341 
Varietas lecta ad Renteria, facile per Cantabriam meridionalem obvia 
ad Hernani, ad Tolosa, ad Azcoitia, etc. immutata perdurat. Haec per 
Lusitaniam sese diffundit, nam melius prae typo meae respondet figura 
Flor. Port. t. 28. Nec videtur hybrida planta, quum ei proximam 
nullam aliam viderim speciem. Caulis in illa rubellus, folia superiora 
angustiora, obtusiuscula tamen, corollae minores, flores solitarii, gemi- 
nique, pedicelli vix ealyce longiores. 
Quid sit V. pseudo-blattaria Willkomm (nee Schleicheri, ut suspicor) 
ab illo indieatum ad flumen Arga, prope la Venta de Olave in Na- 
varra, Sert. Fl. Hisp. n. 716., ego ignoro. Neglexit eum in Prodr., ubi 
locum citatum videmus inter stationes V. virgati, vel stirpem obscure 
indieatam, p. 544. Obs., inter ibridas, V. Lychnitidi-Mattaria Koch, 
vel Lychn. virgatum, si mavis. 
Scrofularia Brunfels, Tournef. 
SECTIO 1.* PANICULATAE Koca. 
Scrofularia major (Simon Januensis) Brunfels, Lonicer., Dod., Lobel., 
Ger., Ray. 
Brunf. Herb. 1. p. 213. S. nodosa Blachw L. Sp., Koch p. 593. n. 1., Bert. 6. p. 380. n. 1., Gaud, 
4. n. 1407., DC. Dub. p. 346. n. 5., Benth. in DC. Pr. P. 10. p. 309. n. 42,, Spach Suit à Buff. T. 9. 
p. 231., Willk. Lang. 2. n. 2632. La-Peyr. Herb. sine nomine, S. marilandica f.. var. ex Michx.; syn. 
ex Benth.; et Asa Gray; S. vulgaris Park. Theatr.! S. matritensis Hrt. Berol., ex Willk. Engl. Bot. 
v. 22. n. 1544., Fl. Bat. v. 2. t. 107., Fl. Dan. t. 1167., Sv. Bot. v. 5. n. 315., Dietr. Fl. Bor. v. 2. 
n. 1?7., Labr. Heg. Ic. Helv. fasc. 21. t. 1., Reichnb. Icon. C. 30. t. 1674., Plenck lc. pl. med. T. 6. 
p. 8. t. 504., Sturm. Heft. 23. Woodv. Hook Med. bot. V. 5. p. 42. t. 11., Zannich Vnz. 242. t. 303., 
Rivin. Mnpt. irr. t. 107. f. 1.; Brunf. l.c. p. 213., Matth. p. 1130., Camer. Epit. p. 866., Fuchs. Hist. 
st. p. 194. Egenolph. Herbr. imag. crt. 39. f. 1., J. Bauch. Hist. pl. 3. 1. 30. p. 421., Moris. Hist. pl. 
Oxon. 2, S. 5. p. 482. t. 8. f 10. n. 3. Egenolph. Herbr. imag. 2. crt, 17. f. 1., in ed. alter. p. 151. 
f. 1., Dorst. Botan, crt. 265. D., Lonicer. Nat. h. crt. 135, D., Blackw, t. 87., Durnt. Hrb. ed. Vnz. 
1667. p. 406., Dod. Cruyd. fol. 65., Dod. Strp. h. Comm. (1553.). p. 46., Hist. pl. (gall.) p. 34., Pempt. 
p. 50. f. 1., Icon. t. 533, LF 
9, Flor. Jun. Aug. Fruct. Aug. Sept. 
Legi in Pyr. Catal. ad Camprodon, die 24. Jul. 1846. Habui a 
Deville ex Labarathe, atque ex viciniis di Cazarille. 
Tota planta obseura, glabra, et foetens, rachide et pedicellis tamen 
pubescentibus; pubescentia conspicue glandulifera. Corollae generatim 
virentes, dorso, vel superne fuscescentes, intus in parte superiore atro- 
fuscescentes, lateraliter fuscae, glabrae. Species male definita a DC., 
Duby, et ab illorum infausto imitatore Noulet (Fl. bass. sous Pyr. p. 
462. n. 2.), praesertim ubi dicunt caulem obtusangulum, et lacinias ca- 
lycinas, margine, non scariosas: imitarunt forte DC. Duby Monogra- 
phum Wydler (p.29. n. 9. leet. Mart. 1827.), qui calycis lobos non 
membranaceos, perperam, declaravit. Sed recte definita est species a 
Koch, a Cosson, et Germain, et optime descripta a Smith, a Gaudin, 
a Bertoloni, a Spach, aliisque, ita ut compertum habeamus, sive ex 
observationibus nostris, vel ex auctorum descriptionibus, ac observa- 
tionibus, calycis marginem variare coloratum, scariosum, membrana- 
ceum. Ser. laxifloram Lang. Pl. Iber. nov. p. 12. n. 10., quis auctorum 
confirmavit? Occurrit a Spithama ad orgyalem altitudinem, simplex 
et ramosa, non raro foliis ternis. Generis monographus Wydler, p. 3., 
‘contendit Serofulariam nec Serophulariam scribendum esse. Huie eor- 
rectioni non attendidit Endlicher, et in Gener. pl p. 672. n. 3813., 
Wydler cum caterva auctorum, sub Tournefortiano nomine, et modo, 
