373 
Legi in nemore Pebredo sub Huesca, die 21. Jun. 1850.; ad Be- 
navarre, die 19. Maj. 1846. Observavi in Sierra de Castro, ad Ayerbe, 
Murillo Gallego, infra la Carbonera, ad Pedra tajada. 
Statura arbusculae infra orgyalis. Dioica mihi visa est species; et plura 
individua sterilia aestate conspexi. Rami rigidi, divaricati. Folia fasci- 
culata, lineari sub spathulata, erenulato-dentata, quidquam convoluta, 
unde nonnullorum error de iis dicendis integerrimis, nisi hüie variandi 
modo obnoxia sint, quod vix crederem. Et folia quidem variant lati- 
tudine; ea vero nullibi tam angusta, et prorsus linearia vidi ac retro 
Ayerbe l.d. Escavezas, quem alii dicunt las cavezas. 
Stirpem a se in Aragonia repertam distinxit olim Asso nomine 
R. Aragonensis Syn. n. 200., sed dein, in Mant., ipse ad R. lycioidem 
reportavit, p. 182. n. 200. Quam ipsius Asso emendationem ignorarunt 
aliqui R. aragonensem adhuc ceu speciem propriam recipientes, Vitm. 
Summ. pl. Suppl. p. 294., et cum hoe R. Sch. Le. p. 282. n. 14. 
Alii Rh. aragonensem oblivioni damnarunt, quidam (cur?) ceu varie- 
tatem lycioidis considerarunt. R. lycioides Cavan. lc. vix cum mea 
planta quadrat, cum qua potius similis est Rh. Pallasii Fisch. Mey., 
R. lycioides Pallas, Fl. Ross. 263., quae cum ipsius Pallasii R. Erythro- 
vilone eadem species est (var. b Willd. lc. p. 1094. n. 4., R. Sch. l.c. 
p. 282. n. 13., DC., Pr. P. 2. p. 25, n. 21... Scribit. de sua planta 
Pallas: « folia vix evidenter serrulata », sed in icone dentes eviden- 
tissime (quamvis inaequaliter) expressit, majores et acutiores quoque 
prae dentibus speciminum meorum, et forte magis solemnes pro eo 
quod in naturam videre consuevit. Reapse Roemer, et Sehultes, ut 
DC. dubitarunt num species propria? Ego vero a mea stirpe pyrenaea 
separare nollem, tantam in illa similitudine eum hace reperio, a qua 
opinione non abhorrebat Cavanilles etiam, cujus observationem hic 
ad litteram referre libeat: « In Clariss. Pallasii tabula, caeteroquin 
nitida, folia video serrata, fructusque globulosos, quod minime obser- 
vatur in Valentinis plantis; calcographi, aut delineatoris vitio tribuendum 
id est, aut fruticem dicendum ludere foliis integerrimis, nunc serratis ». 
Cavan, Le. Attamen semina utriusque stirpis comparanda erunt, ut 
si quae aliqua differentia inter ea extat clare percipitur, De Rh. Pal- 
lasii cf. Ledeb. Fl. Ross. Sp. 503. n. 6. 
Rhamnus saxatilis (Matthioli) L. Sp. 
Matth. in subsqs. edit, Koch p. 163. n. 4., Bert. 2. p. 654. n. 3., Gaud. 2. n. 553. (excl. Ard.); 
Roem. Schult, Syst. Veget, Mu. r 977. n. 3., DC. Dub. p. 111. n. 4. R. infectorius La-Peyr. mo 
Jacq. A. 4. p. 33. t. 53. Duh. Arbr. Arb. 2. t. 51. a Matth. Matth. p. 189.. weg A - S d 
Epit. p. 100., Clus. Pann. A. p. 105-7. descr. absq. icone, sed Rar. pl. h. 1. 1. p. 111. fig.a Lob. Obs. 
p. 599. f. 1., Icon. 2. t. 181. f. 2., J. Bauh. Hist pl. 1. L 6. p. 59. 
h Flor. Apr. Jun. Fruct. Aug. Sept. Per region. mediterr. cum 
Olea vix super eam. ; 
Legi in Pyr. Arag. ad Jaca, diebus 7. Maj., et 17. Jun. 1845., 
et 23. Jul. 1858. Observavi ad Lescherda Valle de St. Arnac, ad San 
Cosme de Guara, ubi vidit etiam Asso (Mant. p. 163. n. 1073.) ad 
Orgajiia. Hue planta Corbariensis a Timbal examinata. — 
Frutex ramosissimus, statura bi-tripedalis, cortice sub-cinereo prae- 
ditus, ramis distortis, divaricatis, sub-fragilibus, spinis alaribus, termi- 
nalibusque, ramis junioribus puberulis, Folia petiolata (petiolis puberuli), 
