365 
teram, ex illis putatis speciebus, donec Stokes l.c., dein Timbal cum 
Loret, Bull. Soc. botg. Fr. T. 7. (1860.), noviterque Timb. in Reliq. 
Pourr. p. 29. Not. 2., Linnaeanas species in unam compegerent, no- 
mine Ph. variabilis l.c. p. 18., non omnes tamen Europaeas falso 
putatas species sub ea compellendo: qua re considerata , ni prior, et 
potior Stokes sententia apparuisset, tune meam Ph. Dioscoridis deno- 
minationem sustinuissem. Fuerunt qui unum vel alterum speeimen 
definite determinare ausi non sint. Nec defuerunt res fatuae a quibus- 
dam absque pudore prolatae, ut quasdam putatas species distingue- 
rent. Praeterito Loiseleur, qui Fl Gall. ed. 1. p. 5. flores in tres 
putatis speciebus differentis coloris descripsit: Tenore, cum Gussone 
(Mem. peregr. 1834-8., Napoli, 1842. p. 147.) de Ph. levi scripse- 
runt: « Distinguitur facile a varietatibus omnibus Ph. mediae, et la- 
tifoliae foliorum virore minus intenso, nec tam rigidis vel coriaceis 
foliis, ut illae sunt ». Et de Ph. latifolia sic effatus est Willkomm: 
« Frutex arborescens , satis excelsus, foliis magnis, ovatis, a Ph. media 
abunde distinctus! cf. illius En. pl. nov. rar. in Hisp. Algarb. lect. 
n. 138. (in Linnaea T. 15. 1852.) p. 47. Idem Willkomm risum 
mihi movit, dum ibidem de Ph. latifolia agens se primum hujus 
plantae detectorem in Hispania jaetavit, quum suis ipsis diebus eam enun- 
ciaverit Colmeir. Cat. pl. Catal. (1846.) p. 105., et Appunt Fl. dos 
Castill. (1849.) p. 102. notum insuper omnibus hane formam ex Hi- 
spania innotuisse Tournefortio, ne dieam Pourret etiam, quia observa- 
tiones suas non edidit; suntque praeterea botanici, qui suspicantur Ph. 
1. Clus. Hisp., et forte Ph. 2. ejusdem ibidem, ad hane eamdem 
Ph. latifoliam referendas esse. E 
Nolim praeterire aliqua ad quasdam antiquorum figuras spectantia. 
Incertae apud auetores manserunt Ph. 2, Clus. Hisp. p. 60-1. fig.. 
Rar. pl. h. 1. 1. p. 52. f. 1, et Ph. folio Alaterni J. Bauh. Hist. pl, 
l. l 5. p. 541. (p. err. 532.) f 1. Dubia etiam penes alios Ph. 4. 
Clus. p. 62, 64. fig., Rar. pl. h. l. 1. p. 52. f. 3.; cf. de hisce Hoffm. 
Link Fl. Port. p. 391-2. ` jm i 
Porro Ph. arbor Gallo-Prov., Pen. Lob. Advers. p. 421. cum fig., 
repetita in Icon. t. 132., f. 2., citatur adhue a quibusdam pro Ph. 
media. Haec figura mihi cito repugnavit; observata mox nota in mar 
gine Adversariorum ab auctoribus adposita ne illos quidem de hac 
icone satisfaetos fuisse patuit. Linnaeus, Gen. pl. ed. 1. (1191.) B. 2. 
n. 4. Obs. scripserat: « Stamina quinque a quibusdam pinguntur », 
quam observationem in subsequentibus editionibus suppressit. Puto, et 
illum quidem, primo intuitu, quasdam Rh. Alaterni figuras pro Phil- 
lyreae specie sumpsisse. - 
. Bunt quidem populi qui eodem nomine unam vel alteram formam 
indistincte appellent, quod rarius fit de speciebus legittimis. Depre- 
hensae etiam fuerunt confusiones in Herbario Linnaei. .— 
Hisee omnibus perpensis, Naturam melius interpretar! ratus sum 
putatas europaeas species omnes penes auctores distinctas in unam 
reducere. Meam sententiam, quam fere e quadraginta annis colo, lau- 
davit expertissimus Requien, qui arbusculum longe lateque crescentem 
per regionem a se continuo cireumeursam, attento examini subjecerat. 
Neque ab ea remotum fuisse Boissier patet ex hujus observatione pro- 
lata in opere Voy. botg. Esp. n. 1129. In eamdem sententiam pronus 
