356 
toloni; reapse Dillen eas majusculas descripsit: « Flores quam vulgaris 
speciei, aliquanto majores » le. p. 366. Parvas, e contra, eas declarat 
Fries Corp 1. Scan. (1835.) p. 33. 
Solatr. min. fruct. flav. Caes. De Plnts. l. b. c. 19. p. 213., non 
in S. puniceum, cum Caruel, Tose. Pr. n. 1414., injiciendum duco. 
Amicus Dunal mecum sustinebat S. villosum Florar. Gallicar. varie- 
tatem tantummodo esse S. punicei, nec citatam sub illo Dillenii figuram 
ei pertinere affirmabat, visa in hortis Dillenii planta elatiore, robustiore, 
floribus majoribus praedita, diversa a planta per Galliam meridionalem 
praesertim spontanea. Persuasus erat Dunal descripsisse Dillenium probe 
distinctam speciem: et forte planta a nobis lecta nimiam cum ©. pu- 
niceo, seu miniato, affinitatem habet, foretque S. miniatum b Dun. in 
DC. Pr. P. 13. p. 56. n. 83. (cum syn. S. villosi DC. Fr.!). 
Legittimatem Solanorum villosi, punicei, et humilis plures respuere: 
cf., prasertim, Roth Tentam. 2. p. 244. Desv. Obs. Angrs. p. 112., et 
Fl. Anjou n. 696., St. Am. Fl. Agen p. 93., Wahlenb. Fl. Svec. n. 259., 
Fries Nov. Fl. Sv. ed. 2. n. 77.; Spenn, Fl. Frb. 2. p. 427. n. 2, 
Boreau Program. p. 40., et Fl. centr. Fr. n. 1002., Ruching. FI. Lid. 
Venet. p. 64., Gaud. Helv. n. 479., Meyer Hanov. p. 376. n. 1., 
Delastr. Vienn. p. 328. n. 2., Gren. Jur p. 541., Brébiss, Fl. Norm. 
ed. 4. p. 212., Reichnb. Icon. C. 30. p. 7., Coss. Germ. FI. Par. 
p. 274. n. 3; Miramur Godr., cum Gr. Fr. 2. p. 543., Solanis ochro- 
leuco, humile, puniceo, ad imitationem Coss. Germ Par. p. 273. n. 2., 
conjunctis, ©. villosum seorsim in peculiarem speciem recepisse, eo 
magis quia S. villosum Lamk. in Gallia minime repertum fuisse diceres 
ex Dunal, Lc. p. 58. n. 90. 
Hujuscemodi distinctiones primus singillatim elaboravit Tournefort, 
Hist. pl. envir. Paris, 1698., p. 38-42., edit. Jussieu (Bernrd.), 1741. 
p. 70-6. Sed eam respuerunt omnino Hallerus Helv. n. 576., Linnaeus 
Sp. pl. p. 266., itemve Ludwig Instit. Regn. Veg. (1742.) p. 134. 298. 
qui S. nostro nigro pro speciei typo recepto, caeteras dein ab hoc se- 
Junctas ceu formas ab eo exortas considerarunt. Quorum illustrium vi- 
rorum sententiam coluit etiam G. Bauhinus, qui sub S. officinarum Pin. 
P- 166. n. 1., adnotavit: « Variat foliis....... acinis nigricantibus, et A scis, 
puniceis.,...... rubris, luteis » Similem. habuisse opinionem Dodonaeum 
quoque sat liquet ex hoc, quod ipse Pempt. p. 454., iconem obtulit , 
quae si majori fiducia ad S. nigrum adducitur, ibidem vero ad p. 453., 
evidens est ipsum varias una junxisse plantas, quae haberi possent pro 
S. miniato, humili, nigro. Non recedebant ab eo Pena, Lobel. Advers. 
p. 102. Eamdem sententiam nobis reliquit Gerard, Gallo-Prov. p. 315- 
16., confirmatam et in ejus MN., pro secunda editione praestructo. 
De hae re item sentiebat Roth, Tent, Fl. Germ. 2. p. 244-6. Desfon- 
fames, qui dein, Cat. hrt. Paris, 1829., tres species enumeravit, nigrum, 
miniatum, villosum, in Flora Atl. p. 195. dixerat «S. nigrum variare 
baccis luteis, et foliis pubescentibus» Gorter in Fl. Belg. ait: « Variat 
baccis rubris, et nigris» p. 62. n. 187. Sed rem solemnius pertractavit 
Wallroth, Ann. bot. 1815. p. 30-2. n. 49., sustinuitque S. nigrum, vil- 
losum, miniatum (sive puniceum), et humile meras S. nigri varietates 
constituere. Item Wimm. Grab. Siles. 1. p. 203. n. 310. S. miniatum, 
et S. humile ceu varietates S, nigri considerarunt, quod judicium con- 
firmavit Wimm. Schles. 1851. p. 386. 
