357 
Willdenow, qui prius a distinctione specifica de hisce stirpibus 
abhorruerat, Sp. pl. Pentdr. p. 1035. n. 39., mox eas sustinuit, En. pl. 
hrt. Berol. ps. 236-7., sed non ita sapienter illustravit , ut auetoritate 
admodum valeat ad putatas species defendendas, quas, ut disputationes 
effugeret, ceu subspecies enumeravit Persoon, Syn. p. 224. n, 54. Cf. 
ad hoc etiam Crépin, Fl. Belg. (1866.) p. 150. n. 2., Kirschl. Als., et 
Fl. Vg. Rhn. p. 404. Solanum villosum est Annebe Arabum, ex Schimper 
Un. itiner. n. 255. Notum voluit Theophrasto (Hist. ph bk Hre. SY 
Dioscoridi (4. c. 74.), et Galeneno (De Fac. Simplic. medie. 10 F 9.) 
Fée in. Plinium, ex edit. Panekouk., de quo, quum ego minime per- 
suasus fuerim, tune supersedi. 
Deprehendi pharmacopolas Aragonenses, qui species hujuscemodi 
pro Belladonna susciperent, et venditarent, 
Solanum puniceum (Dioseorid.) Cord. Hist. crt, 158., vers,, Gmel. 
Bad. A. 
Dioscr. ]. 4. c. 71. Gmel. Bad. Als. T. 4. p. 176. S. miniatum Bernh. apud Willd. En., Koch p. 
983. n. 2., Bert. 2. p. 635. n. 3., Moris Sard. 3. n. 877., Dunal in DC. Pr. P, 13. S. 4. p. 36. n. 83.. 
Loisel. Gall. ed. 2. p. 167. n. 5., DC. Dub. p. 938. n. 5., Willk, Lang. 2. n. 2572. S. rubrum Lumnitz, 
Fl. Poson. ete. (1791.) p. 92. n. 226., ex desc ipt; Gilib. Exerc. phyt. p. 53. n. 81. S. nigrum G. Gaud. 
2. n, 479. Reichnb. Pl. er. C. 10. t. 998, f. 1327., t. 997. f. 1323. (rubr.) cred., et Icon. C. 30. t. 1632, 
f. 3, 4. Flor. Dan. t. 1927. (nom.e S. villosi); Dietr. Fl. Bor. v. 10. n. 670., et n. 672, (hum.) cred. 
(+) Flor. Aug. Oct. Fruct. Oct. Nov. 
Legi in Pyr. Atax. à la Clape, die. 30. Sept. 1839. 
Pedunculi sensim superne iuerassati. Corolla interdum ad violaceum 
colorem vergens, basi intus lutescens, extus per laeiniarum carinam 
colorem illum violaceum solemnius ostendens, ut observavi sive ad 
Narbonne, sive ad la Nouvelle; et macula quidem violacea exsilit in su- 
periore parte antherarum, polline elapso. Insuper, corolla intus glabra 
est, sed extus, generatim, subpilosa, pilis adhue magis per laciniarum 
carinam, et per marginem eopiosiores, ita ut laciniae istae manifeste 
ciliatae appareant. Et staminum filamenta inferne aliquot scatent pilis, 
neque aliter sese habet stilus ad illius medietatem usque. Odor totius 
plantae moschatus. 
Maxime affine est S. luteo, a quo praecipue distinguitur, caule ma- 
nifeste angulato-alato, alis denticulatis, corollis parvis, pilis saepe per 
plantam adpressis, unde hirta, potius quam villosa dicenda foret species; 
attamen individua observata ad la Clape satis superque demonstrarunt 
villositatem plantae plus minus abundare, aut fere deficere, villos in- 
terdum adpressos, aliquando etiam patentes se officere, angulos per 
caules quidem aut prominentes, aut obsoletos, item denticulorum prae- 
sentiam et scabritiem per caules variare. De foliorum angulis , vel lu- 
sibus supervacaneum est dicere, quum variationes de istis facile ubi- 
cunque occurrant, et rideamus omnes de iis statutis a Krock Siles. n. 346. 
Nomen S. punicei Cordi, cum Gmelin Bad. Als., antiquitate, et 
aequitate quidem praefero. Sed respuo istius observationem dubitantis, 
num planta hybrida e S. luteo, et S. nigro. Falsa quidem est alia Gme- 
lini assertio de S. punicei nomine a G. Bauhino recepto; nam G. Bau- 
hinus, ut supra dietum est (p. 406. huj. MN.) loquitur de S. puniceo 
Cordi veluti de varietate S. nigri, non de peculiari specie. Hujuscemodi 
errorem protulerunt alii vel si mavis, minus claram et exactam G. Bau- 
hini prolationem intulerunt Tournef. pl. envir. Par., et Inst, r. hrb. 
