410 
Verum enimvero, quae habet Jordan, Fragm. cit., de dietis istis 
Calaminthis suis, insuper et de C. officinali, et Nepeta potius quam ad 
specifieam quatuor plantarum separationem ducere, videntur mihi illo- 
lorum opinioni favere, qui alteram stirpem alterius varietatem esse exi- 
stimant, cui sententiae me animum non adeo adversum proferre fateor: 
ef. ad hoc et Reichnb. Le. p. 44-5. 
Extra Pyrenaeos in agro Ferrariensi, secus flumen Po, incidi in 
hujus speciei individuis floribus praeditis magnis; stirpem albifloram 
etiam offendi al Ponte di Lago scuro (ubi nec pons, nec lacus adsunt, nee 
minor quam alibi dies), die 10. Oct. 1849. Sed M. grandiflora Bergeret, 
Phytonomat. 2. p. 203. cum tab., magis M. menthaefoliae affinem ego ju- 
dicavi, quam M. grandiflorae. Iconem, vero, Bergeret quam supra citavi 
eam plantae formam refert in qua habentur folia subintegra, flores 
minores, superficies magis canescens. Respuenda Kikx sententia (Bruxell. 
p. 214. n. 458.) de adponendo Dodonaei loco s.c. p. 98. f. 2. ad 
Mentham arvensem. Et ego Matthioli, et Dodonaei prolationes cum Ber- 
toloni composui, de rationibus ab eo datis satisfactus, quamvis reapse 
Dodonaeus imitaverit, nec susceperit, illas Matthioli figuras: cf. Bert. 
Le. p. 225. Inspecto iterum Camerario, quem tune ad manus non ha- 
bebat Bertoloni, magis adhuc fidenter acceptam retineo sententiam. 
Addidi Lobelii identicam (Plantinianam) figuram, et insuper hujus al- 
teram, quam potiorem adhue judicavi. 
Planta evulsa suavem odorem in gravem cito vertit. 
Melissa Calamintha (Apicii) L. Sp. 
Calam. Apic. Ops. Condim, 1. 3, c. 4., ex Dietr. Fl. Apic. p. 47. n. 65. Benth. Lab. p. 338. n. 6. 
Calamintha officinalis Moench, Koch p. 644. n. 4., Gaud. 4. n. 1352. C. offic., menthaefol. (Host), 
et baetica? (Boiss. Reuctr.), Willk. Lang. ns. 2270-1., n. 2272,? Thymus Calamintha Scop. Carn., 
Bert. 6. p. 223. n. 14., DC. Dub. p. 374. n. 13. M. Nepeta La-Peyr. Herb., Acinos Calamintha a Noul. 
FI. (1837.), Calm. adscendens Jord, Noul. Fl. (1861.); M. rotunnifolia Soland. apud Lowe Mader., ex 
Webb, Berth. Phyt. Canar.; M. calaminthoides Reichnb., ex Seub. Azor.; C. vulgaris Ray Syn.; 
Faucibarba umbrosa, et F. officinalis Dulc, Engl. Bot. v. 24. n. 1676., Bull. Herb. t. 251., Dietr, Fl. 
Boruss. v. 4. n. 275., Berger. Phytonom. 2. p. 201. tab. Plenck Ic. pl. medic. T. 6. p. 7. t. 501., 
Sabb. Hrt. Rom. 3. t. 63., Reichnb. Icon. C. 28. t. 1276. f. 2., et t. 1277. f. 1., et t. 1978. f. 2. Blachw. 
Herb. t. 166., Rivin. Monpt. irreg. t. 46. f. 2.. Matth. p. 717., Camer. Epit. p. 482., Cord. Stirp. h. 
l. 5. apud Gesn. Op. bot. ed. a Schmied, P. 1. p. 13., et ibid., Gesn. tab. lign. 22, f. 191. f., Dod. 
Pempt. p. 98. f. 2., Lob. Obs. p. 275. f. 4., Icon. t. 513. f. 2. ead., J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 28. p. 228., 
Moris. Hist. pl. Oxon. 3. S. 11. p. 413. t. 21. f. 5. n. 3., Fuchs. Hist. st. p. 434. ex Spreng. 
9, Flor. Jul. Aug. Fruct. Sept, Non est vulgatissima: vivit in Pyr. 
praesert, sept. 
; Legi in Pyr. Cantabr. sub Cestona ad Iraeta, die 25. Aug. 1857., 
in Pyr, Atax. inter Campagnan, et Fontan, die 12. Aug. 1843. Habui 
a Deville exCap-vern, et ex St. Savin. 
Observavi ad Lizarza, ad Baigorry, ad Bagnères de Luchon, ete. 
Vidi ad Martres Pyr. septr. med. varietatem (forte M. menthaefolia 
Host), quae quasi intermedium statum sistebat inter M. Calam., et 
M. Nepetam. Attamen in ea anulum unionis inter hasce species videre 
nolui, ut, forte in individuis hujuscemodi, vidit olim Noulet, Fl. bass. 
sous Pyr. p. 520. n. 2. Stirpem in statu M. menthaefoliae habeo a De 
ville ex St. Savin. In suspicionem veni, M. creticam Asso Arag. Mant. 
p. 172. n. 1111. ad Huesca indicatam huic potius varietati adscriben- 
dam esse, 
Recepit Bentham, in DC. Pr. P. 12. p. 228. n. 10. ceu speciem 
Melissam , seu Calamintham sylvaticam Bromfield, Engl. Bot. Suppl. 
v. 4. n. 2891., quae huie M. Calam. affinior est, referens plantam 
