381 
SECTIO 2.8 SPICA Gixe. 
Lavandula angustifolia (Theophr.) G.: Bauh. Ping. 1946) 8:5 
Moench Meth. 
Iphyon Theophr. Hist. pl. l. 6. c. 6., ex Hesychio, cui cesserunt Stapel., Spreng. L. Spica Auctor. 
plur., Bert. 6. p. 75. n. 1., Gaud. 4. n. 1306., Moris Sard. 3. n. 954., L. vera DC. Fr. Suppl., Koch 
k 631., Willk. Lang. n. 2215. L. ver, et L. pyrenaica DC. Fr. Suppl., et cum Dub, p. 370. ns. 3, 2., 
ing. Lass. Lavnds. ps. 143, 145. ns. 6, 7. L. Spic. La-Peyr. Herb.a. sive part. ; L, officinalis Chaix. 
apud Vill. Dauph., et Ch. Herb., ex Timb. L. minor Cord. Schk. Handb, 2, t. 157., Bull. Hrb. Fr. 
t. 337., Lamk. Ill. t. 504. f. 1, 2., Reichnb. Icon. C. 28. t. 1227. f. 1., Torp: Fl. med. T. 4. t. ?16., 
Rivin. Monop. irreg. t. 54. f. 2. intrm. luxos, Plenck. Ic. pl. med. T. 5. p. 68. t. 471.. ex Riv. 
W., W., F., N. ab Esenb. PI. offic. t. 178., Berger. Phytonomat. 2, p. 233, tab. ; Woodv, Hook. Med, 
bot. 2. p. 321. t. 114., Ging. Lassar. Mackw. Herbr. t. 294., Fuchs. Hist. st. p. 891., Tabern. Krtb. 
p. 795. f. 4., Icon. t. 369. f. 2., Matth. p. 32., Camer. Epit. p. 18., Trag. St. h. p. 57. fig. mal., Lob. 
Obs. p. 236. f. 1., Icon. t. 431. f. 2., Dod. Pempt. p. 273. f. 3., J. Bauh. Hist. pi. 3. 1. 28. p. 281. 
f. 1., Cord. h. pl. crt. 105. a f. 1. 
f; Flor. Jun. Jul. Fruct. Aug. Per region. mediterr. eum Olea, 
vel parum supra eam. 
Legi in Pyr. Arag. ad l’Ainsa (Sobrarbe), die 1. Jul. 1845. Habui 
ex Charrelet supra Venasques e Duchartre; ex le Vallon de Conat a 
Massot. Copiosa provenit ad Iaca, ad San Juan de la Peña, in m.* 
Peña de Uruel, ad Iebra, ad Fiscal, ad Voltajia, ad San Cosme de 
Guara, Ribas, alibique. 
Statura minore, habitu robustiore, herba glabriore, et viridiore, foliis 
angustioribus, sed bracteis latioribus, floribus intensius coloratis, corol- 
lisve majoribus, illico a L. latifolia distinguitur, prae qua insuper prae- 
cocior est in florum, et fructuum evolutione. Bona species, neque ut 
visum est Linnaeo, Lamarck, Allioni, latifoliae varietas, Horum po- 
stremus, minus perspicue observata planta ausus est scribere: * An- 
gustifolia, quae est spontanea, cultura in latifoliam mutatur. n FI. 
Pedem. n. 91. Pejus adhue Haller, Helv. n. 232., addita ceu varie- 
tate L. latifolia G. Bauhini, hanc annuam declarare. Caules et pedun- 
culi quadrangulares, faciebus bisuleatis; peduneuli superne magis pu- 
bescentes; folia linearia margine revoluta ; bracteae scariosae , striato- 
venosae, inferiores longiores calyces subaequantes, superiores calycibus 
ipsis quidquam breviores; et quoad latitudinem variantes etiam angustae, 
lanceolatae, nec semper lato-cordatae; flores spicati, decussati dum pauci 
sunt, in verticillastris distributi quoties copiosiores prodeunt ; calycis 
appendix reniformis, dilatata, caerulea; calyx, et corolla .longitudina- 
liter plicata, pubescentia; corollae limbus crispus, sature caeruleus, 
passim violaceus dicendus, filamenta, et stilus puberula, pollen auran- 
tiacum, stigma violaceum, vel caeruleum. Odor herbae valde fragrans, 
superficies viscosa. Occurrit aliquando racemo valde elongato, sub-tri- 
pollicari, et floribus pallidis, ac adeo pallidis, ut eos ferme albidos di- 
ceres, Saepe super illam parasiticam reperii Cuscutam Epithymum, quod 
prima vice observavi a la Pujada de Cumiols, supra la Conquas de Tremp 
Cariopsides....... extus lineis tribus longitudinalibus? Ging. Lass. l.e. p. 
145., a quo desumentes DC., Duby dixerunt “ semina tergo trinervia n 
lc. n. 2. Vix meis oculis credidissem si haec nota distinctionis sese of- 
fecisset de seminibus enerviis in L. latifolia, Spica DOC., trinerviis in 
Lav. angustifolia , pyrenaica DC. Sed quod ratio, natura Ordinis sat 
cognita, minus verisimile reddebat, observatio plane rejecit ; nervos, 
neque eorum quidem vestigium, ut erat expectandum , in hisce a 
tibus percepi. Dentes calycini validi et acutiusculi declarantur i e 
Lassar., et eum eo a DC., Duby, quos ego sat manifestos video, 8 
