105 
de Sassifraga vera di Dioscoride, Matth. ed. Valgr. 1585. T. 2. p. 1028.; 
vel antea etiam Compend. s.c. (1571.), et postea p. 1028. in ed, Ven. 
Aberti e Niccolin. T. 2. (1604.). 
Saxifraga 1. vera Dioscoridis Matth., ex edit. G. Bauhini (1598.) 
p. 693., minus eum mea planta aecomodata visa est; desumpta e Mat- 
| thioli citata, quidquam temperata ad M. Julianam fere aequo juri trahi 
posse mihi videbatur, ut adhue manifestius ‘fit de altera a Camerario 
exhibita, Epit. p. T16., quamvis eam duriorem declaraverit G. Bauh. 
le. p. 695. Vide Gussone, Sie. Synops. Add. Em. p. 839., citavisse 
ad M. graecam, T'ragorig. alter. Lob. le. t. 493. f. 2. (sive Obs. p. 263. 
f. 2), cum 7ragorig. Dodon. Pempt. p. 286. f. 1., hasce figuras me- 
diocres dictitando, Neque hae duae figurae una citari possunt, nec ulla 
earum ad nostram speciem pertinet. Lobeliana diceretur desumpta e 
planta cum Teucrio Maro affini; Dodonaeana speciei nostrae propinquior, 
ad Sat. montanam pertinet. Clinopodium creticum Prosp. Alpin., De 
Plnts. exotes. ps. 264-5., hue a Linnaeo, aliisque citatum, vix placet: 
caeterum e planta culta eum delineavit Prosp. Alpinus, unde forte 
exiit planta facie a spontanea valde absimilis: et hane recepit Ber- 
toloni, eam luxuriantem declarans. Clinop. min. exot, ete. Pluk, Phyt. 
t. 84. f. 8., a Linnaeo cum superiori citatum, eui revera simile, vi- 
detur junior planta, festinanter delineata; citat ad eam Plukenet 
Bobart etiam (pone Prosp. Alpinum) hortulanum Oxoniensem, qui 
forte stirpem coluit, unde vetustas plantae penes Horticultores Bri- 
tannos magis longaeva sese ostenderet. Non parum abluderet etiam Ri- 
vini figura, Satur. perennis Monpt. irreg. t. 44. f. exter., si ad. nostram 
speciem, neque ad Sat. montanam firmabitur. Esse antiquorum Cunilam, 
et Columellae (nostratis Cunilae, quam Saturejam rustici vocant Lib. 9. 
c. 4.) sustinuit Brocchi, De’ Colli Iblei in Sicil., Bibl. Ital. T. 26. (1822.) 
p. 62., vocabulo hodie apud Italos corrupto Santoreggia. Videas etiam, 
si libet, quae de nostra stirpe dixit Moretti, Giorn. Istit. Lombard. 
T. 9. (1844.) p. 80., et quae sub TAymbra ego dixi, Fl. Virg. p. 110. 
Unusquisque Botanicus criticus laudabit eum, qui nomen Cunilae ab 
Americano genere eripiet, et Mappiam Hrt. Heistett. cum Adanson 
restituet, 
Satureja Columella, L. 
Satureja hortensis (Colum., Seribon. Larg.) Pen. Lob. Advers., G. 
Bauh. Pin., L. Sp. 
94. Koch p. 642. n. 1., Bert. 6. p. 53. 
Colum. R. rust. 1. 9. c. 4,, Serib. Larg. Compos. medic. ; 
n. 7., DC. Dub, p. 371. n. 5., Wilk. e] n. 2264, Avé Lall. in Suppl. ad Ind. a mp petto 
(1846.) p. 62, La-Peyr. Herb.; Hyssopus agrestis Brunf., ex G. Bauh. Pin. p. 218. -A Do m E seyn 
H. hortensis Brunf. Lamk. Ill. t. 504. f, 2.. Reichnb. Icon. C. 28. t. 1272. f. 2., Sturm È "M: tth 976 s 
. Voz. p. 235, t. 290.; Plenck Ic. pl. médie, T. 5. p. 76. t. 486. Matth. compend. p. va codes ai 
Trag. St. h, p, 45., Fuchs. Hist. st. p. 304., Lob. Obs. p. 252. f. i. Icon, t. 436. f. 3. (mter. e, 
Pempt. p. 289., Camer. Epit. p. 487., Egenolph. Herbr. imag. ert. 37. b f. exter., rsten. ; 
ert. 260. D., Lonicer. Nat, h. crt. 120. B., Cord. Hist. pl. crt. 145 b, 146 a f. 2. 
C) Flor. Jul. Octobr. Fruct, in Autumn. Rara, et suspecta. 
Habui e Pyr. septr. med. Tostat à Deville. Vidi in Cantabria ad 
Ban Sebastian, ad Azcoitia; dein vidi semel ad Toulouse; secus Ga- 
rumnam, ut etiam ad Fontpedrouse, et ad Villefranche. Sed semper 
timui me videre stirpem ex hortis aufugam. 
