364 
earetur, nomine PA. laurifoliae distinguitur a Pourret; in ista folia lata, 
integra, atque serrata; haec respondet Ph. hispan., Laurifol. serr., et 
aculeat. Tournef. l.c. Inde percipitur quantum subtilitatis, et artificii, 
laevissimis argumentis a foliis petitis, in hisee attulerit Pourret, quod 
minus erat expectandum ab eo, qui unam e formis istis aptissimo po- 
lymorphae nomine salutaverat. Inter Neotericos, vero, futilium distine- 
tionum auctor fuit Aiton, Hort. Kew. ed. 1., ex quo, ut puto, ad spe- 
cificas distinetiones suscipiendas ansam sumpsit Willdenow, adultior 
faetus, En. pl. hrt. Berol. Aitoniana ea, nimia arte composita, trans- 
ierunt quidem in Vahl. Enum., eaque ulterius adhue elaboravit Link 
Jahrb. 1. p. 147., Handb. p. 443-4. et ef. Schult. Mantissa in Syst. 
Veget. V. 1. (1822.) p. 80-2.; sed vir sagax falsas Willdenow species 
non recepit, easque sub tribus acceptioribus typis, in varietates tan- 
tummodo distinctas, cohibuit. 
Ph. pedunculata Bory, Chaub. Morée p. 14. n. T., ipsis auctoribus 
dubia num varietas foret Ph. mediae, non percipitur quo charactere 
per se stare possit, etiam ceu hujus varietatem, vel apud illos, qui, 
non hortulani, adhue in hisce insidunt. Res mira! videmus hoc actum 
in opere (Morée p. 14. n. 6), in quo PA. media L. ceu Ph. latifoliae 
varietas enumeratur, et ab iis ipsis, qui vanam promovebant distine- 
tionem, qua circumstantia res, ut erat, relinquenda fuisset. 
Plures hasce plantas separaverunt, parva tamen fiducia. Jam Des- 
fontaines, Fl. Atl. p. 9. exclamare: « £x accurata observatione mihi 
innotuit nullos naturam posuisse limites inter Ph. mediam, latifoliam, 
et levem >, et sub PA. angustifolia opinionem Gerardi refert, qui istam 
mediae varietatem declaravit, Flor. Gall. Prov. p. 321. n. 1., aeque 
ae paulo post dixit etiam Schultes Gestreichs Flora p. 6. n. 2. Quod 
si idem Desfontaines, Mist. Arbr. Arbust. 1. (1809.), et Catal. hrt. 
Paris (1829.) p. 88. tres stirpes, separatim veluti species proposuit, 
hoc parum refert, eo quod opera illa in hortulanorum commodum re- 
dacta, botanicam severitatem effugiant; ad hoe, si aliter ibidem fe- 
cisset eontra seopum, ferme, talium operum ivisset, lectoribusque 
suis minus acceptus fuisset. Item dicendum de Savi, qui Fl. Pis. 1. 
p. 9. Ph. mediam cum latifolia conjunxit, separans angustifoliam; dein 
Tratt. Alb. Tosc. s., ex iis omnibus tres distinctas species admisit, p. 149. 
Desfontaines laudavit Gussone, Sicil. Synops. p. 11., observationibus 
in plantis vivis factis; nec ab eo adeo remotus sese ostendidit Schrader, 
Flor. Germ. p. 9. Ph. mediam et latifoliam alteram alterius varietatem 
suspicare Brotero, Lusit. p. 11. n. 3., tales declarare DC. Rapport. 
voyag. 2. p. 85.; eas simul jungere Lamarck Dict. 2. p. 502. n. 1., 
Pollin. Fl. Ver. n. 6., Bory Chaub. Pélop. n. 6., Le Mahout, et Decaisn. 
Fl. Jards. Champs. p. 319. 
Reapse DC. Pr. P. 9. p. 292. tres Ph. formas ceu species recepit, 
latifol., med., angustif., additis illorum varietatibus; de quibus tamen 
haee adnotavit: « Botanici qui in hortis Europae borealis Phillyreas 
viderunt , varietates minimas in diversis ejusdem individui ramis saepe 
obvias, in species frequenter. converterunt. » Ph. vero mediam ceu angusti- 
foliae varietatem consideravit Fabric. En. pl. hrt. Helmst. ed.2. p. 388. 
Accesserunt alii, Brot. Fl. Lus. p. 11., Salisb. Pr. p. 13., Schrad. 
Germ. p. 9., St. Amans FI. Agen. p. 3., Sebast. Maur. Rom. Pr. p. 4, 
Bert. It. p. 42., qui omnes videntur invite separavisse unam aut al- 
