355 
tabria observatum, variabat statura pedali, et tripedali, pubescens et 
sub-glabrum, in quo elatiori, et sub-glabro statu, a me lecto, offerebat 
caulium angulos, et asperitates parvi momenti : cf. Gmel, Bad. Als, 4. 
p. 1155 et auctores Fl. Per Chil. observarunt; «in diversis locis mirum 
quam variet. » Ruiz, Pav. Le. T. 2. p. 32. n. 6. 
Variabilis admodum species declaratur a Sondtner, apud Endl. Mart. 
Fl. Bras. Solan. column. 16. n. 9. Longam varietatum seriem exposuit 
Guss., Pl. vasculrs. Inarims. p. 224-8. n. 5., sane considerandam. Ego 
vidi ad Torla, Pyr. Arag., lusum foliis subtus argentatis, more non- 
nullarum Atriplicum, sed forte morboso de plantae statu agebatur, quia 
in paucis tantummodo individuis hoe observabatur, die 1. Oct. 1845.; 
anno 1850., mense Aug., plantam in eodem statu ibidem frustra quaesivi. 
Solanum istud narcoticae et venenatae naturae, fatale exitium his, 
et illis praedicatum, in quibusdam plagis aqua ebulliente decoctum in 
cibum non sine deleetamine, usurpatum fuisse graves testantur Serip- 
tores. Jam Theophrastus, cujus Strychnos cum aliis commentoribus huc 
ducimus (Hist. pl. 1. 7. e. 7.) inter olera recensuit: item Dioscorides 
(l. 4. e. 71.) olus saporis innocentis declaravit, sicque cum eo Oribasius 
(De simpl. virt. l. 2. e. 1. versus finem), aliique. A renatis litteris 
stirpem pro cibo coli in Jamaica discimus a Sloare (Nat. Hist. Jamaic. 
1. p. 235. n. XXVII), itemve agi in Insula Mauritia testatur Bojer 
Hrt. Maurit.; in insulisque Zle de France, de Bourbon, et de St. Domingue 
alii A multis nationibus estur in olere, sic Ruellius De Nat. Stirp. 
E56. 109. 
In quibusdam Galliae plagis plantam vesci dixerat DC. Fr. 5. 
n. 2698. cf. etiam Dunal. Solan. p. 84., qui a DC. accepit, incolas e 
Villemomble hoe Solanum comedere, veluti spinaceum olus; Lesson, Pl. 
Rochfort p. 353. 
Denique Dunal Solanum nigrum ab infamia vindicare conatus est, 
in sua percelebri, et spectatissima Solanorum Historia: cf. praecipue 
p. 87. Non omnes tamen in illius sententiam. concessimus. 
Solanum luteum Rupodius!, ex Gesn. Hrt. Germ. crt. 281. vers.; 
Gilib. Exerc. phyt. 
n° 4, Gib. l. c. p. 54. n. 82., Gmel. Fl, Bad. Alsat. n. 340. S. villosum „Lamk, Diei? Koch pum 
$ Gand 2 n Do pes a DO SL. Sebb. HA. Rom, 2. t, 6Ly Dill Hri. Eltb. p. 386. 
t. 974. f. 353. 
© Flor. Aug. Sept. Fruct. Sept. Oct. In Pyr. orient. cum Olea. 
Legi prope Rià (Conflent), die 27. Sept. 1843. e 
Planta odore moschato pollens: ejus tomentum pubescenti-villosum, 
plus minus copiosum, et glanduliferum. Caulis non est teres, uti eum 
describunt Willd. Berol. Pr., Roem. Sch. Syst. Veg., Dunal Solan., 
. Duby, Fries Compend., Sprengel Syst., sed fert angulos obtusos; e la- 
tere petiolorum, praecipue, obscuri anguli descendunt per caulem, et 
obscurius adhue per peduneulorum lateribus, qui anguli fere obsoleti 
ex toto occultantur a copiosa plantae pubescentia; quoeunque modo 
praestat dicere cum Bernhardi, Koch; Godron, Bluff, Finger., Fuss, 
angulos sub-obsoletos. Corollae albidae, cum lineis violaceis in laciniarum 
dorso; pedicelli apice inerassati, sub fructifieatione ovarii adhue magis 
increscentes. Baccae luteo-fuscescentes. In meis individuis non video 
corollas tam magnas, ut in illis e Mireval, agr. Monspel. describit Ber- 
