406 
Si e vi stimulante, et aphrodisiaca a Satyris ita denominata este 
(cf. Emil. Maer. de Herbr. virtutbs.), cur Satyrejam potius non serip- 
serunt? Aliis dieitur Satureja a saturando, in cibis ceu medicamentum 
adhibita. Respuo etymologiam. nominis a sapore, quasi Saporeja, quam 
protulit Boehmer, Lexic. r. hrb. p. 179. Nec cum Theis, Gloss. bot. 
p. 418., contenderem vocem Arabam Saatar (pluribus impositam plantis 
Labiatis) potissimum hoece significare genus, etymonque ei dedisse, 
Reapse ego Satyrejam scribere maluissem , sed vocem a Columella 
profectam, generatim ita conscriptam, et receptam, nullimodo mu- 
tandam duxi. 
Laudavit Moretti ad Micromeriam graecam Sax. Dioscor. Matth. l.c., 
vel edit. 1583. p. 325., quam ego ad S. hortensem facile confirmo; ei 
primi adduxerunt Pen. Lob. l.c. p. 182. Haee est Sat. hortensis Pen. 
Lob. Advrs, ut dixi; et Lob. Icon.; non vero Lob. Obs., ubi, typo- 
graphi menda, nomina plantarum eadem pagina extantium commutata 
sunt: ita ut denominatio SS. hortensis ceciderit in S. montanam. Non 
fugit hoc G. Bauhino. 
Satureja montana (Virgilii?) G. Bauh. Pin. p. 218. n. 2. (sed turbid.), 
Grisley Virid. Lusit, L., Auctor. 
Thymbra Virg. G. 4. v. 31.? cf. Fl. Virg. p. 111. Bert. 6. p. 54. n. 3. (excl. S. pygmaea); Avé 
Lall. in Suppl. ad Ind. 11. h. Petrpl. (1846.) p. 62., Benth. Lab. p. 353. n. 3., DC. Dub. p. 371. n. 6., 
Willk. Lang. n. 2261. S. mont., et S. variegata Host, Koch p. 642. ns. 2, 3. La-Peyr. Herb. ; S. grandi- 
flora Pourr. Herb. Matrit.; S. hyssopifolia Bert. Ann. Sc. Nat., ipso fat.e in Flora; S. viviradix Ovid. 
Montalb. Hrt. botanogr. Ind. p. 80., Thymbra agrestis Gesn. Hrt. Germ.? (sub Satureja) Flor. Graec. 
Sibthrp. C. 6. p. 35. t. 543?, Schk. Handb. t. 156., Savi Mat. med. p. 21. t. 6., Scop. Fl. Carn. ed. 
2l Rh. TOB: t. 30. vix bona., Sabb. Hrt. Rom. 3. t. 64., Reichnb. Icon. C. 98. t. 1273. Matth. p. 960. ?, 
Camer. [M p. 717., Andrea Lagun. in Dioser. (1566.) 1. 3. c. 41., Ovid. Montlb. Icon. 1. p. 200., 
et 2. p. 83., cred. Lob. enl: 232. f. 2., Icon. t. 426. f. 1., Dod. Pempt. p. 286. f. 1. min. felicit., 
Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 898. f. 2., Gesn. Op. bot. ed. a Schm. tab. aen. 11. f. 91? 
h Flor. Jul. Aug. Fruct. Aug. Sept. In Pyr. med. orient. locis 
calidior., etiam editis. 
Legi in Pyr. Arag. (Sobrarbe) ad l'Ainsa, die 6. Aug. 1845. In- 
cipit in Valle de Roncal Pyr. Navarr. infra. Vidi ad Casarillas supra 
Bagnères de Luchon; non vidi intra ad St. Gaudins, ad Toulouse. Ex 
Ste Marie vallis Campan habui a Deville. 
Stirps aromatica, praestans in opsoniis, odore pollens suavissimo, 
virore parum laeto gaudens, quantum odoris suavitate praecellit, cae- 
spitem densum passim efformans, folia quidquam replicata gerens, flores 
albentes, non e luteo, sed e roseo. Generis characteres inexacte expo- 
suisse Linnaeum novit Savi, Fl. Pis. 9. p. 39. nota, staminum direc- 
tione praecipue spectata; sed nee ipse exactus fuit ea approximata in 
hac specie praedicans: reapse pro aetate variant, primo approximata 
se conspicientia; mox invicem recedentia, ; 
.. Sat. grandiflora Pourr. Herbr., spectanda corollis magnis, violaceis, . 
mihi tantummodo varietas videbatur S. montanae L., quod et de 8. va- 
lentina Pourr. ferme dicerem, quae tamen videre est num spectet ad 
S. cuneifoliam Tenor., sive obovatam Lagasc., cui ex Boissier, Voy. botq. 
Espgn. p. 495., pertinet Sat. Valentina Tournef. Herb. Duarum spe- 
cierum confusio sub S. montana videtur perspecta a Willich , Obs. 
1762. p. 60-2, Lapsu temporis, non duas tantum, sed plures distinctae 
fuerunt stirpes, ceu totidem species, quae dein in unam convenerunt. 
Cf. Bernhardi Sem. Hrt. Erf. 1833. in Linnaea 10. 1836. Littbl. p. T5. 
