Pyr. merid. Cantabr. sub Bilbao, Lejona, et 
Algortha inter, die 8. Aug. 1857., in Pyr. Catal. ad Camprodon secus 
iter de Baget, die 23. Jul. 1846. Au Llaurenti vidit Timbal. 
In Kochiana phrasi mihi corrigenda se promit nota de filamentis an- 
thera sua quadruplo brevioribus, in longioribus. Attentius comparandum 
cum V, majori, cui admodum affine est, et eujus varietatem voluerunt 
Spreng. Hal. ed. 2. n. 283., Mey. Hanov. p. 380 n. L. 
Potiorem affinitatem cum V. phlomoidi viderunt alii inter quos 
Gmelin etiam, Fl. Bad. Als. 4. p. 170. n. 327.*, pro quo suscepit olim 
(Hal. ed. 1 n. 231.) Sprengel. : ua | 
Loca Michelii non adeo clara sunt, sive e notis, sive e citatis figuris, 
ea tamen tuta reddunt exploratio Herbarii Micheliani, a me olim facta et 
autopsia loci, Apenninus Etruriae, ubi egomet speciem offendebam sat 
frequentem, legique anno 1835. ejus specimina in Apennino Lucensi, 
inter Corsagna et Chifenti, quae deperierunt, manente altero perpulchro 
