350 
Ordo 80. SOLANACEAE Bartl. 
Trib. 1° STRAMONIEAE (Endl) Nob. 
Stramonium Tournef, Ludw., Gaertn. 
Cf. FI. Virg. p. 61. Arab. auctoritas sustinetur a Colmeiro infr. c. Datura Stramonium L, = 
tula Auctor., Loisel Gall. ed. 2., Mut. Fr., DC. Dub. p. 339. ns. 1, 2. D. Stram. La-Peyr. Hrb.; Stram 
spinosum Gilib. Exerc. phytol. p. 57. n. 85., Str. vulgatum Gaertn. Engl. Bot. v. 12. n. 1288., Curt, 
FI. Lond. ed. Grav. V. 1. t. 31., Sv. Bot. v. 1, t. 43,, Flor. Dan. t. 436., Fl. Bat. v. 2, t. 154., Dietr. 
C) Flor. Jul. Sept. Fruet. Sept. Nov. 
' Typum habui Lourdes a Deville: varietatem Tatulam legi in Pyr. 
Cantabr. marit. ad Andaye, die 9. Sept. 1841.; die 8. Sept. 1844. ad 
San Sebastian, ubi, ut alibi etiam per Cantabriae litus, futilitatem 
cujuscunque distinctionis de Tatula hac a S. foetido confirmavi, quod 
ultra et abunde quoque constitui observationibus actis in agro Ferra- 
riensi ad Francolino secus flumen Po, die 9. Oct. 1849. Ridenda est 
quorundam ineptia consideratis characteribus, praecipue de foliis, oblatis 
ad distinetiones specificas sustinendas: cf. Ro:h Tent. FI. Germ. 2. p. 
237., DC., Dub. l.c., Mut. Fr. 9. p. 330. n. 2., Roem. Sch. Syst. Veg. 4. 
4. p. 305. n. 3. Hilaritatem movet Lestibudois praecipuo de Tatulae 
charactere foliis basi obliquis Botanogr, Belgiq. P. 2. p. 179. Et Tenore! 
qui, de annua planta per totam aestatem, et per calidiorem autumni 
partem pulcre vigentem, scripsit: frigoris impatiens est; idcirco e cali- 
dioribus regionibus emigravisse putandum. Syll. p. 113. Obs. 
Observatum est, in Anglia, fructu triangulari: cf. Irvin. Phytol. 
2. (1857-8.) p. 254. Bene David Gorter tum in Flor. Gelro-zutphanica 
(1745.) p. 42. n. 122., quam Flor. Belg. (1767.) p. 60. n. 182., stirpem 
parvi faciendam dixit: « Varietas hujus (Stramonii) est corolla caerulea », 
et ita judicata est planta coloratione ab Hallero in Rupp. Ten. (1745.) 
p. 39., vel En. pl. agr. hrt. Gotting (1153.), ut a Fabric. En. pl. hrt. 
Helmst. (1763.) p. 239. 
Sed sunt qui putent, dari extra Europam Daturam Tatulam bonam 
speciem a nostro lusu diversam, inter hos adest Rafinesque, Medic. 
FI. North, Amer. (Philadelph. 1828.) p. 148., DC. Alph. , aliique, et 
videas Stramonii Tatulae figuram peculiarem apud Riecke, Pl. offic. 
t. 33. (cum synon. D. dubiae Rich.); quibus ferme assentior, considerans, 
Nees. ab Esemb. Solanac. Ind. austr. (Trans. Linn. Soc. V. 17. (1834.) 
p. 16.) distinxisse stirpem indicam, caule majore, folis basi cordatis, 
flore majore, minus ac in Stramonio aperto, etc. cf. Sendter apud Endl. 
et Mart. Flor. Brasil. Solan. Column. 163. n. 5. ; 
È Ct. DC. Alph. Sur l'origine du Datura Stramonium, et espèces vor- 
snes, m Bibl. univers. Genève T. 27. (1854.) p. 206-18.; et cf. Géogr. 
bot. 2. p. 1314. 
