382 
nee tam validos neque acutiuseulos, ut hoe suscipi vel declarari possit 
de specie, quae pertinet ad Ordinem, in quo vix dantur species, quae 
calycis dentes prae illis speciei nostrae obtusiores gerant. Horum den- 
tium descriptionem praestantiorem dederunt Bertoloni, Godron. 
Non est planta elatior prae sequenti ut perperam dixit Benth. Lab. 
p. 149. n. 6. Observat Linnaeus, Am. Ac. T. 10. P. 2. p. 53. * planta 
tegi tomento ex pilis , Quomodo secus? 
L. pyrenaicam. DC. ceu varietatem L. angustifoliae seu verae recepit 
etiam Loisel. Gall. T. 2. (1828.) p. 19. n. 1., sed ibidem, n. 2., alteram 
distinguit speciem, nomine L. intermediae Emeric in litteris, cujus cha- 
racteres nos deducunt ad L. angustifoliam ipsam; planta dicitur Alpium 
Provineiae incola, loco certe non diverso ab eo, in quo et haee vivit 
species. Possideo Lavandulae specimen e Mont- Ventoux a Requien do- 
natam, quae L. intermediae respondet, et quae a L. angustifolia se- 
jungi nequit. Hane Emeric. et Loiseleur L. intermedium praeterierant 
DC. Duby Gall, sed P. 2, p. 1032. Emend. Add. eam ad L. angusti- 
foliam referunt, et item fecit Mut. Fr. 3. p. 44. n. 2. Sed de ea nulla 
fit mentio apud Benth, Lab. Monogr. (1832.), vel in DC. Pr. P. 12. 
(1848.), nec a Godron, cum Grenier Fl. Fr., neque eam enumerarunt 
Steudel, Dietrich. De illa, quo tempore prodiit, quaedam dictitavit Petit, 
Bullet. Sc. Nat. Geolog. Paris, Sept. 1828., et Januar. 1829.; vel Annal. 
Sc. Obs. Paris. (1829.) 'T. 1. p. 462. 
Lavandula latifolia (Herbarior. Saeculi XV.) G. Bauh. Pin. p. 216. 
n. 1., Vill. Dauph., Ehrh. Beitr. 
Herbar. Moguntiae (1481.) e. 82, fictit. Bert. 6. p. 77. n. 2., Willk. Lang. n. 2216, L. Spica DC. 
Fr. et eum Dub. p. 370. n. 4., Ging. Lass, Lavnds. p. 151. n. 8. L. Spica var. La-Peyr. Herb.; L. 
major Cord, Reichnb. Icon. C.98. t. 1227. f. 2., W., W., F., N. ab Esenb. Pl. offic. t. 179., Ging. 
Lassar. ct. 7. Rivin, Monpt. irreg. t. 54. f. 1. (inter.). Matth. p. 31., Camer. Epit. p. 17., Cord. hist. 
pl. ert. 104. b f. 2., Egenolph. Hrb. imag. crt. 13. b fig. supr. extr. Dondi Hrb. Vicent. (1491.) c. 82., 
Fuchs. Hist. st. p. 890., Tabern. Krtb. p. 755. f. 2., Icon. t. 368. f. 2., Dod. Coron. ed. 1. p. 263., 
ed. 2. P 276., Pempt. p 273. f. 2., Lob. Obs. p. 235. f. 2., Icon, t. 431. f. 1., Trag. St. h. p. 58, 
J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 98, p. 280. 
h Flor. Jul. Aug. Fruet. Sept. Oct. Per region. mediterran, saepius 
cum Olea, quam parum superat: rara in Pyren. septr. med. locis ca- 
lidior. tantum; solo calcar. delectatur. 
Legi in Pyr. or. ad Ceret (Rousillon) die 22. Sept. 1843.; habui ex 
Prats de Mollo a Massot; ex la Coume nére ou Mail de la Plénaoule, 
(Mont Sacon) Pyr. septr. medior. a Deville. Ego observavi ad Foix: et 
ex Pamplona late per region. mediterr. diffusam, inque months. Corbars. 
ad la Nouvelle usque. Folia spathulata; bracteolae sub-setaceae. Quae 
bracteolae adsunt in omnibus hisce stirpibus (Sectionis Spicae Ging); 
sed in hac L. latifolia evidentiores sunt. 
Varia se praebent folia quoad illorum latitudinem; angusta prorsus 
ea reperii locis aridissimis; sed adeo ac in L. angustifolia angusta e li- 
nearia ea non vidi; qua de re, hocce latifoliae nomen suscipere minime 
pertinui. Serius floret in Pyrenaeis, ut dixi, prae L. augustijolia, quam, 
ex. gr., ad San Victorian late florentem et quasi fructificantem reperi 
abeunte Julio 1853., dum L, latifolia ibidem flores non adhue expli- 
caverat, utpote quae serius florida, mihi, co ipso anno, late florentem 
sese obtulerit ad las Concas de Tremp, ad Pons, Solsona, ineunte Sep- 
tembri, et floridam, atque fructificantem viderim ad la Selva Pyr. Catal. 
marit., abeunte Sept. 1853. 
