334 
lecto inter Cavanina et S. Marcello, cum P.° Savi, die 29. Jul. 1834. 
Caeterum prolatae figurae minus placent, quia in illis spicae densiores, 
flores minores, folia nimium uniformia, et per marginem, perperam, in- 
tegra ficta. Quid censendum de V. ang. ramos. fl. aur. fol. crassior. 
J. Bauh. Hist. pl. 3. Append. p. 812., in aliis exemplrbs. p. 856., a 
DC., Duby, nee non et a Gaudin relato, cum dubio allato etiam 
Dalech. Hist. pl. Lugd. 2. p. 1301. f. 1.? Nil dicere, et ridere; quum 
deseriptiones valeant minus nihilo, et figurae sint imitationes Fuch- 
sianae figurae, ab ipsis DC., Duby, Gaudin citatae (et merito) ad 
V. majus Tragi!. V. erassifolium DC. Fr. partim (a, nee b), ad V. 
montanum citari vidi, ipso DC. movente, Suppl. p. 415., mox susci- 
pientibus Gaudin, Roem., et Schult., Bertoloni, Bentham, in, DC. Pr., 
Moris, Godron eum Grenier Fr. Quamvis Bentham affirmationis signo 
premat Sehrader, et Schleicher, et Thomas, et DC. (!), attamen tam 
docilis esse nequeo, ut sententiam absque ulla mora recipiam. V. eras- 
sifolium DC., Fr. 3. p. 601. (nec 60. Dub.) n. 2670., constat certe 
duobus diversis speciebus (ex suis a, et b), sed quibus revera spe- 
ciebus hodiernis illae respondeant formae adhuc non est tute demon- 
stratum. Mihi sane videtur harum nullam retulendam esse ad nostram 
speciem, in quam bene non adunt staminum filamenta glabra, folia 
manifeste decurrentia figurae citatae. Koch etiam locum DC. ex- 
cludendum esse censebat. Ast mihi objicient, accepisse DC. plantam 
a Schleicher, eodem nomine V. phlomoides, quo iste cum Gaudin cam 
communicabat, et, ut vide ur, ex e»dem loco etiam Morcles ex Gaudin, 
perperam Morole seriptum a DC. Dubia profecto res speciminibus per- 
fectis, et tutis tantummodo solvenda: caeterum ambigua est merca- 
torum fides!. 
Roemer et Schultes, Syst. Veget. 4. p. 333. n. 15., attulerunt, 
quamvis dubitanter, V. grandiflorum b Poir., Dict. Suppl. T. 3. p. 115. 
n. 21. etiam. Suffecisset oculos jacere in Poiret observatione ad per- 
cipiendam rei temeritatem , praesertim ex auctoris ineptia, qui prius 
dicit se de DC. planta, V. crassifolio non dubitare, quin ista ad suam 
speciem pertineat; et mox magnae differentiae probabilitatem admittit; 
denique Poiret «descriptio de suo typo (quem hodie nullus citat) suadet 
de inconsiderantia qua DC. stirpem cum sua conjunxit, quamvis hoc 
cum haesitatione fecerit. 
Denique Schrader, et cum eo Roemer, et Schultes, patriam et Py- 
renaeos habuerunt, quo fundamento ignoratur nisi sumendo unum, aut 
alterum locum a DC., aut a Poiret citatum, pro aliquo Pyrenaeorum 
pago, ubi quantum percipere potui, primus ego speciem vel detexi, 
vel bene denominavi; dein (Yodron cum Gr. Fr. 2. p. 548. Porro, in 
disserendo de plantis ad genera pertinentibus, in quibus tanti occurrunt 
ibridae (Salicibus, Verbascis, Carduis, ete.) maxima oportet uti prudentia, 
quae nos suadet, ut relinquantur ea, quae admodum obscura se praebent 
« Quod dubites ne feceris » Vulp. (J.) Adag. Epit. 
Verbascum cinereum Nob.! 
€» Flor. Jul Fruct. Aug. In Cantabr. edit. 
Detexi, legique die 25. Jun. 1841., supra Baigorry, l.d. Speica-reca. 
Affinis facie eae formae V. thapsiformis, quae V. euspidatum Schrad , 
quod tamen a cinereo nostro diversum diceres, statura minori, et melius 
