343 
corollae labium) in area viridescente, purpureo punetatum, et undique 
glaberrimum. Staminum filamenta pallide viridia, pubescenti-glandulosa; 
antherae viridi-flavicantes; et stamina superiora saepius reflexa ad co- 
rollae faucem non apparent. Pistilli glabri (vix uno aut altero pilo 
glandulifero interdum in illis apparentibus), stilis superne reflexis, saepe, 
inter stamina inferiora, e eorollae fauce stigmata extus porrigentibus. 
Capsulae glabrae, apiculatae, ab apice dehiscentes. Semina sulcata, 
granuloso-rugosa, brunnea. Glandulae pilorum parcae in inferiore plantae 
parte, copiosae in superiore, praesertim in pedunculis. In solo minus 
humido planta rigidior, pilosior, viridior evenit. 
Hujus speciei affinitas eum S. majori pro certo est magna; sed non 
tanta, ut dubitari possit « an nodosae sola varietas? » quomodo suspi- 
cabatur Pourret, qui hancine alpestrem pro certo ad manus habebat 
e Pyrenaeis, loco e Monte Nuria Pyr. or., mihi notissimo, retro vallem 
d'Eynes ubi planta late viget. 
Sub La-Peyrouse fide (Hist. abr. pl. Pyr. p. 356. n. 3.) hujus speciei 
est Scrof. maj. hirs. Hrt. Reg. Paris. (1665.) fol. p. 164.; Tournef. 
Topogr., et Elém. botn. p. 135., et Inst. r. hrb. p. 166. In capite 
vero sumendus est Brunyer, Ser. folis, et caule hirsutis Brunyer Hrt. 
Reg. Blesens ed. 2. (1655.) p. 90. lin. 6., planta e Pyrenaeis proba- 
biliter cum aliis plurimis, in Hrts. Blesens., et Paris inlata: hane eam- 
dem refert Joncquet in suo Horto, sive Ind. Onomast. ed. 1. (1659.) 
p. 117. citans Hrt. Reg. Bles. (Ducis Orleans). Video Tournef. in Inst. 
retulisse S. fol. caul. hirs. Morison. H. R. Bles. (1669. p. 187., et 
p. 306.), sed veritus sum, spectata descriptiuncula, ne haec Morison 
planta pertineat potius ad S. Scopolii, quamvis vita in ea dicatur annua, 
quod harum specierum neutrae reapse convenit, nec profecto convenit 
ullae specie? cum istis affinibus, ita ut videatur hoc dictum e minus 
accurata observatione. Interim alia subvenit consideratio compositionis 
difficilis. De Tournefortii Topografia dubitari nequit, quum ille eam 
indicet au Lhieris: sed videmus Wydler adducere ad 5. Scopolii Hoppe 
(p. 31. n. 11.) S. maj. hirs. T. (ex autops. ej. hrb.); revera ille S. al- 
pestrem cum Scopolii specie confundebat, quapropter parvi faciendam 
esse illius sententiam. existimamus. 
Scrofularia aquatica (Dod. Lob.) Grisley. Vivid. Lusit. Mackw, L. Sp. 
Beton, aquat. Dod, Cruydb. 65., item Lobel. p. 632., ex Kickx Brux. n. 495. Pollich. Fl. Palat. 
2. n, 597., Bert. 6. p. 382. no È; (excl. Loisl.) Moris Sard. 3. n. 898. (excl. Loisel.); Gand. La 1408., 
DC. Dub. P 346. n. 2. S, auriculata Willk. Lang. 2, n. 2634. S. Balbisii aem mer T ` 
Spreng. pi min. cognit, Pug. 2. (1815.) p. 70. n. 35., et Syst. Veget. T. 2. p. 785. n. 25., t ena 
Reprt, Fl. Lig. n. 1321. S. betonicaefolia La-Peyr. Hrb.; S. alata Gilib, et Aschers., ex Du ond uS 
reapse dubia, imo rejic. Engl. Bot. v. 12. n. 854., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. V. 2. t. "i " 
Fl. Monac, t. 259. Dietr. FI. Bor, v. 2. n. 128., Gaertn. Fr. Sem. pl. p. 250. t. 53. f. 8., Plenc ue 
È mrd. T, 6. p. 9. t. 505., Turp. Fl. med. T. 6. t. 321. (rel. ad supr. ad Gaud.); — n m 
l. Bat. v. 8, t. 623., Reichnb. Icon. C. 30. t. 1073. f. 1., Sabbat. Hrt. Rom, 2. t. 89. Mace: d UY 
Egenolph. Herbr. imag. 1. t. 39. f. 1. quae in ed. alter. desidert.; Dalech. Hist. pl. Lugd. D tator 
f. infr. mal., Lob. Obs. p. 288. f. 1., Icon. t. 533. f. 1., Dod. Pempt. p. 50. f. 2. Planta dubia! citatur 
a Kikx, Courtois, D'Avoin, Morr., Moris. Hist. pl. Oxon, 2. S. 5. p. 4:2. t. 8. f. 11. n. 4. 
% Flor. /Estat. Fruet. Aug. Sept. Oct. . : 
Legi in Pyr. Cantabr. septr, ad Baigorry, et ad Ascarate, diebus 
19. Jun, et 23. Jul. 1841. ili 
Habui a Deville ex Benac. Regionis mediterran. sufficiat citare Huesca. 
Planta intordina orgyalis; provenit ad muros, in ruderatis, ad vias 
non minus quam ad fossas. Foetet e glandulis, quae parce in caule, 
luque foliorum pagina superiore, magis conspicuae sunt in pedicellis, 
