368 
qui ad Fr. orycarpam amandavit, non sic ali, L, Lamk., Vitman, 
qui eam ad Fr. Ornum afferre maluerunt. Forte varietas insignis spe- 
ciei vulgatioris, a nostra planta non parum recedens, in Floris Gal 
licis e viciniis de Lyon non apparens, unde tamen provenit prior illius 
notitia, ex ipso J. Bauhino, qui scribebat: « Ramum ex Lugduno vicinis 
montibus collectum adhuc hoc anno 1605., quo haec commentamur, ad- 
servamus.» Citius varietates prae legittimis typis disparent. Si planta 
illa adhue ad Lugdunum viveret, aliquid de ea nobis dixissent Galli, 
praesertim vero Jordan, qui adeo minora extulit. 
Ornus, et Frarinus congeneres plantas primus declaravit Columella : 
«Orni eae sylvestres Fraxini sunt.» Lib. de Arborib. cap. 16. (ed. Aldin. 
ert. 132. vers.). 
F. excelsior est Latinorum Ornus; quapropter nomen istud ceu 
specificum ad alienam. speciem a Linnaeo relatum recipiendum non est. 
Omnibus perpensis, F. Ornum L., sive F. floriferam Scop. Carn., Fr. 
bothyoidem. forte dicendam nomen hocce specificum desumendo a Mo- 
rison, Hort. Mesen. (1669.) p. 265., sed a verbi etymologia non sus- 
tentatum: ergo sistendum esse duco in Fr. sylvestri ex Columella. 
(Fr. montana Salisb. Pr., a Steudel praetervisa.). 
Sub-Ord. 3. ASMINEAE. 
Jasminum Ruell., Dodon. (1557.), Tournef. 
Jasminum fruticans (Ruellii) L. Sp. 
Jasm. luteum, ex /Egypt., et ex Ital., Ruell. Nat. Stirp. 1. 1. c. 84. p. 221. lin. 8. Bert. 1. p. 55» 
DC. Dub. p. 322. n. 2, Willk. Lang. 2. n. 2933. J. frut., et J. humile La-Peyr. Herb. Curt. Bot. Mag. 
v. 13. n. 461., Reichnb. Icon. C. 27. t. 1077. f. 2, 3. Nouv. Duham. T. 1. p. 102. t. 28., Gaertn. Fr. 
Sem. pl. p. 196. t. 42. f. 1., Meyer. Jasm. Mem. Acad. Berl. T. p. 94. t. 2. f. 9-14. (nom, in tabs. 
J. fruticosi); S. wert. Florileg. 2. t. 24, f. 3., Dod, Pempt. p. 570-1., Tabern. Icon. t. 136. f. 1., et 
t. 530. f. 1.. Pen. Lob. Adv. p. 389-90., Icon. 2. t. 52. f. 1. ead. mal.; Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. 
tab. lign. 21. f.. 184. 
ħ Flor. Apr. Maj. Fruct. Aug. in Nov. Per region. mediterr. prae- 
sert. raro extra, solo calcareo, 
Legi in Pyr. septr. med. ad St. Beat, die 28. Jun. 1845. Habui 
ex le Pic de Ger de Lourdes a Deville. 
Observavi ad Agos; prope St. Girons in montibus superstantibus 
ad Montaigut, et ad Alos: vidi etiam in m.e Montpelat ad St. Mar- 
tory; ad ruinas Castelli de Rocfort contra Boussens, secus Garumnam 
ad Axat, et ad Rennes Pyr. Atax. Item in Pyr. merid. ad Pamplona, 
ad Villanueva de Aezcoa; supra Vinies; ad Hecho (valde super Oleam); 
ad Aguero, ad Ayerbe, a la Conca de Tremp, ad Pons in Monsec, ali- 
bique. Bonus Vilaseca f. r. vidit in Pyr. or. à la Fou supra Arles; 
in Roussillon minime rarus. Au Vallon de Planque (Arbas) vidit Timbal. 
Haec species non solum per regionem mediterraneam se extendit valde | 
super Oleam, sed per regionem oceanicam quoque salis se diffundit. 
Habitus fere Genistae (non vero Trifolii! Dodon.); affinitas magna 
cum Solanaceis; Ventenat postquam de Cestro dixerat, haec subjunxit : 
« Ses. caractères annonceroient ils simplement, que les Solanées, et les 
Jasminées doivent étre rapprochées dans l'ordre naturel, et qu il fournit 
une transaction entre ces deux familles? » Choix plnts. (1803.) sub Cestro 
macrophyllo, n. 18. b, ; 
Calycem, et corollam limbis quadrifidis, et quinquefidis sectis ob- 
servavi ad St. Martory. 
