314 
obovato-laneeolata, basi attenuata, apice acutiuseula aut obtusa, ser- 
rulato-erenata, superne nitida, inferne etiam, quamvis minus lucida; 
caeterum nervosa, venosaque, nervis venisque translucentibus; solitaria 
aut fasciculata, aut conferta, plura aut pauca, magnitudinis differentis; 
ea quae sunt parva majora cireumvallantia, aut in eodem ramulo spi- 
raliter innascentia, quibus intermiscentur flores pedicellati: stipulas si 
mavis, appella squamulas illas lineares emarcidas, caducas, quae forte 
reliquiae sunt gemmarum foliiferarum, nisi folia abortiva. Flores potius 
hermaphroditi, quam unisexuales apparent; verum est tamen, quod 
dum stamina perfeete evoluta sunt pistilli marcescunt, et vieissim in- 
completa fit pistilli evolutio: flores masculi longiores et angustiores; foe- 
minei breviores et latiores. Vidi petala in floribus masculis bene evo- 
lutiss deerant in foemineis potioribus, ubi tantum filamenta castrata 
conspiciebantur. Contrarium observabat Jacquin (A. p. 33.), qui ex- 
presse dicit: « In floribus fertilibus........ staminum et squamularum ve- 
stigium nullum observatur ». Hoc idem retulit Host. Austr. ed. 2. 
p. 303. n. 3. Caeterum Jacquini descriptio optima est. Ast Jacquinus 
ipse, quamvis flores utrosque apetalos descripserit, in floribus mascu- 
linis petala delineavit, et pinxit, quales nos vidimus et descripsimus; 
sed ille in descriptione non eeu petala, sed ceu squamulas pone sta- 
mina positas consideravit; ast sane, quid aliud esse possunt organa 
illa nisi petala? Revera eum staminibus non alternant, unde halluci- 
natio non vulgaris hominis Jaequiniana ista consideranda erit. Porro 
character iste est in toto Ahamnacearum ordine, ut petala eum stami- 
nibus oppositis colloeata sint. Mihi quidem in floribus foemineis fila- 
menta castrata, neque petala setacea, cum Koch, dicenda sunt organa 
illa extantia. Et in floribus masculis bene evolutis pistilli maeri, et ste- 
riles inspiciuntur; cur denique in floribus foemineis fertilibus praesentia 
staminum denegabitur, ut ceu petala ea organa considerentur, quae 
reapse falia non videntur: vigor germinis, qui ad emaciationem sta- 
mina ducit, idem petalorum evolutionem detinet. Calyx quadrifidus; sta- 
mina quatuor; stili bi-trifidi; bacca atra, bi-trilocularis, bi-triloba, bi- 
trisperma. 
Affinitas multa eum R. infectorio sequenti, cui forte pertinet R. 
tinctoria Waldst. Kit. Pl. rars. Hungr. T. 3. p. 283. t. 255. Fuerunt 
qui ex hoe confecerint varietatem erectam R. saxatilis, uti Neilr. Croat. 
Alii ad R. infectorium adducere maluerunt. 
Num R. montana Cord. apud Gesner, Op. bot. ed. a Schmied, P. 1. 
p. 9. huie pertineat speciei dubito. Ex Italia ipsum habuisse videtur, 
et H. saratilis in Italia superiori revera non est rara, Lycium italicum 
Matth., G. et J. Bauhinorum. Rarior apud nos R. infectoria (in Li- 
guria reperta). 
Pulsus a Des Moulins au Pie de Lhieris hancine speciem vivere 
evulgavit DC. Alph., Géogr. botg. p. 437. Bonus Deville (in MN.) sen- 
tentiam hane eeu dubiam habuit; ego eam absurdam declaro. — 
Vulgo Caraschilla apud Navarros inservit apud eos, ut in proxima 
Aragonia pro vulgari medicina contra sanguinis impetus: abstinent 
cibo (induuntur metu), et eum ramis hujus Rhamni decoctionem parant, 
quam scyphis vitreis bis, terve in diem sumunt. D'Arreghuy Pharma- 
copola ad Sanguessa me certiorem facere (19. Maj. 1845.) hae methodo 
saepe infirmos sanari. Cautionum potentia aut vi remedii? 
