348 
lectans. Radix perennis, sub-contorta, valde fibrosa. Caules, vel ejus 
rami, tetragoni, fistulosi, toti, sed valde magis superne, pubescentes. 
Folia longe petiolata, ovata, vel ovato-subrotunda, basi plus minus 
exeavata, vel sub-cordata, incisa, aut lobata, serrata, lobis bi-triden- 
tatis, superiore ter-quinque dentato; flaccida; pallida, et subflavescentia 
in apricis; obscura, more gentium, in umbrosis; horum petiolus prae 
limbo multo magis pubescens. Flores axillares cymosi, et terminales 
cymoso-paniculati; primi subjectum folium excedentes; omnes insidentes 
in pedicellis calyce duplo, triplove longioribus; caeterum laxi, bracteo- 
lati, bracteolis gradatim ad superiorem cymae partem diminutis, te- 
nuibus, integrisve. Calyx brevis, patulus, viscosus, dentibus profundis, 
ovalibus, obtusis, marginatis, Corolla, fauce dilatata, lutescens, labio 
superiore livido, inferiore pallidissimo, lobis ejus reflexis. Staminodium 
lato-reniforme, integrum. Capsula ovoideo-globosa, acuminata, glabra, 
et stylus cum ea conspicuus glaber. Semina minuta, angulata, ru- 
gosa, cito fulva, mox brunnea nigrescentia, semper opaca. Haee, S. ver- 
nalis, et propinquae species, generis affinitatem cum Calceolariis ostendunt. 
Au Massif d' Arbas S. pyrenaeam, et vernalem se percepisse de- 
clarat Timbal, (1876. p. 52.), cui meam adjungere fidem recuso. 
S. Herminii Link, Hoffm. Fl. Port. p. 266. t. 53., Brot. Phytgr. 
Lus. sel. 2. t. 148. huic propinqua, sed procul dubio diversa species est. 
Huic speciei affinis est quidem S. chrysantha Jaub. Spach. Illustr. 
pl. orient. V. 3. p. 26. t. 220., quae tamen illico distincta sese officit 
hirsutie majore, eglandulosa, floribus omnino terminalibus, magisque 
congestis, et genitalibus longe exsertis. 
. Scrofularia peregrina (Dioscorid.) Camer. Hrt., Vijnhouts in Hrb. 
Dilligem. (1633.) ex Courtois in Dod. 
Dioscor. l. 4. c. 93,, Plin. Nat. h. 1. 27. c. 9. vel 57., ex Dioscor. Willich Illustr. (1766.) p. 44. 
n. 58., Koch È 595. n, 10., Bert. 6. p. 389. n. 6., Moris Sard. 3. n. 897., Grech-Delic. Fl. Melit. p. 43. 
n. 5., DC. Dub. p. 346. n. 1. Willk. Lang. ?. n. 2625. La-Peyr. Herb. Galeopsis (Dioscor.) Caesalp. 
De Pints. l. 8. c. wd e 349., in Herbár., Flor. Graec. Sibthorp. C. 6. p. 77. t. 597., Reichnb. Icon. 
C. 30. t. 1676. f. 1., Camer. Hrt. p. 157. t. 43., J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 30. p. 492. f 2. 
| ©, 9? Flor. Apr. Maj. Frnet. Jun. In Pyr. orient. eum Olea. 
Legi ad Ceret (Roussillon), die 18. Maj. 1813. 
Plures annuam declarant, et talem hanc speciem egomet observavi. 
Perennem significant Libth., Sm., biennalem Host. 
Planta foetens, altitudine trium, quatuorve pedum. Caules quin- 
queangulares, striati. 
Appendicula, quae staminodium etiam nuncupatur, in inferiori parte 
corollae, qua parte est libera, subrotunda inspicitur, coloris atro-san- 
gunei, uti est atrosanguinea corolla ipsa superne, nam in ejus fundo, 
ubi a calyce tegitur, albo virescens est. Stigma in capitellatum. 
Scrofularineae repudiatae. 
Melampyrum, sive Marinellia sylvatica (Dalech.) Nob. Hane potius 
septentrionalem judico speciem; a La-Peyr. Hist. abr. pl. Pyr. p. 346. 
n. 5. enumeratam, eique loca plura, p. 347., adsignata sunt, quorum 
aliqua a me quoque explorata stirpem non ostenderunt, nec unquam 
ab alio lectam e Pyrenaeis dignovi. Forte quia minus improbabile 
eis visum est, pone La-Peyrouse fidem, indicarunt quoque Gren. cum 
