404 
Reichnb. Icon. C. 28. t. 1980, f. 2., Desf. Atl. 2. p. 8. t. 121. f, 1.; Prosp. Alp. Pl. exot. p. 964, 
Matth. Compnd. p. 642., Matth. Comm. in Dioscr., ed. Albert. Niccol. 1604, p. 1028., Clus, Has 
, 
I. 
h. I. 3. p. 356.? Moris, Hist. pl. Oxon. 2. S. 11. p. 411. n. 2. (sed tum perper. ann. diet.) t. 17, f, h: 
(ult.) n. 2. videt., Rivin. Monpt. irreg. t. 44. f. extr. 
h. vel 9) Flor. Jun. Aug. Fruct. Aug. Sept. In Pyr. Cata]. 
maritimis. 
Legi ad la Selva prope Cadaques, die 3. Sept. 1846.; inter Palau 
et Rosas l.d. Caraps, die 29. Aug. 1860., ad Lloret de mar, die 14, 
Sept. 1853. 
Planta gracilis, facie sane meridionali, habitu rigidulo, mierophylla; 
odore citrato-terebinthino praedita; grato, et aromatico sapore. Caules 
sive rami simplices, sesquipalmares, pedales. Folia per marginem re- 
voluta, nervo medio valido percursa, quidquam etiam venosa. Pedun- 
culi in duos aut quinque pedicellos soluti, basi, ad flores, bracteolatos. 
Pubescentia plantae in caule reflexa; in foliis, bracteolis , et calyce 
sursum versa. 
Magna ei inest affinitas cum Satureja, sive Micromeria juliana (Pen. 
Lob. Advers. p. 181-2.) Benth. Lab.: suspicabantur Bory Chaub., 
Morée p. 163., Pélop. p. 36. n. 884., num e loco in quo stirpes vivunt 
illorum provenirent differentiae? ipsos intermediaria vidisse individua 
testare. Clementi quoque, Sert. orient. p. 74-5., distinctionis characteres 
futiles praedicare, quaedam tamen puerilia miscendo, de situ foliorum, 
de utriusque stirpis forma in eodem specimine eum suo illo, n fallor! 
res quae gravitatem observatoris infringunt. Sed dixit; et ille quidem 
bonis eredentibus dixit. Alter, Cambessédes, Balear. n. 437., dubitare 
num Satureja, sive Micromeria nervosa (Desf.) Benth. foret reapse a 
M. graeca distincta? Memini Requien, primo intuitu meam stirpem 
M. nervosam dijudicavisse. Plantae istae sunt stricte affines, sed distinetae 
proeul dubio species! 
Videre est num Sabbati figura, Hort. Rom. 3. p. 12. n. 10. t. 64, 
a Bertoloni Micr. graecae luxuriantis dieta, Gussone dubia, sit potius 
M. juliana, quae Romae vivit, et praesertim in Amphitheatro Flavio, 
ex Moretti, et Brocchi: ast aliter judieantibus Sebastiani, et Mauri, 
Bertoloni, et Rolli (in litteris), qui M. graecam nec julianam Romae 
degere vitam testantur. Hyssopus angustifolius spicato flore, Clus. s.c. 
huie M. graecae adducitur a Bertoloni, quem ego, nec, cum Moris, 
rejicere auderem , neque tam benigne recipere queo. Patria Clusio 
ignota, qui stirpem accepit a D.° Gareto Londinensi, cum icone quam 
retulit postea a D.° Parduyn Middelburgensi. M. graecam cultam, in 
Anglia, e 1759. a Millero; julianam e 1596., indicat Ait. hrt. Kew. ed. 
2. D58. p. 379. ns; 1., 3., quod confirmatur a Don, cum Pursh, 
Lindley, Sinclair Hrt. Cantabr. ed. 13, eur.* Don (1845.) p. 387. Hane 
Clusii plantam seorsim recepit G. Bauhinus Pin. p. 218. n. 11., no- 
mine Hyss. angustif. spicat., quod idem est quam rem exponere, sed 
ab ea judicanda se abstinere. Mox idem G. Bauhinus, in eadem pagina, 
sub Satureja spicata n. 3., confudit duarum stirpium synonyma, revera 
valde affinium, M. graecae, et julianae, quod patet praesertim ex ob- 
servatione ibidem adposita « Duplex est: quae in monte S. Julian, 
foliis est angustissimis: quae vero Romae, et Neapoli in tectis, et pare 
tibus provenit, foliis est latioribus »; idem effatus est in editione Mat- 
thioli, mox eitanda. A renatis litteris, forte speciem primus detexit 
Matthioli, si pro tuta habere possumus prolationem a Bertoloni relatam, 
