403 
Tconibus ineditis, ut commune facimus a Timbal. Iste Th. Zygis La- 
Peyr., Hist. abr. Pyr. p. 339. n. 3., indicatus ab eo in Pyr. med, 
editior., confirmat stirpis existentiam ibidem diffusam, quam mihi 
demonstrabant quaedam Devilleana specimina. Non adeo ab hac va- 
rietate distat Th. ericoides Pourr. aut Th. ericaefolius Pourr. s.c. e 
Gallaecia, sicque Th. repens Link Hoffm., e Lusitania visus in Herb. 
Hort. Bot. Matrit. Et propinquior forte est quidem Th. serpylloides 
Bory de St. Vine. Florul. Sierr. Nevad. n. 154. (quem relatum habes 
in Annals. general. Se. Physiqs. T. 3. (Bruxell. (1820.) p. 16.). 
Varietas quae Th. nummularius Marsch. a Bieb., aut L. lanugi- 
nosus Schk. Handb. t. 164., Vaill. Bot. Paris. T. 32., fig. 6. magis 
nota est; eam reperii in montibus mediae celsitatis Pyr. orient. ad 
Font-Pedrouse, ad basim montis Cambresdazes, prope el Seo de Urgel: 
solemnem habui a Deville ex Zsbareich (Barousse). 
Thymus Herba barona (Corsicanor.) Loisel. Gall. ed. 2. T. 2. p. 24, 
n. 4, 8. 9. suspectus et ille quidem est apud quosdam Botanicos, num 
tantummodo varietatem constituat communissimae et adeo polymorphae 
speciei. Th. odoratissimus M. a Bieb., cum T. Zygi Ejusd., et T. an- 
gustifolio Benth., ex Ledebour, notabilis varietas censetur. 
Jam Gérard, Flor. Gallo-Prov. (1761.) plures G. Bauhini, Tour- 
nefortii, vel Garideli falsas species aboleverat, l.c. p. 262. n. 1. An- 
tiquorum plura conjunxit et Haller, Helv. n. 235., qui perspicue dixit: 
« Infinitae fere hujus plantae varietates sunt ». Optime Linnaeus tot 
falso praedicatas species in unam coegit, quem reete imitarunt Scopoli 
Fl. Carn. ed. 1. (1760.) p. 455-8., ed. 2. (1772.) p. 426. n. 736., Vill. 
Dauph. 2. (1188.) p. 355. n. 1., qui speciem in infinitum variare com- 
pertus est; Roth, Tent. Fl. Germ. 1. (1788.) p. 259., 3. (1793.) ps. 58-41. 
Lumnitz. Flor. Poson. (1791.) p. 254. n. 593., qui quasdam Clusii, et 
G. Bauhini falsas species condemnavit; Schkuhr Botan. Handbuch td, 
(1796.) p. 165. n. 1637. : 
Placet referre etiam Lestibudois opinionem, qui, Botanogr. Belgiq. 
P. 2. (1827.) p. 165., Th. reflexum Lej., et Th. sylvestrem Lej., nee 
non Th. angustifolium Schreb., e specierum censu delevit. Late, sed 
non sine aliquo prolationum errore, speciem comprehendidit Withering, 
Arr. Br. pl. ed. 13. p. 119. Sed ampliorem Th. Serpylli synonymiam 
dederunt Grisebach (Annalen der Pharm., Brandes, Geiger, et Liebig 
(1832.) T. 3. p. 227., et p. 362.), cf. et Guillem. Arch. Bot. T. 1. p. 
042.: mox Steudel, Nomenel. Bot. ed. 2. (1840.) p. 685.; Lede- 
bour lc. et cf, etiam Spach Suit. à Buffon T. 9. (1840.) p. 191., 
Bentham in DC. Pr., denique in naturam intende, quae lucem tibi 
dabit uberrimam. dj 
Species Matris animula quoque dicta ab antiquis , propter quod 
menstrua moveat: ef. Divi Isidor. Hispal. Etymolog. Ld. nc. 
Micromeria Denth. 
Micromeria graeca (C. Columella) Benth. Lab. 
0) ; h p. 643. 
Colum. R. rust. 1. 9. c. 4. (Thymbra). Benth. Lab. p. HR P eai € — suse. 
n. 2., Moris Sard. 3. n. 965., De Notrs. Reprt. Fl. Ligust. n. 4422., Willk. j^ n s Saá Graec 
et M. tenuifolia (Ten.) Benth. Lab. in DC. Pr. P. 12. p. 244., et p. —— E ion. Dest., ex Ke- 
+ Sp., Bert. 6. p. 45 n. 2. DC. Dub. p. 370. n. 1. M. nervosa LU eu HUS 2 47 d sd 
laart Kalp.; M. tenuifolia Reichnb; S. filiformis Desf. Flor. Graec. Sibthrp. bf dere ero 
Fl. Nap. 5. p. 4. n. 9439, t. 154. f. 2., et f. 1, 4. (tenuif.); Brot. Phyt: Lus. sel. ^ P» 
