385 
Sut. Helv. 2. (1822.) p. 9. n. 1., Gmel. Bad. Als. 4. (1826.) p. 433. 
Smith Engl. Fl. 3. p. 74. n. 1. d, Wimm. Grab. Siles. 2. p. 186. m. 
860., C. Koch in Linnaea V. 17. p. 292., Holandr. Mos. p. 299., Meyer 
Hanov. p. 410. n. 2., Lestibud, Botanogr, Belg. p. 156., Bluff, Fingr. 
Comp. ed. 2., Ledb. Fl. Ross. 3. p. 336 n. 1.; Drej. Hafn. n. 581, Godet 
Iur. p. 1536. Griseb. Rum. Bith. 2. p. 105. n. 3, , Godr. Gr. Fr. 2, 
p. 649., Spenn. Fl. Frib. 2. p. 380. n. 1. B., sero ipse Spreng. Syst. 
Veg. 2. p. 722. n. 10., denique Gaudin, Koch, Dietrich, Reichenbach, 
Bentham, Willkomm, Jungst, Dietrich, et Besser, locis cits., M. sylvestr. 
varietatem eam confirmarunt, 
Mentha romana (Fuchs.) Gerard Em. p. 680., et vulgo Romae! 
Fuchs. hist. st. p. 290. vix., Icon. (ed. 1545.) t. 156, non prorsus eadem. M. viridis L. Sp., Gaud, 
4. n. 1313., Moris Sard. 3. n. 956., Webb, Berthel. Phytogr. Canar. 3. p. 61., Sebast. Maur, Rom. 
Pr. n. 646.. Benth. Lab. p. 173. n. 8., DC. Dub. p. 971. n. 3., Willk. Lang. n. 2225. M. sylvestris 
var. ex Reichnb., Koch, Bluff, et Finger., Coss. Germ. Par., Godr. Lorr. sd: 1. (non 2.a), M. virid., 
et M. inarimensis Guss. Engl. Bot. v. 34. n, 2424., Reichnb. Icon. C. 98, t. 1284. f. 1., Pl. cr. C. 10, 
t. 981. f. 1312., Guss. Pl. vasc. Inarim. p. 2545. ns. 4, 5. t. 10. f. 2. et 1.; Tenor. Fl. Nap. 5. p. 8. 
t. 242. f. 3., Dietr. Fl. Bor. v. 5. n. 309. W., W., F., N. ab Esenb. Pl. oflc. t. 165, 166., Woody, 
Hook. Med. Bot. V. 2. p. 338. t. 124., Flor. Dan. t. 2876.; Camer. Epit, p. 477., Lob. Obs. p. 271, 
f. 3. Icon. t. 507. f. 2., Dod. Pempt. p. 95. f. 3., J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 28. E 220., Moris. Hist. pl. 
gua. 3. T. 41. p. 367. t. 6. f. 1., Trag. St. h. p. 20. f. 2.? Lonier. Nat. h. crt. 113, A. f. extr. 
uie simil. 
9| Flor. Jul. Aug. Fruct. Sept. Oct. In Pyr. septr. med., aurig. 
Legi in Pyr. aurig. inter Guillemur et Savignac, diebus 5, et 18. 
Aug. 1840. Habui ex Bagneres de Luchon, ubi ipsemet observaveram, 
a Timbal: ex Vic, lectam a Corbin? habui a Deville. Observavi ad 
Lourdes, in Donezan. 
Caulis quidquam flexuosus, parce ramosus, saepe purpurascens. 
Folia solemniter reticulata, eaeterum, defectu tomenti, tam striae, quam 
sulci admodum conspicui fiunt. Bracteae, et calyces pellucido punctata, 
et manifeste striata. Spicae plerumque interruptae. 
. M. viridis Bull. FL Paris. T. 4. t. 330. adeo mihi dubia fuit, ut 
ad meam stirpem citare non ausus sim. Ista colitur ad Lutetiam Pa 
risiorum, ubi interdum sub-spontanea apparet, ex Coss. Germ. p. 515. 
M. viridis Bertol. It. 6. p. 93. n. 3., sapore ferventi praedita, caly- 
cibusque glanduliferis onusta, (ex descriptione), dubia Gussone, Jnarim. 
p. 255., num ad M. piperitam cultam potius spectaret. Mihi tutius 
visum est illam prolationem dimittere, quamvis Roma habuerit. Berto- 
loni a Mauri. Suavior est M. viridis odor, ac sapor, et major fra- 
grantia et vis, prae illis M. sylvestris, quae ferme ingrata est, nec 
comeditur, : : i 
Quoad figuram Plantinianam, cavete, me in antiquorum prolatio- 
nibus figuram prae textu considerare. Fuchsium auctorem dixi, nec 
me piget: sed forte altius repetenda speciei notitia. Mentha romana 
vulgo apud Romanos, fragrantiae suavitate praecellens, qua M. pipe- 
ritam aemulatur, fortasse illa fuit species in deliciis apud Romanos, 
de qua cecinit Ovidius, Metamph. 1. 10, vrs. 128-30. 
* an tibi quondam 
Foemineos artus in olentes vertere Menthas 
Persephone licuit? , gt 
Probabiliter in acetariis adhibita, a tremendo Martiali commemo- 
rata cum Eruca sativa: 
“Nec deest ruetatrix Mentha, nee herba Salax. , Epigr. 1. 10. 48, v. 10, 
25 
