310 
Trib. 2^ RHAMNEAE Parl. 
Rhamnus Nicand., Juss. 
SECTIO 1 FRANGULA Tounxr. 
Rhamnus Frangula (Tragi, Matthioli) L. Sp. 
t. 232., Gaertn. Fr. Sem. pl. 2. p 111. t. 106. f. 5.. Lamk. Ill. t. 128. f. t., Guimp. Hayn. 
ytogr. med. T. 3. p. 299. t. 133., Plenck Ic. pl. med, T; 2. 
Arb. 1. t. 100. a Matth. Matth. p. 1271., Camer. Epit. p. 978., Dod. Hist. E (gall. p. 533. f. 2., 
f. rn. Krtb. 2. p. 1461. 
f. 1., Icon. t. 1046. f. 2., J. Bauh. Hist. pl. 1. l. 5. p. 560. f. 2. Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 200. f. 2. 
h Flor. Maj Jul. Fruct. Jul. Sept. 
Legi in Pyr. septr. aurigr. contra Savignac, die 24, Jul. 1840. 
Habeo a Deville ex nemore de Puichou à Bèze. 
« Rhamnus nomen graecum, et apud Graecos est generis foeminini. » 
Roem. Sch. Syst. Veget. 5. p. 216. not.; et ita ex Plinio, quem sero bota- 
nici intento animo considerarunt. Incertae sunt Patrum Rhamni, quod 
nomen (ex Hippoerate, Theophrasto, Dioscoride, Theocrito) forte rectius 
ad Jububam Caesalpini, Zizyphum Tournefortii, traheretur. Cf. quae 
de Rhamnis et Lyciis diximus in p. 411. Mehercule pro Zhamno 
Auctor, melius Philyca Theoprasti usurparetur. 
Calyces generatim puberuli, rarius glabri: in individuis a me obser- 
vatis in sylvula ad St. Lary Pyr. sept. med. pubescentia haec adpressa. 
Juniores rami, peduncali, petioli, et foliorum nervi item pubescentia 
adpressa scatent; hinc infida est plarium (DC., Duby, Noulet, Mérat, Kir- 
schleger, Dietrich) nota ab absoluta glabritie desumpta. Crederem ca- 
lyces interdum , rarissime pedunculos sese glabros ostendere. Baccae 
primo lutescentes, mox contra solis radios erubescentes, postremo. 
undique nigrescentes, Rh. latifolius L’Heritier Sert. angl. p. 5-6, t. 8., 
mihi videtur lusus e cultura ejusdem Frangulae, nam calyx sub-pube- 
rulus non sistit characterem ; et squamae petaloideae unguiculatae 
aut exunguiculatae seriam differentiam non constituunt. 
_ Eh. sanguiño Ortega, Decad. 7. (1798.) p. 87., est eadem haec 
Frangula, ex Pourret sententia, qui specimina e Galecia, loco autop- 
tico ; in suo herbario habebat. Rh. Frangula saepe botanicos inludit, 
varias praebens facies pro aetate diversa, vel e loco in quo vitam 
degit, aut etiam ab externis hominum , et animantium injuriis habitu 
prorsus mutata, In Ortega descriptione nulla extat nota, quae unionem 
receptam dubiam reddere possit, quamvis Ortegae citata descriptio 
subpeditaverit Candolleo notam illam de foliis acuminatis: caeterum 
DC. autenticam plantam non vidit. Specificum propriumque nomen 
sanguinò in sanguineum mutarunt Persoon, Syn. p. 239. n. 34., Poiret 
Dict. Suppl. T. 4. p. 92. (innumer.); quos sequi maluerunt Roem. 
Schult. Syst. Veget. V. 5. p. 294. n. 54., DC. Pr. P. 2. p. 26. n. 32, 
Dietrich, Synops. p. 807. n. 37., Steud. Nomencl. ed. 2. T. 2. p. 444. 
Eam pro peculiari specie retinuit adhue, Colmeiro, Recuerd bot. de 
