260 
pl. hist. l. 1. p. 109. f. 2., Dod. Pempt. p. 754. £ 2., semper eadem 
Plantiniana, quae L. afri est. Speciem tamen novit Lobelius , quem 
conferas, cum Pena Advers. p. 438. lin. 1-4., Rhamn. 1. Dioscor! 
Hoe est Athad, ex Cels., Hierob. p. 199., vel Hauseit, Hausegi 
Arabis, ex Rauwolf Hodoep. Cap. 4. p. 58., vel Alhausegi Arabum, 
ex eodem ibid. P. 3. cap. 8. p. 381., Cynosbatus Judic. 9. vrs. 14., 15., 
et Spina Cynosbati, Psalm. 58., v. 10., ex Rauwolf Hort. sice. 160.; 
item Alhausegi Arab. ex Bellon Obseiv. l. 22. e. 88. Quidquid sit de 
Rauwolf, a me ex aliis, pro parte, eitato, Lyciwm Dioscoridis figuratum 
ab eo, Hodoep Cap. 4. t. 36., mihi videtur potius Rhamnus Spina 
Christi, pro qua specie Athad Bibl. Saer. interpretatur a Cultrera 
quidem, Flor. Bibl. p. 376. 
Lycium Dioscoridis, l. 1. c. 122., magna obscuritate cireumventum 
est: ef. Royle, On the Lycium of Dioscorid., in Trans. Linn. Soc. of 
Lond, V. 17. (1834.) p. 83-94., qui Lycium antiquorum, e diversi ge- 
neris speciebus constitisse existimavit. Illud ex India inlatum generis 
Berberidis fuisse putabat; ast Cappadocicum alterum, Rhamni species 
forte, probabiliter RA. infectoria, cui nomen Rh. Lycii fecit Scop. Fl. 
Carn. ed. 2. n. 260.; Clusius vero, in proximiorem incidit speciem quae 
Rh. saxatilis; hujus prolationes suo loco relatas confer. Alienam, sed 
remotiorem sententiam dederunt alii; Honorius Belli pro Lycio in ge- 
nere, Berberidem creticam proposuit, ut videre cst apud J. Bauh. Hist. 
pl. 1. 1 6. p. 60. Matthioli, indulgens Balisto Bapt. Dalmato, Myro- 
polae (p. 188.), delineavit plantam ex imagine ab illo transmissa, quae 
Rhamno saxatili quidem proxima, attamen fictitia potius ipso Matthioli 
visa, se interpretari non sinit; videtur figura composita ex hae specie, 
et ex Buro quoad folia praesertim. Zycium vero neotericorum, et spe- 
ciatim illud sub quo haec scribimus, habetur a plurimis pro Antiquo- 
rum J/hamno, et praecipue Dioscoridis l. 1. c. 119., quam sententiam 
amplexatus quidem est Sibthorp, Fl. Graec. C. 2. p. 30., eum Sm. 
Gr. Pr. n. 542; quamvis dubium movere videretur Hawkins, ex ad- 
notatione « Zn sepibus Graeciae vulgaris, at vix indigena ». Denique, 
nulla neotericorum species Lycii, sibi vindicare potest alterutrum e 
Dioscoridis Lyctis, et ipsi Graeci hodierni Rhamnos nomine salutant 
ipsum Lycium europaeum nostrum. Ita ut, Dillenio recte observante 
(in Litters. ad Linnaeum datis, Oxford 28. Aug. 1838. ef. Select. Cor- 
resp. Linn. ad Smith T. 2. 1891. p. 109.), melius (ego dicerem minus 
male) fecisset Linnaeus, si Lycii , et Rhamni nomina inverso modo 
adhibuisset, 
Profeeto obscurissimi sunt Rhamni, vel Rhamnus Theophrasti (Hist. 
pl. 1. c. 15.; 3. c. 17, 18.); sed fructex semper aculeatus, floribus 
coloris diversi, racemo praelongo, floribus fructibusque fere continuo 
onustus, ad hoc ligno ad comburendum aptissimo donatus, mihi, 
potius quam ad Rhamnum Instauratorum, et Neotericorum pertinere, 
Lycii species lpsum significare videtur. Respuo inde sententiam a Ru- 
precht relatam (Ingric. P. 245.) de habenda Theophrasti Rhamno, 
vel pro Rh. oleoide, vel pro Rh. saxatili, quorum prima fugit qui 
dem ab utraque Rhamni specie Dioscoridis ex Spreng. Comm. T. 2. 
p. 397.; altera in Graecia desideratur; et ei proximior Rh. infectoria 
Lycii nomine salutata fuit ab Anazarbeo, ut supra dictum, accep- 
tumque est, 
