346 
Planta generatim foetens; eam in montanis inodoram observavit 
Gaudin. Caulis striatus, interdum ramosissimus. Pedunculi post anthesim 
quidquam elongantur, manifestius dum capsulas ferunt. Appendieula 
sub labio superiore corollae, staminodium, angusta, staminum fila- 
mentis adhue tenuior, rubra, interdum deficiens, inde quorundam hal- 
lucinatio: « Lamella in palato nulla.» Desf. Atl. 2. p. 54., et reapse 
eam deficere vidi in quibusdam individuis observatis ad Benavarre, 
ad Barbastro, et palam est aufugisse Candolleo, si conferas quod ille 
scriptum reliquit in Fl. Fr. 3. n. 2633. Reperiuntur ne appendices 
duae setaceae interdum ad corollae latera? 
Sed quoad appendiculam de qua loquimur, eam reperiri in omnibus 
hujus generis speciebus hodie palam est; indeque Scrophulariam orga- 
nographice consideratam, pentandram judieamus; hine, si La-Peyrouse, 
Hist. abr. pl. Pyren. p. 356., illam tantummodo in hac specie denunciat, 
credendum est ipsum fortuito in hane unam percepisse, forte ab alio 
demonstratum, caeteris speciebus, de more, negligentissime actis. Non 
parum, vero, obstupui videns, perspicacem caeterum virum, Soyer 
Willemet, in eamdem singularitatem cecidisse, cf. ejus Obs. p. 101-3. 
Ad Castello de Ampurias, die 26. Aug. 1846., affecit oculos meos hujus 
speciei varietas insignis, nata solo arenoso, habitu, semper erecto, basi 
fruticoso, ramis multis, validisque insignis, herba subcinerascente, cae- 
terum peduneulos sub-quinquefloros, pedicellos mono-bracteatos ferens. 
S. frutescens L. cum hac colliganda, vel pro varietate habenda, duce 
Brotero, contendit Boiss. Voy. botg. Esp. n. 1126., neque ego ab 
hac abhorreo sententia. Num et S. Hoppei Koch (le. n. 8.) revera 
bonam speciem constituat, dubitatum est a pluribus, inter quos a 
Benth. in DC. Pr. P. 10. p. 315. n. 71. Primo speciem admittere 
Grenier eum Godr. Fr. 2. p. 568., et ceu Pyrenaeam quoque indi- 
care; sed mox, Fl. Jur. p. 555-6., de speciei legittimitate, jure me- 
rito, dubitare, ita ut redeamus ad pristinam DC. (Fr. n. 2632.) sen- 
tentiam. Fecit hane speciem annuam Linnaeus, et pone eum Reichard, 
Persoon, Willd. Spec., et turba imitatorum Biennem declararunt Savi 
Etr. 2. n. 544., Willd En. h. Berol. p. 646., Seb. Maur. Rom. Pr. 
p. 206. n. 712., Auctrs. ed. 13. Hrt. Cantbr. p. 401., Kirschl. Als. 
p. 579. Dein Willd, suam S. chrysanthemifoliam, quae pro certo nostrae 
synonymon est, perennem dixit. Et perennem significarunt Villar Dauph. 
2. p. 418., Ait. hrt. Kew. ed. 2. V. 4. p. 26. n. 16. DC. Cat. hrt. 
Monsp. p. 60., Schkuhr. (in hortis Germaniae cf, Handb. 2. n. 1722.), 
Gmel. Bad. Als. 2. p. 702. n. 947., Desf. Cat. hrt. Paris. ed. 3. p. 106., 
Griseb. Rum. Bith 2. p. 39., Boreau Fl. centr. Fr. p. 355. n. 1023., 
De Notr. Repert. Fl. Ligust. n. 1318., Moris. l.c., Bertol., Godet Jur. 
p. 425., et Gren. Jur. p. 555., Host. Austr. 2. p. 206., Guss. Sic. Syn. 
2. p. 129-30., Ledb. Fl. Ross. 3. p. 221. n. 18., Endl. Cath. Vienn. 
n. 4298., ete. Perennem, pro certo, novi ad Rosas, ad Benavarre, ad 
Graus: ad Graus quidem observavi strata concentrica quinque, sex, ma- 
nifestissima in nonnullis radicibus de planta crescente loco sabuloso, 
aprico (alveo fluminis Essera, cum Eriantho Ravennae) ubi habitum, fa- 
ciemve suam, ab illa S. ramosissiiae distinctam, ipsa conservabat. Hal- 
lucinatus, forte, est Willkomra, Sert. Fl. Hisp. n. 734., existimans (ex 
uno fortasse abnormi specimine) reperiisse se (dubiam) S. crithmifoliam 
Boiss. Voy. Botq. Esp., in valle Calderas, inter Panticosa, et balnea. 
