408 
suo Commentario in Dioscoridem (T. 2. p. 507.) sistit im Origanum 
Smyrneum L. (Majoranam Onitim Benth.), genus Hyssopum Dioscoridi 
indixisse; in suo Gener. pl. n. 2331. Ego /yssopum Arethaei, et Mesuei 
recipio. Nomen caeterum a medicis, ab officinis, et vulgo receptum, a 
renatis litteris hic loci confirmatum, corrigere nefas foret. 
Hyssopus vulgaris (Arethaei? Mesuei) Gesn. Hrt. Germ., Dod., Clus. 
Areth. Cur. Diect. 1. c. 13.; Mes. c. 17., ex Hall.; nego, et recipio Simplic. c. 18.; video in 
c. 17, Thyin. capitat. H. officinalis L., Koch p. 645., Bert. 6. p. 63., Gaud. 4. n. 1302., De Notrs, 
Reprt. FI. Ligust. n. 1421., Benth. Lab. p. 356., «t 1n DC. Pr. P. 12. p. 251., DC. Dub. p. 363., Willk. 
Lang. n. 2283. La-Peyr. Herb.; H. offlcin., et H. aristatus Godr. Gr. Fr.; H. sativa Cord., H. pu- 
bescens Timb.? Jacq. A. 3. p. 30. t. 254., Bull. Herb. Fr. t. 322., Fl. Bat. v. 4. t. 298., Berger. 
Phytonom. 2. p. 87. tab.; Turp. Fl. med. T. 4. t. 198., W., W., F., N. ab Esenb. PI. offic. t. 171., 
Woodv. Hook. Med. bot. V. 2. p. 318. t. 113., Savi Mat. med. p. 22. t. 15., Plenck Ic. pl. med. T. 5. 
p. 64. t. 465.. Sturm Heft. 3., Reichnh. Icon, C. 28. t. 1259., Sabb. Hrt. Rom. 3. t. 79., Lamk. Ill. 
t. 502. f. 1. Matth. p. 695,, Camer. Epit. p. 463. Fuchs. Hist. st. p. 841., Cord. Hist. pl. ert. 107 
b f. 2.. Trag. St. h. p. 47., Egenolph. Herb. imag. crt. 40. vers. fig. exter., Dorsten. Bot. crt. 154. 
C., Lob. Obs. p. 237. f. 1., Icon. t. 433. f. 2. Dod. Pempt. p. 287. f. 1., forte etiam f. 2., Dalech. 
Hist. pl. Lugd. p. 933. f. 1. 
9) Flor. Jul. Aug. Fruct. Sept. 
Legi in Pyr. septr. med. ad Bertrem, die 22. Jul. 1843. in valle 
de Louron, ad Adervieille, die 21. Aug. 1852. Habui e St. Beat (ubi 
videram) a Marchant fil; ex Cazarillas, olim neglectum, a Timbal, 
ex St. Bertrand (ibid. quoq. visum) a Munby; ex T'revillac inter Font- 
pedrouse, et Mont Louis a Massot. Communis est in Valle Barousse ex 
Deville, a quo habeo ex Antigones, ex Mont Sacon; rarior in Pyr. orient.: 
observavi ad Organia, Busagoda. 
Folia anguste lanceolata, integerrima, punctata; flores amoene cae- 
rulei, stamina superne divergentia, antherae compressae. Tota planta 
tenuissime pubescens, corollis pro illorum majori parte exteriori non 
exceptis, vixque staminum filamenta glabra: pistilli, vero prorsus glabri 
sunt. In varietate b eanescente DC. Fr. 5. p. 396., et cum Duby Lc. 
pubescentia forte eadem, sed productior, et evidentior, nam dari 
plantam omnino glabram vix credo, quamvis eam talem praedicaverit 
Bentham etiam. | 
Odor aromaticus, camphoricus; sapor idem, quasi pungens, amaricans. 
Observat Cavanilles, et recte, ut plures figurae e plantis cultis de- 
sumptae demonstrant: « En la planta silvestre. siempre son las hojas 
lineares, en la coltivada hortense son lanceolado-lineares , y mucho mas 
largas ». Deseripe. de las Plantas, etc. T. 1. n. 172. Obs. Mendosae 
sunt notae genericae apud DC. Duby de calyce sub-striato, qui evi- 
denter striatus est, de corollae labio superiore breviter emarginato, quod 
bifidum reperitur. Insuper lobus intermediüs labii inferioris corollae, 
quem erenulatum dicunt, mox in phrasi specifica ipsi bilobum, et in- 
tegerrimum dieere, eontra veritatem, nam reapse lobus iste crenulatus 
est. Neque flores verticillati sunt, sed e pseudo verticillis racemosi, aC 
secundi; verbum, insuper, floribus ramosis absurdum corrigere non stu- 
duerunt (Add. corrig.)), utpote qui lapsis similibus, et improprietatibus 
adsueti fuerunt! cf. et DC. Synops. p. 221. Num H. aristatus Godron, 
e Pyren. orient. seeus le Tet sub la Cassagne a Reboud collectus, evul- 
gatus a Godron, Mém. Soc. Nancy, 1. Apr. 1850., item Fl. Fr. 2. p. 
659., foret nee ne bona species asserere non audebam. Mox novi meram 
esse H. officinalis varietatem, in qua forte ex calidiori expositione soli, 
plantae partes omnes generatim gracilescunt, parenchyma diminuitur, 
vasa lymphatiea protrahuntur, ita ut in organorum extremitate quid- 
